𖦏𝕾𝖍𝖆𝖉𝖔𝖜𝖘 𝖆𝖒𝖔𝖓𝖌 𝖚𝖘𖦏


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


𝖲𝗈𝗆𝖾 𝖼𝖺𝗌𝖾𝗌 𝖽𝗈𝗇'𝗍 𝗌𝗍𝖺𝗒 𝖼𝗅𝗈𝗌𝖾𝖽.
𝖲𝗈𝗆𝖾 𝖾𝗏𝗂𝗅 𝖽𝗈𝖾𝗌𝗇'𝗍 𝗌𝗍𝖺𝗒 𝗁𝗂𝖽𝖽𝖾𝗇.
——⭑⋆⋆⋆⭑————⭑⋆⋆⋆⭑——
➜ChatBot :
@ThatShadowsbot
➜ Unknown:
https://t.me/BiChatBot?start=sc-1c9245bc95
➜Our Gap:
https://t.me/+XLS59xq90U81NzZk

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


ببخشید شرایط روحی خیلی مناسبی ندارم
در اولین فرصت که حالم بهتر شه کامنتای قشنگتون رو جواب میدم :))🫰🏻




.✦ ݁˖
کستیل خنده‌ای کوتاه کرد و دو فنجان قهوه‌ی نیمه‌کاره را به همراه ظرف پای برداشت و کنار دین نشست. آرام در کاناپه فرو رفت. دین دستش را دور شانه‌اش حلقه کرد و به سمت خودش کشید، سپس با آرامش ادامه داد.
:«می‌دونی... بودن کنار تو، حتی صبح زود، اونقدر بهم انرژی می‌ده که دیگه برام مهم نیست اون بیرون چقدر آدم دنبال منن که تیکه‌تیکه‌هام کنن.»

کستیل نگاهش را از فنجان قهوه برداشت و به چشم‌های دین دوخت. لحظه‌ای طول کشید، سکوت میانشان پر از حرف بود. سپس کستیل لبخندی زد و گفت.
:«منم همین حسو دارم... حتی وقتی همه چی اون بیرون بیرون شلوغ و سخته، بودن با تو... همه چیو راحت‌تر می‌کنه.»

دین دستش را روی صورت کستیل کشید، آرام گونه‌اش را لمس کرد و سرش را کمی خم کرد. صدای بخار قهوه و نور صبحگاهی همه چیز را واقعی و ملموس نگه داشته بود:
«می‌دونی... یه چیزی هست که همیشه می‌خواستم بگم.»


کستیل کمی سرش را کج کرد.
:«چی؟»

دین لبخندی زد و آرام گفت.
:«با تو بودن، کس... حتی لحظه‌های ساده‌اش، مثل همین صبحونه... مهم‌ترین لحظات زندگی منه.»

کستیل نفس عمیقی کشید، لبخندش گرم و واقعی بود و دستش را روی قلب دین گذاشت.
:«تو همه‌چیز منی، دین. گذشته، حال و آینده‌ی من همشون با تو معنی پیدا می‌کنه.»

دین لبخند عمیقی زد و سرش را تکان داد، نگاهش به‌سمت ساعت روی دیوار رفت، چهره‌اش کمی جدی شد.
:«اوه، داشت یادم می‌رفت ساعت ده جلسه داریم با رئیس... باید برم آماده شم... اگه بخوای می‌تونم اول تو رو برسونم دادگاه بعدش برم.»

کستیل کمی سرش را خم کرد و دست دین را گرفت.
:«نه، نگران نباش. من خودم راه می‌فهمم، فقط خواهشا باز باهاش کل کل نکن... خب؟»

دین به آرامی خندید و از روی مبل بلند شد
:«باشه. نگران نباش، سالم و سلامت برمی‌گردم.»

دین به سمت اتاق رفت تا لباس‌هایش را عوض کند. کستیل با لبخند محوی به اطراف خانه نگاه کرد و باقیمانده‌ی فنجان قهوه‌اش را سر کشید.

چند ثانیه‌ای در سکوت گذشت. کستیل فنجان خالی را آرام روی سینی گذاشت تا به آشپزخانه ببرد که ناگهان از داخل اتاق دین، صدای بلندی شبیه به شلیک مداوم گلوله به گوش رسید. کستیل به‌سرعت از جایش بلند شد و به سمت اتاق دوید. قلبش تند می‌زد، نفس‌هایش کوتاه و سریع بودند. دستش را روی دستگیره گذاشت و در را با عجله باز کرد.

با دیدن صحنه‌ی روبرویش برای یک لحظه یادش رفت چطور نفس بکشد؛ دین با چشم‌های باز روی تخت افتاده بود، بدنش حرکت نمی‌کرد. قلبش در سینه سنگین شد و هر نفسش به سختی بالا می‌آمد.
:«دین؟»

صدای کستیل کمی لرزید. به سمت تخت دوید، دستش را روی بازوی او گذاشت. پوست زیر انگشتانش سرد بود. خیلی سرد.

نگاهش به پایین لغزید و همانجا بود که لکه‌های قرمزی را دید که آرام روی پیراهن سفید دین گسترده می‌شدند. خونی غلیظ، خیس و گرم، از پهلو و سینه‌اش جاری بود و ملحفه‌ی زیرش را خیس می‌کرد.

