.✦ ݁˖
دین کمی خم شد. نگاهش مسیر بریدگیها را دنبال کرد.
مایکل گفت: «عرض هر زخم حدود دو و نیم سانتیمتره. عمقشون بین هفت تا ده سانتیمتر. یعنی سلاح احتمالا یه چاقوی آشپزخونه یا شکاری با تیغه متوسط بوده. ضربات از بالا به پایین وارد شدن، پس مهاجم احتمالاً کنترل کامل روی قربانی داشته.»
دستش را کمی پایینتر برد.
:«اینجا رو ببینین. روی ساعد هر دو دست بریدگیهای سطحی هست. اینا زخمهای دفاعیه. یعنی قربانی دستاشو جلو آورده تا ضربهها رو دفع کنه. چند ثانیهای مقاومت کرده، اما خیلی زود مغلوب شده.»
دین نفس عمیقی کشید. دستش روی لبه میز فلزی محکم شد.
مایکل صفحهای از پرونده را ورق زد.
:«یه نکته دیگه. روی گردن و شونهها کبودیهای مشخصی هست. شبیه رد انگشت. یعنی مهاجم قبل از ضربهها اونو گرفته و نگه داشته. فشار دست هم زیاد بوده… که خب احتمال این که قاتل مرد بوده باشه رو زییاد میکنه.»
دین کف دستش را پشت گردنش کشید. نگاهش روی کبودیهای گردن جسد ثابت ماند.
تصاویر دوربینهای مداربسته دوباره در ذهنش پخش شدند.
مایکل ادامه داد.
:«متأسفانه مرگ خیلی سریع اتفاق افتاده. چند ثانیه بعد از ضربه چهارم. خون زیادی وارد حفره قفسه سینه شده و کار رو تموم کرده. ضربات هم منظم و پشت سر هم بودن. این بیشتر شبیه یه قتل برنامهریزی شدهاس تا یه دعوای یهویی.»
چند لحظه سکوت برقرار شد.
دین بالاخره گفت.
:«هیچ اثر انگشتی از قاتل پیدا نکردین؟»
مایکل نفس کوتاهی بیرون داد و دستکشهایش را روی انگشتانش مرتب کرد.
:«نه. بارون همه چیز رو شسته. نه روی لباس، نه روی بدن… حتی روی مدارک صحنه جرم هم چیزی باقی نمونده. هر ردی بوده از بین رفته.»
چشمهای دین کمی تنگ شد.
سرش را پایین انداخت و بعد پرسید.
:«دیانای چطور؟»
مایکل نگاهش را مستقیم به او دوخت.
:«اونم هیچی. نه خون اضافه، نه بافت، نه مو. قاتل خیلی تمیز کار کرده… یا بهتر بگم، بارون کارشو تموم کرده. چیزی برامون نذاشته که بتونیم نمونه بگیریم.»
چراغهای فلورسنت بالای سرشان با صدای ضعیفی وزوز میکردند.
دین بیحرکت به جسد خیره شد. دستهایش روی لبه سرد میز فلزی محکم شد و رگهای پشت دستش برجستهتر به نظر میرسید.
مایکل پارچه سفید را دوباره روی بدن کشید.
:«این یعنی فعلاً هیچ سرنخی از خود قاتل نداریم. تنها چیزی که داریم همین زخمها و ترتیب ضربههاست.»
دین نگاهش را از جسد گرفت.
چند ثانیه بعد به سمت در رفت.
صدایش کوتاه و گرفته بود:
:«باشه… همینم کافیه. برای شروع.»
***
دین پس از خروج از اتاق وارد راهرو شد. قدمهایش نرم اما سنگین بودند. چند متر بیشتر تا خروجی فاصله نداشت که صدای زنگ موبایلش در سکوت راهرو پیچید. گوشی را بیرون آورد.
نام «سم» روی صفحه روشن بود.
نفسش را سنگین بیرون داد و دکمهی وصل تماس را فشرد.
اما قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید، صدای ریز و پرانرژی رزا از آن سوی خط به گوش رسید.
:«تو مگه قول نداده بودی که میای دنبالم؟ میدونستی بدقولی کردن چقدر زشته؟ من برات یه عالمه شکلات نگه داشتم. از اونایی که دوست داری. ولی به جای تو بابام با پرنسس اومده دنبالم. من...»
قبل از اینکه جملهاش کامل شود، سم گوشی را آرام از دست رزا گرفت و با لحنی کمی مضطرب گفت.
:«الو؟ دین؟ ببخشید… گفت میخواد با گوشیم بازی کنه. نمیدونم چطوری شمارهتو پیدا کرده. مزاحمت که نشدیم؟»
دین لحظهای مکث کرد، صدایش آرام اما پر از گرما بود.
:«نه... مزاحمم نشد. اتفاقا... دلم براش تنگ شده بود.»
چشمانش برای لحظهای بسته شدند، انگار خودش را در آن صدای کودکانه غرق کرده باشد. لبخندی کوتاه اما واقعی روی لبهایش نشست.
:«بهش بگو که جبران میکنم، زود میام پیشش.»
سپس گوشی را آرام قطع کرد و دوباره در جیبش گذاشت. دستانش هنوز کمی لرزان بودند و قلبش کمی تندتر میزد، اما در همان لحظه، حس کرد که انگار همهی خستگیها و فشارهای اخیر، حتی برای چند ثانیه، از روی شانههایش برداشته شدهاند.