کستیل نفسش برید.
:«نه... نه... دین.»

بدنش را تکان داد. اما سر دین بی‌جان به عقب افتاد، همان لبخند محو هنوز گوشه‌ی لبش جا مانده بود. دستانش گرمی خون را حس می‌کرد اما قلبش صحنه‌ی روبرویش را باور نمی‌کرد.

:«نه! دین، چشماتو باز کن! دین! التماست می‌کنم.»

صدای تیک‌تاک ساعت بلند و بلندتر می‌شد و مثل ضربه‌های پتک روی سرش فرود می‌آمد. بوی فلزی خون همه‌جا را پر کرده بود. کستیل دست‌هایش را زیر بدن دین گرفت، او را محکم به خودش فشار داد و از ته دلش داد زد.
:«دین... خواهش می‌کنم.»

و بعد...

چشمان کستیل ناگهان باز شدند. نفس‌نفس می‌زد و صدای ضربان قلبش آنقدر بلند بود که درون اتاق می‌پیچید. فضای اطرافش تاریک بود، تنها سایه‌ی محو پرده‌های هتل در نور شب دیده می‌شد. دست‌هایش هنوز می‌لرزیدند، انگار خونِ گرم روی پوستش مانده باشد.

به‌سختی بطری آب روی پاتختی را برداشت و با عطش نوشید. چشم‌هایش را فشرد و دستانش را روی صورتش گذاشت؛ دست‌ها و پا‌هایش سنگین و بی‌جان بودند، و ذهنش زیر فشار خاطرات و کابوس‌ها خم شده بود. چهارده ماه می‌شد که کابوس‌های از دست دادن دین او را رها نکرده بودند؛ شب‌ها، روزها، در هر گوشه‌ی ذهنش، تصاویر جسد بی‌جان دین، نگاه‌های سرد و بی‌روحش و لکه‌های خون اطراف اتاق دوباره زنده می‌شدند. هر بار که از خواب بیدار می‌شد انگار بار اولی بود که این کابوس را می‌دید، نفسش بند می‌آمد و قلبش می‌سوخت، گویی هیچ تجربه‌ای نمی‌توانست او را در برابر این هراس مقاوم کند.
.✦ ݁˖


.✦ ݁˖
صبحی طلایی اتاق را پر کرده بود. نور نرم خورشید از میان پرده‌ها سر می‌کشید و بر روی تخت می‌نشست.

کستیل لبه‌ی تخت نشسته بود و آرام به دین که غرق خواب بود نگاه می‌کرد. نفس‌های سنگین و منظمش سکوت اتاق را پر کرده بود. لبخند ظریفی بر لب کستیل نشست.

آرام دستش را روی بازوی دین گذاشت و با لحنی نرم گفت.
:«دین... بیدارشو، صبحونه آماده‌ست.»

صدای دورگه دین با غرغر ملایمی همراه شد، چشم‌هایش نیمه‌باز و گیج، هنوز در خواب سیر میکردند.
:«باشه پنج... دقیقه... فقط پنج دقیقه دیگه.»

کستیل لبخندی زد، بدون هیچ عجله‌ای،سرش را به سمت او خم کرد و دستش را روی موهای دین کشید.
:«وقتی میگی ۵ دقیقه، یعنی توی بهترین حالت شاید یه ربع دیگه بلند شی، و یه ربع دیگه قهوه‌مون سرد میشه.»

دین آهی کشید و کمی خودش را کش و قوس داد سپس به آرامی به پهلو چرخید و وزنش را روی آرنجش انداخت، بدنش سنگین و خواب‌آلود بود، اما با دیدن کستیل که لبه‌ی تخت نشسته بود لبخند محوی روی صورتش شکل گرفت.
:«باشه...بیدار شدم... تو بردی.»

کستیل چشم‌هایش را به او دوخت، لبخندش نرم و پر از آرامش بود.
:«همیشه من میبرم.»

دین بعد از خنده‌ای کوتاه، نگاهش روی چشمان کستیل قفل شد. بیشتر از این نمی‌توانست عطش درونش را کنترل کند؛ به‌سمت او خم شد و لب‌هایش را پرحرارت‌تر از همیشه بر لب‌های کستیل نشاند. کستیل نفسش بند آمد، پلک‌هایش لرزید و دستش ناخودآگاه میان موهای دین پیچید. بوسه‌ای طوالنی و بی‌صدا میانشان شکل گرفت، و نفس‌هایشان گویی با هم در هم آمیخته و یکی شده بودند. دست دین بی‌قرار روی دکمه‌های پیراهن کستیل لغزید، اما قبل از اینکه بتواند دکمه‌ها را باز کند کستیل به نرمی مچش را گرفت.

هنوز لب‌هایشان از هم جدا نشده بودند که با لبخندی میان نفس‌نفس زدن‌هایش و صدایی گرفته گفت.
:«دین... هنوز صبحونه نخوردیم.»

دین پیشانی‌اش را آرام به گونه‌ی او تکیه داد، نفس سنگینی از بین لب‌هایش بیرون لغزید و نیشخندی روی لبش نشست.
:«لعنت به صبحونه کس...»

کستیل لبخندش را حفظ کرد و آرام، بی‌آنکه دست دین را رها کند، کمی از او فاصله گرفت. هنوز نفس‌هایشان سنگین بود و رد بوسه روی لب‌های هر دو مانده بود. از جایش بلند شد. نگاهش نرم و دعوت‌کننده بود؛ دستش را جلو آورد و کف دستش را به‌سوی دین دراز کرد.

دین برای لحظه‌ای به دست او خیره ماند، لبخند کمرنگی روی لبش نشست، سپس انگشتانش را در میان انگشتان کستیل گره زد و از جایش بلند شد.

بی‌هیچ عجله‌ای، با گام‌هایی آهسته از اتاق بیرون رفتند. نور ملایم صبحگاهی از پنجره‌های راهرو بر زمین افتاده بود و رد سایه‌شان را کشیده‌تر می‌کرد.

آشپزخانه گرم و روشن بود. نور صبحگاهی روی میز چوبی می‌افتاد و بوی قهوه‌ی تازه دم‌کرده در هوا شناور بود. کستیل دو فنجان قهوه برداشت و روی میز گذاشت. دین نشست و سرش را به آرامی روی دستش تکیه داد، نگاهش هنوز روی کستیل بود.

کستیل با لحنی نیمه‌جدی گفت
:«می‌دونی، فکر می‌کنم نرده‌های حیاط رو اگه آبی روشن کنیم بهتر باشه.»

دین کج‌خندی زد و شوخ جواب داد
:«آبی روشن؟ نظرت چیه روشون یونیکورن هم بکشیم؟»

کستیل ابروهایش را بالا داد.
:«دین، همه‌ی وسایل داخل خونه‌مون رو خاکستری کردی، الان نوبت بیرون شده؟»

:«خب ببخشید که من می‌خوام خونه‌مون شبیه خونه باشه، نه شهربازی.»

کستیل اخم کمرنگی کرد اما نتوانست جلوی خنده‌اش را بگیرد، سرش را به طرفین تکان داد و کمی از قهوه‌اش را مزه کرد. دین فنجان قهوه‌اش را روی میز گذاشت. انگشتان کستیل را میان انگشتانش قفل کرد و به او خیره شد.
:«هنوز باورم نمی‌شه برگشتی، کس. باورم نمی‌شه دوباره می‌تونم بشینم کنارت و تو برام قهوه دم کنی.»

کستیل به دست‌هایشان خیره شد، نفس عمیقی کشید؛ انگار می‌خواست احساس آرامشی که در این لحظه داشت را درون سینه‌اش حبس کند.

:«منم باورم نمی‌شه، دین. که دوباره می‌تونم کنارت نفس بکشم.»

:«کم‌کم داشت یادم می‌رفت رنگای روشن، طلوع آفتاب و... چه حسی دارن، کس.»

:«به گذشته فکر نکن. مهم اینه من دیگه برگشتم. قول می‌دم هیچوقت نذارم دوباره یادت بره. دیگه هیچوقت قرار نیست این خونه رو ترک کنم.»

دین با لبخند غمگینی سرش را کمی نزدیک آورد و لب‌هایش را به آرامی روی شقیقه‌اش گذاشت. بوسه‌ای کوتاه اما پر از احساس. کستیل چشم‌هایش را بست و دست دین را به آرامی فشرد، انگار می‌خواست مطمئن شود که او کنارش می‌ماند. نفسش را آرام و سنگین بیرون داد. وقتی از هم فاصله گرفتند، دین لبخندی زد و از جایش بلند شد، به سمت کاناپه رفت و گفت.
:«یه لطفی کن کس، در اولین فرصت خودتو به عنوان وعده‌ی غذایی به لیست صبحانهمون اضافه کن. من دیگه ذائقه‌ی غذاییم عوض شده توی این مدت. قهوه و شیرینی بهم نمی‌سازه.»
.✦ ݁˖


‌ 𝔖𝔥𝔞𝔡𝔬𝔴𝔰 𝔞𝔪𝔬𝔫𝔤 𝔲𝔰
── ⋆⋅𖤓⋅⋆ ──
𝖢𝗁𝖺𝗉𝗍𝖾𝗋 15:
𝖮𝗇𝖾 𝖬𝗈𝗋𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖳𝗈𝗈 𝖯𝖾𝗋𝖿𝖾𝖼𝗍












.✦ ݁˖
دین بی‌اختیار خندید، تماشای حرکات پرشور دستان رزا که سنجاب خیالی را در هوا دنبال می‌کرد برایش لذت‌بخش بود.

:«شب‌ش هم… وای عمو، خیلی قشنگ بود! همه‌ی ستاره‌ها روشن بودن. من اولش فکر می‌کردم اون نورای کوچیک فرشته‌هان که دارن ما رو نگاه میکنن. آخه بابا همیشه میگه فرشته‌ها مراقبمونن. ولی خانوم معلم گفت اسمشون ستاره‌ست. کاش منم یه ستاره داشتم توی اتاقم اونجوری دیگه از تاریکی نمی‌ترسیدم.»