.✦ ݁˖
دین کمی خم شد. نگاهش مسیر بریدگیها را دنبال کرد.
مایکل گفت: «عرض هر زخم حدود دو و نیم سانتیمتره. عمقشون بین هفت تا ده سانتیمتر. یعنی سلاح احتمالا یه چاقوی آشپزخونه یا شکاری با تیغه متوسط بوده. ضربات از بالا به پایین وارد شدن، پس مهاجم احتمالاً کنترل کامل روی قربانی داشته.»
دستش را کمی پایینتر برد.
:«اینجا رو ببینین. روی ساعد هر دو دست بریدگیهای سطحی هست. اینا زخمهای دفاعیه. یعنی قربانی دستاشو جلو آورده تا ضربهها رو دفع کنه. چند ثانیهای مقاومت کرده، اما خیلی زود مغلوب شده.»
دین نفس عمیقی کشید. دستش روی لبه میز فلزی محکم شد.
مایکل صفحهای از پرونده را ورق زد.
:«یه نکته دیگه. روی گردن و شونهها کبودیهای مشخصی هست. شبیه رد انگشت. یعنی مهاجم قبل از ضربهها اونو گرفته و نگه داشته. فشار دست هم زیاد بوده… که خب احتمال این که قاتل مرد بوده باشه رو زییاد میکنه.»
دین کف دستش را پشت گردنش کشید. نگاهش روی کبودیهای گردن جسد ثابت ماند.
تصاویر دوربینهای مداربسته دوباره در ذهنش پخش شدند.
مایکل ادامه داد.
:«متأسفانه مرگ خیلی سریع اتفاق افتاده. چند ثانیه بعد از ضربه چهارم. خون زیادی وارد حفره قفسه سینه شده و کار رو تموم کرده. ضربات هم منظم و پشت سر هم بودن. این بیشتر شبیه یه قتل برنامهریزی شدهاس تا یه دعوای یهویی.»
چند لحظه سکوت برقرار شد.
دین بالاخره گفت.
:«هیچ اثر انگشتی از قاتل پیدا نکردین؟»
مایکل نفس کوتاهی بیرون داد و دستکشهایش را روی انگشتانش مرتب کرد.
:«نه. بارون همه چیز رو شسته. نه روی لباس، نه روی بدن… حتی روی مدارک صحنه جرم هم چیزی باقی نمونده. هر ردی بوده از بین رفته.»
چشمهای دین کمی تنگ شد.
سرش را پایین انداخت و بعد پرسید.
:«دیانای چطور؟»
مایکل نگاهش را مستقیم به او دوخت.
:«اونم هیچی. نه خون اضافه، نه بافت، نه مو. قاتل خیلی تمیز کار کرده… یا بهتر بگم، بارون کارشو تموم کرده. چیزی برامون نذاشته که بتونیم نمونه بگیریم.»
چراغهای فلورسنت بالای سرشان با صدای ضعیفی وزوز میکردند.
دین بیحرکت به جسد خیره شد. دستهایش روی لبه سرد میز فلزی محکم شد و رگهای پشت دستش برجستهتر به نظر میرسید.
مایکل پارچه سفید را دوباره روی بدن کشید.
:«این یعنی فعلاً هیچ سرنخی از خود قاتل نداریم. تنها چیزی که داریم همین زخمها و ترتیب ضربههاست.»
دین نگاهش را از جسد گرفت.
چند ثانیه بعد به سمت در رفت.
صدایش کوتاه و گرفته بود:
:«باشه… همینم کافیه. برای شروع.»
***
دین پس از خروج از اتاق وارد راهرو شد. قدمهایش نرم اما سنگین بودند. چند متر بیشتر تا خروجی فاصله نداشت که صدای زنگ موبایلش در سکوت راهرو پیچید. گوشی را بیرون آورد.
نام «سم» روی صفحه روشن بود.
نفسش را سنگین بیرون داد و دکمهی وصل تماس را فشرد.
اما قبل از اینکه بتواند چیزی بگوید، صدای ریز و پرانرژی رزا از آن سوی خط به گوش رسید.
:«تو مگه قول نداده بودی که میای دنبالم؟ میدونستی بدقولی کردن چقدر زشته؟ من برات یه عالمه شکلات نگه داشتم. از اونایی که دوست داری. ولی به جای تو بابام با پرنسس اومده دنبالم. من...»
قبل از اینکه جملهاش کامل شود، سم گوشی را آرام از دست رزا گرفت و با لحنی کمی مضطرب گفت.
:«الو؟ دین؟ ببخشید… گفت میخواد با گوشیم بازی کنه. نمیدونم چطوری شمارهتو پیدا کرده. مزاحمت که نشدیم؟»
دین لحظهای مکث کرد، صدایش آرام اما پر از گرما بود.
:«نه... مزاحمم نشد. اتفاقا... دلم براش تنگ شده بود.»
چشمانش برای لحظهای بسته شدند، انگار خودش را در آن صدای کودکانه غرق کرده باشد. لبخندی کوتاه اما واقعی روی لبهایش نشست.
:«بهش بگو که جبران میکنم، زود میام پیشش.»
سپس گوشی را آرام قطع کرد و دوباره در جیبش گذاشت. دستانش هنوز کمی لرزان بودند و قلبش کمی تندتر میزد، اما در همان لحظه، حس کرد که انگار همهی خستگیها و فشارهای اخیر، حتی برای چند ثانیه، از روی شانههایش برداشته شدهاند.
.✦ ݁˖