صدایش آرام شد و بعد دوباره با شوق بالا رفت.
:«راستی من آرزو کردم دفعه بعد تو و بابا هم بیاین! میای عمو؟ آره؟»

دین خم شد، نگاهش آرام و صدایش نرم بود.
:«قول نمی‌دم بچه… ولی تلاشمو می‌کنم.»

همین کافی بود تا لبخند پیروزمندانه‌ای روی صورت رزا بنشیند. سرش را به آرامی تکان داد، سپس ناگهان چند قدم عقب رفت، در چشمان دین نگاه کرد و با شیطنت فریاد زد.
:«حالا باید منو بگیری چون تو یه اژدهایی! بدوو!»

و با سرعت نه چندان زیادی شروع به دویدن میان چمن‌ها کرد. موهایش در هوا تکان می‌خورد و خنده‌اش دوباره حیاط را پر کرد.دین خنده‌ی کوتاهی زیر لب کرد و به دنبالش رفت.
:«وایستا فسقلی! الان می‌گیرمت!»

رزا جیغ شادی زد و با تمام توان دوید. دین گاهی فاصله را عمداً نزدیک می‌کرد، دست‌هایش را به سمت او دراز می‌کرد و بعد ناگهان عقب می‌کشید، تا خنده‌های دخترک بلندتر شود. سرانجام وقتی فاصله بیش از حد کوتاه شد، او را میان بازوانش گرفت و از روی زمین بلند کرد.
:«بالاخره گرفتمت!»

رزا در میان خنده‌های بی‌وقفه دست‌هایش را تکان داد.
:«نههههه! دوباره! دوباره!»

دین آرام او را روی زمین گذاشت، روی یک زانویش نشست و موهای رزا را پشت گوشش زد تا هنگام دویدن جلوی چشم‌هایش قرار نگیرند. هنوز نفسشان گرم بود که صدای سم از درون خانه به گوش رسید
:«بچه‌ها! بیاین سر میز، غذا آماده‌ست!»

رزا بی‌درنگ دست دین را گرفت و کشید.
:«بدو عمو! ناهار! بعدش بازم بازی کنیم!»

دین و رزا همراه یکدیگر وارد خانه شدند. رزا هنوز دست دین را محکم گرفته بود و هر چند قدم یک بار نگاهی به او می‌انداخت تا مطمئن شود همراهش هست.

سم از آشپزخانه خارج شد. رزا با دیدن او بلافاصله دست دین را رها کرد و به سمتش دوید. سم به آرامی خم شد و او را در آغوش گرفت.
:«هی، آروم باش فسقلی! ممکنه پات سر بخوره بیفتی زمین...»

رزا با صدای پرهیجان جواب داد.
:«نه بابا! مراقبم! ولی عمو خیلی خسته بود، من هم گفتم زود بیایم ناهار بخوریم تا باز بتونه باهام بازی کنه.»

سم لبخندی زد، دستی روی سر رزا کشید و با لحنی گرم و آرام‌ جواب داد.
:«آها، که اینطور… پس زود بریم سر میز غذا بخوریم تا سرد نشده.»

دین لبخندی کوتاهی زد و به آرامی گفت.
:«باشه…»

سم همانطور که رزا را در آغوش گرفته بود، به سمت میز رفت. صندلی را آرام با پایش عقب کشید، رزا را روی آن قرار داد و خودش کنار او نشست. دین هم روبه‌روی سم روی صندلی نشست و نگاهش را به آنها دوخت. بوی خوراک قارچ در هوا پیچیده بود و بخار داغی آرام از روی بشقاب‌ها بلند می‌شد. سم همانطور که بشقاب غذای رزا را فوت می‌کرد با لحنی آرام گفت.
:«راستی… گزارش پزشکی قانونی چی شد؟»

دین لحظه‌ای مکث کرد، قاشق را روی لبه‌ی بشقاب گذاشت و نگاهش را پایین انداخت. صدایش آرام اما محکم بود.
:«چیز خاصی پیدا نکردن. هشتاد درصدش رو خودمون می‌دونستیم...»

نفس عمیقی کشید، ظرف سالاد را از خودش دور کرد و بعد برای اینکه رزا متوجه صحبت‌هایشان نشود با صدای آرامتری ادامه داد.
:«زخم‌های دفاعی روی ساعدها، نشون می‌ده تقلا کرده. کبودی‌های گردن و شونه‌هاش هم می‌گن که قاتل قبلش نگهش داشته. هیچ اثر انگشت، هیچ دی‌ان‌ای هم نبوده… چون بارون همه‌چی رو شسته. در کل تنها چیزی که مونده ترتیب ضربه‌هاست. منظم، پشت سر هم.»

سکوت کوتاهی حکم‌فرما شد. تنها صدای قاشقِ رزا بود که با بی‌خیالی کودکانه در ظرفش می‌چرخید.

سم آهسته سری تکان داد. نگاهش برای لحظه‌ای روی برادرش ثابت ماند و بعد آرام و محتاط پرسید.
:«وقتی برگشتی خونه… کستیل رو ندیدی؟»
دست دین لحظه‌ای در میانه‌ی حرکت مکث کرد. بی‌اختیار تصویر خانه درون ذهنش مرور شد : پارکت‌های تمیز، پرده‌های مرتب، بوی صابون. ردّی خاموش از دست‌های کستیل که بی‌کلام اما واضح، همه‌جا جا مانده بود. فکش کمی سفت شد.

اما وقتی سرش را بلند کرد، نگاهش سرد و کوتاه بود.
:«نه. و راستش نمی‌خوام دیگه درباره‌ش حرف بزنم.»

صدایش آرام اما قاطع بود. جمله آخرش مثل خطی پررنگ میان او و موضوع کشیده شد.
سم آهسته نفسش را بیرون داد و چیزی نگفت. تنها صدای خنده‌ی بی‌خیال رزا بود که باز هم فضای سنگین میان‌شان را شکست.
.✦ ݁˖


.✦ ݁˖
بیرون از ساختمان، آفتاب تیز ظهر همه‌چیز را روشن کرده بود. حرارت داغ روی آسفالت بالا می‌زد و نور مستقیم خورشید به شیشه‌ها و دیوارهای سنگی ساختمان می‌تابید. دین دستش را سایه‌بان چشم‌هایش کرد و به سمت ماشین رفت. لحظه‌ای پشت فرمان نشست، سرش را عقب برد و چشم‌هایش را بست. نفسش آرام و سنگین بیرون آمد؛ گویی می‌خواست ذهنش را حتی برای چند ثانیه از صحنه‌های داخل اتاق کالبدشکافی، خالی کند. سپس دنده را جا زد و ماشین آرام در خیابان‌های نیمه‌خلوت شهر شروع به حرکت کرد.

مسیر بازگشت کوتاه بود. آفتاب ظهر از لابه‌لای شاخه‌های نیمه‌خشک درختان روی جاده می‌تابید. صدای موتور یکنواخت، و ذهنش هنوز میان تصاویر جسد و صدای کودکانهٔ رزا در رفت‌وآمد بود.

چند دقیقه بعد، ماشین را داخل حیاط خانه متوقف کرد، پیاده شد. کلید را در قفل چرخاند.

خانه مثل همیشه در سکوت بود. اما به محض ورود، متوجه تغییر فضا شد. پارکت‌ها براق بودند، مبلمان مرتب، پرده‌ها به‌دقت کنار زده شده و نور ظهر در اتاق نشیمن جریان داشت. بوی ملایم صابون و شوینده در هوا شناور بود؛ انگار خانه تازه جان گرفته باشد.

دین لحظه‌ای بی‌حرکت ماند. نگاهش از میز تا پنجره‌ها و از کف‌ خانه تا راهرو کشیده شد. ردّی از حضور کستیل در هیچ‌جا نبود، اما دست‌خط خاموش او همه‌جا دیده می‌شد. به آرامی دستش را روی پشتی صندلی کشید و مکث کرد. لب‌هایش کمی فشرده شدند، گویی کلماتی که نمی‌خواست بر زبان بیاورد در گلویش جمع شده باشند. زمزمه‌ای کوتاه و خفه، از میان لب‌هایش خارج شد:
«لعنت بهت… هیچ‌وقت راه درست رو انتخاب نمی‌کنی، کس.»

به سمت اتاق رفت. کت و شلوار تیره را آرام از تن درآورد و بی‌حوصله روی چوب‌لباسی انداخت. سپس پیراهن خاکستری ساده‌ای پوشید و شلوار جینش را بالا کشید. بوت‌های راحتش را از کنار تخت برداشت و به پا کرد.

جلوی آینه ایستاد. انعکاس سرد و خستهٔ چهره‌اش از پشت شیشه به او زل زده بود. دست‌هایش روی لبهٔ میز توالت محکم شدند. برای چند ثانیه نگاهش میان چهرهٔ خودش و صدای خنده‌ای که هنوز در گوشش می‌پیچید سرگردان ماند. لبخند محوی، کوتاه و ناپایدار، گوشهٔ لبش نشست، همان لبخندی که از صدای رزا جا مانده بود.

نفس عمیقی کشید، کلیدها را برداشت و از اتاق بیرون رفت. خانه پشت سرش همچنان بوی تازگی می‌داد، اما سکوت آن، خالی و سنگین بود. در را آرام بست و سوار ماشین شد.

خیابان روشن و مستقیم در برابرش کشیده شده بود. چند دقیقه بعد، نمای خانهٔ سم نمایان شد. دین ماشین را کنار خیابان پارک کرد. از همان فاصله، صدای خندهٔ رزا از درون خانه به گوش می‌رسید؛ خنده‌ای زلال و سبک که با وزن سنگین قدم‌های او تضاد می‌آفریدند.

دین به سمت در رفت. و با کلید آن را باز کرد، گرمای خانه و بوی غذا در هوا پیچید. سم در آشپزخانه ایستاده بود، اما نگاهش بی‌درنگ به او دوخته شد. رزا با هیجان از گوشهٔ اتاق دوید، قدم‌های کوچک و پرشتابش صدای شادی را در خانه طنین انداخت. بازوانش را به گردن دین حلقه کرد.

دین لبخندی واقعی، روشن‌تر و آرام‌تر از همیشه بر لب نشاند. او را در آغوش گرفت، چشمانش را برای لحظه‌ای بست و حس کرد تمام خستگی روز، میان خندهٔ کودکانه‌ای که در گوشش می‌پیچید، فرو ریخت.

بازوان کوچک رزا هنوز دور گردن دین حلقه بود. گرمای بدن کودکانه‌اش چیزی شبیه آرامش به رگ‌های دین تزریق می‌کرد.دین با حرکت سرش به سم سلام داد. رزا کمی خودش را عقب کشید و با چشم‌هایی که برق می‌زد گفت.
:«عمو… بیا! یه چیز خیلی مهم باید بهت بگم!»

و بی‌آنکه منتظر پاسخی شود،از آغوش دین پایین پرید، دست کوچک‌اش را محکم در دست بزرگ او قلاب کرد و با همان انرژی بی‌پایان شروع به کشیدنش به سمت در پشتی خانه کرد.
:«زود باش! توی حیاط می‌خوام بگم!»

قدم‌های کوچک و تند رزا روی کف‌پوش‌ طنین می‌انداخت و خنده‌اش در فضای آرام خانه می‌پیچید. دین با لبخندی محو به دنبال او رفت؛ لبخندی که با هر کلمه‌ و هر خنده‌ی رزا پررنگ‌تر می‌شد.

وقتی به حیاط رسیدند، رزا درست وسط چمن‌ها ایستاد، دستانش را باز کرد و با شور و شوق گفت.
:«عمو تو تا حالا جنگل رفتی؟ من بار اولم بود. اون‌قدر درختا بزرگ بودن که سرشونو نمی‌دیدم! مثل غول بودن!»

همانطور که تلاش می‌کرد با دور کردن دستانش از یکدیگر اندازه‌ی درخت‌ها را به اون نشان دهد چشمانش برق زد و بلافاصله ادامه داد.
: «راستی ما یه چادر زدیم، من و الا و متیو. ولی چادر کج شد، چون متیو همش می‌خندید و طنابو سفت نمی‌بست. خانوم معلم همش بهمون می‌گفت " باید جدی باشین!" ولی ما فقط می‌خندیدیم.»

او با دست‌های کوچکش شکل افتادن طناب را نشان داد، بعد ناگهان با ذوق خندید.
:«وای بعدش، یه سنجاب کوچولو اومد! من بهش بیسکویت دادم. اونم ازم گرفتش بردش بالا درخت، خیلی زود… مثل برق دوید!»
.✦ ݁˖


‌ 𝔖𝔥𝔞𝔡𝔬𝔴𝔰 𝔞𝔪𝔬𝔫𝔤 𝔲𝔰
── ⋆⋅𖤓⋅⋆ ──
𝖢𝗁𝖺𝗉𝗍𝖾𝗋 14:
𝖳𝗁𝖾 𝖲𝗆𝖺𝗅𝗅 𝖯𝖾𝖺𝖼𝖾












.✦ ݁˖
دین کمی خم شد. نگاهش مسیر بریدگی‌ها را دنبال کرد.

مایکل گفت: «عرض هر زخم حدود دو و نیم سانتی‌متره. عمقشون بین هفت تا ده سانتی‌متر. یعنی سلاح احتمالا یه چاقوی آشپزخونه یا شکاری با تیغه متوسط بوده. ضربات از بالا به پایین وارد شدن، پس مهاجم احتمالاً کنترل کامل روی قربانی داشته.»

دستش را کمی پایین‌تر برد.
:«اینجا رو ببینین. روی ساعد هر دو دست بریدگی‌های سطحی هست. اینا زخم‌های دفاعیه. یعنی قربانی دستاشو جلو آورده تا ضربه‌ها رو دفع کنه. چند ثانیه‌ای مقاومت کرده، اما خیلی زود مغلوب شده.»

دین نفس عمیقی کشید. دستش روی لبه میز فلزی محکم شد.

مایکل صفحه‌ای از پرونده را ورق زد.
:«یه نکته دیگه. روی گردن و شونه‌ها کبودی‌های مشخصی هست. شبیه رد انگشت. یعنی مهاجم قبل از ضربه‌ها اونو گرفته و نگه داشته. فشار دست هم زیاد بوده… که خب احتمال این که قاتل مرد بوده باشه رو زییاد میکنه.»

دین کف دستش را پشت گردنش کشید. نگاهش روی کبودی‌های گردن جسد ثابت ماند.

تصاویر دوربین‌های مداربسته دوباره در ذهنش پخش شدند.

مایکل ادامه داد.
:«متأسفانه مرگ خیلی سریع اتفاق افتاده. چند ثانیه بعد از ضربه چهارم. خون زیادی وارد حفره قفسه سینه شده و کار رو تموم کرده. ضربات هم منظم و پشت سر هم بودن. این بیشتر شبیه یه قتل برنامه‌ریزی شده‌اس تا یه دعوای یهویی.»

چند لحظه سکوت برقرار شد.

دین بالاخره گفت.
:«هیچ اثر انگشتی از قاتل پیدا نکردین؟»

مایکل نفس کوتاهی بیرون داد و دستکش‌هایش را روی انگشتانش مرتب کرد.

:«نه. بارون همه چیز رو شسته. نه روی لباس، نه روی بدن… حتی روی مدارک صحنه جرم هم چیزی باقی نمونده. هر ردی بوده از بین رفته.»

چشم‌های دین کمی تنگ شد.

سرش را پایین انداخت و بعد پرسید.
:«دی‌ان‌ای چطور؟»

مایکل نگاهش را مستقیم به او دوخت.
:«اونم هیچی. نه خون اضافه، نه بافت، نه مو. قاتل خیلی تمیز کار کرده… یا بهتر بگم، بارون کارشو تموم کرده. چیزی برامون نذاشته که بتونیم نمونه بگیریم.»

چراغ‌های فلورسنت بالای سرشان با صدای ضعیفی وزوز می‌کردند.

دین بی‌حرکت به جسد خیره شد. دست‌هایش روی لبه سرد میز فلزی محکم شد و رگ‌های پشت دستش برجسته‌تر به نظر می‌رسید‌.

مایکل پارچه سفید را دوباره روی بدن کشید.
:«این یعنی فعلاً هیچ سرنخی از خود قاتل نداریم. تنها چیزی که داریم همین زخم‌ها و ترتیب ضربه‌هاست.»

دین نگاهش را از جسد گرفت.

چند ثانیه بعد به سمت در رفت.

صدایش کوتاه و گرفته بود:
:«باشه… همینم کافیه. برای شروع.»

***

دین پس از خروج از اتاق وارد راهرو شد. قدم‌هایش نرم اما سنگین بودند. چند متر بیشتر تا خروجی فاصله نداشت که صدای زنگ موبایلش در سکوت راهرو پیچید. گوشی را بیرون آورد.

نام «سم» روی صفحه روشن بود.

نفسش را سنگین بیرون داد و دکمه‌ی وصل تماس را فشرد.

اما قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید، صدای ریز و پرانرژی رزا از آن سوی خط به گوش رسید.
:«تو مگه قول نداده بودی که میای دنبالم؟ می‌دونستی بدقولی کردن چقدر زشته؟ من برات یه عالمه شکلات نگه داشتم. از اونایی که دوست داری. ولی به جای تو بابام با پرنسس اومده دنبالم. من...»

قبل از اینکه جمله‌اش کامل شود، سم گوشی را آرام از دست رزا گرفت و با لحنی کمی مضطرب گفت.
:«الو؟ دین؟ ببخشید… گفت می‌خواد با گوشیم بازی کنه. نمی‌دونم چطوری شماره‌تو پیدا کرده. مزاحمت که نشدیم؟»

دین لحظه‌ای مکث کرد، صدایش آرام اما پر از گرما بود.
:«نه... مزاحمم نشد. اتفاقا... دلم براش تنگ شده بود.»

چشمانش برای لحظهای بسته شدند، انگار خودش را در آن صدای کودکانه غرق کرده باشد. لبخندی کوتاه اما واقعی روی لب‌هایش نشست.
:«بهش بگو که جبران میکنم، زود میام پیشش.»
سپس گوشی را آرام قطع کرد و دوباره در جیبش گذاشت. دستانش هنوز کمی لرزان بودند و قلبش کمی تندتر می‌زد، اما در همان لحظه، حس کرد که انگار همه‌ی خستگی‌ها و فشارهای اخیر، حتی برای چند ثانیه، از روی شانه‌هایش برداشته شده‌اند.
.✦ ݁˖


.✦ ݁˖
اتاق همان اتاق همیشگی بود؛ همان وسایل، همان قفسه‌ها، همان تخت. اما در آن لحظه حس می‌کرد همه چیز کمی غریبه‌تر از قبل است.

نگاهش روی کمد ثابت ماند. در کمد را باز کرد و کت و شلوار تیره‌ای بیرون آورد.

با حرکاتی سریع لباس‌هایش را عوض کرد. دکمه‌های پیراهن را بست، یقه را صاف کرد، آستین‌ها را مرتب کرد. کمربندش را بست و لحظه‌ای دست‌هایش را روی میز کنار کمد گذاشت.

نفس سنگینی از سینه‌اش بیرون آمد. برای اولین بار درون خانه‌ی خودش احساس غریبگی می‌کرد. چند ثانیه بعد از اتاق بیرون آمد.

کستیل هنوز در همان‌جا ایستاده بود. انگار از زمان رفتن دین تکان نخورده بود.

دین باز هم بدون اهمیت از کنارش گذشت. در را باز کرد و دوباره وارد حیاط شد.

چند قدم باقی‌مانده تا ماشین را آرام‌تر برداشت. در را باز کرد، دست راستش را روی سقف ماشین گذاشت و سرش را کمی پایین آورد. چند ثانیه همان‌جا ماند، انگار می‌خواست ذهنش را از همه چیز خالی کند.

گذشته، بحث‌ها، نگاه‌ها، سکوت‌ها.

اما موفق نشد.

بالاخره روی صندلی راننده نشست. در را بست. صدای بسته شدن در در سکوت صبح طنین انداخت.

نگاه کوتاهی به سم و رایان انداخت که هنوز در حیاط مشغول صحبت ایستاده بودند. بعد بدون حرفی موتور را روشن کرد و ماشین آرام از حیاط خارج شد.

خیابان‌های شهر هنوز نیمه‌خلوت بودند. نور خورشید تازه روی ساختمان‌ها نشسته بود و سایه‌ها هنوز کشیده و بلند به نظر می‌رسیدند.

ماشین با سرعتی ثابت در میان خیابان‌ها حرکت می‌کرد.

دین پشت فرمان ساکت بود. دست چپش روی فرمان و دست راستش روی دنده قرار داشت. نگاهش مستقیم به خیابان دوخته شده بود.

اما ذهنش درگیر چیزهای دیگری بود.

تصاویر کوتاه پشت سر هم در ذهنش می‌آمدند: گزارش، صحنه جرم، جسدی که روی زمین افتاده بود، و سوال‌هایی که هنوز جواب نداشتند.

وقتی به ساختمان پزشکی قانونی رسید، ماشین را کنار جدول پارک کرد.

ساختمان مثل همیشه سرد و بی‌روح به نظر می‌رسید. بنایی خاکستری با دیوارهای بلند و پنجره‌هایی که بیشتر شبیه شکاف‌های باریک بودند تا پنجره.

حتی قبل از ورود، بوی مواد ضدعفونی‌کننده در هوا حس می‌شد.

از ماشین پیاده شد و خودش را به ورودی ساختمان رساند.

راهرو روشن بود. چراغ‌های فلورسنت سفید با نوری یکنواخت سقف را پر کرده بودند. صدای آرام دستگاه‌های تهویه در فضا جریان داشت و قدم‌های او روی کف سرامیکی طنین کوتاهی ایجاد می‌کرد.

چند متر جلوتر، مردی میانسال با روپوش سفید ایستاده بود. قد متوسط، موهای جوگندمی مرتب و عینکی باریک روی بینی‌اش. دسته‌ای پرونده در دست داشت.

وقتی دین نزدیک شد، مرد سر بلند کرد.

با لحنی خشک اما مودب گفت:
«سلام. دکتر مایکل اندرسون هستم، پزشکی قانونی. شما باید…»

دین کمی سرش را جلو آورد و با صدایی جدی گفت:
«کارآگاه دین وینچستر. برای دریافت گزارش کالبدشکافی اومدم.»

مایکل سری تکان داد. یکی از پرونده‌ها را از روی میز برداشت و با اشاره‌ای کوتاه گفت:
«بفرمایید. مستقیم میریم اتاق کالبدشکافی. اونجا کامل توضیح میدم.»

صدای قدم‌هایشان در راهرو پیچید. هوای سالن سرد بود و بویی شبیه الکل و مواد ضدعفونی کننده هر قدم آن‌ها را همراهی می‌کرد.

وقتی به در فلزی رسیدند، مایکل جعبه دستکش را برداشت و یک جفت دستکش لاتکس پوشید. سپس دستش را روی دستگیره در گذاشت.

قبل از باز کردن در، لحظه‌ای مکث کرد و رو به دین گفت.
:«قبل از اینکه بریم داخل، فقط یه نکته… چیزی که می‌بینین ممکنه خیلی خوشایند نباشه. مشکلی ندارین؟»

دین بی‌حرکت نگاهش کرد.
:«بار اولم نیست که قراره یه جسد ببینم دکتر. نگران نباشین.»

مایکل سر تکان داد و در را باز کرد.

هوای اتاق کالبدشکافی سردتر از راهرو بود. سرمای فلز و بوی مواد شیمیایی در فضا پخش شده بود.

میز فلزی‌ در مرکز اتاق قرار داشت. جسدی با پارچه سفید روی آن پوشانده شده بود. چراغ‌های بزرگ بالای میز، نور تندی روی سطح فلز می‌ریختند.

دیوارها پر از قفسه‌های ابزار، ظرف‌های شیشه‌ای و وسایل پزشکی بودند. در گوشه اتاق، صدای آرام چکه کردن آب از شیر شنیده می‌شد.

مایکل به میز نزدیک شد. دستش را روی گوشه پارچه گذاشت و وقتی به آرامی آن را کنار زد، جسد دنیل هارپر نمایان شد.

پوستش رنگ پریده و سرد بود. رد کبودی‌ها روی بازو و قفسه سینه به وضوح دیده می‌شد.

مایکل پرونده‌ها را روی میز کناری گذاشت.
::«خب… مقتول حدوداً پنجاه و سه ساله. بر اساس تغییرات بدن، زمان مرگ بین دوازده تا چهارده ساعت قبل از پیدا شدنشه. یعنی حدودا نزدیکای نیمه‌شب.»

دین یک قدم جلو آمد.
نگاهش روی زخم‌های سینه و شکم ثابت ماند.
پلک نزد.

مایکل ادامه داد:
«علت اصلی مرگ، خونریزی داخلی ناشی از چندتا زخم چاقوئه. اینجا ببینین…» با دستکش به سمت قفسه سینه اشاره کرد. «چهار ضربه مستقیم به سمت چپ سینه وارد شده. سه‌تای اول سطحی بودن، اما چهارمی به ریه چپ رسیده و باعث خونریزی شدید شده.»
.✦ ݁˖

20 last posts shown.

72

subscribers
Channel statistics