.✦ ݁˖
بیرون از ساختمان، آفتاب تیز ظهر همهچیز را روشن کرده بود. حرارت داغ روی آسفالت بالا میزد و نور مستقیم خورشید به شیشهها و دیوارهای سنگی ساختمان میتابید. دین دستش را سایهبان چشمهایش کرد و به سمت ماشین رفت. لحظهای پشت فرمان نشست، سرش را عقب برد و چشمهایش را بست. نفسش آرام و سنگین بیرون آمد؛ گویی میخواست ذهنش را حتی برای چند ثانیه از صحنههای داخل اتاق کالبدشکافی، خالی کند. سپس دنده را جا زد و ماشین آرام در خیابانهای نیمهخلوت شهر شروع به حرکت کرد.
مسیر بازگشت کوتاه بود. آفتاب ظهر از لابهلای شاخههای نیمهخشک درختان روی جاده میتابید. صدای موتور یکنواخت، و ذهنش هنوز میان تصاویر جسد و صدای کودکانهٔ رزا در رفتوآمد بود.
چند دقیقه بعد، ماشین را داخل حیاط خانه متوقف کرد، پیاده شد. کلید را در قفل چرخاند.
خانه مثل همیشه در سکوت بود. اما به محض ورود، متوجه تغییر فضا شد. پارکتها براق بودند، مبلمان مرتب، پردهها بهدقت کنار زده شده و نور ظهر در اتاق نشیمن جریان داشت. بوی ملایم صابون و شوینده در هوا شناور بود؛ انگار خانه تازه جان گرفته باشد.
دین لحظهای بیحرکت ماند. نگاهش از میز تا پنجرهها و از کف خانه تا راهرو کشیده شد. ردّی از حضور کستیل در هیچجا نبود، اما دستخط خاموش او همهجا دیده میشد. به آرامی دستش را روی پشتی صندلی کشید و مکث کرد. لبهایش کمی فشرده شدند، گویی کلماتی که نمیخواست بر زبان بیاورد در گلویش جمع شده باشند. زمزمهای کوتاه و خفه، از میان لبهایش خارج شد:
«لعنت بهت… هیچوقت راه درست رو انتخاب نمیکنی، کس.»
به سمت اتاق رفت. کت و شلوار تیره را آرام از تن درآورد و بیحوصله روی چوبلباسی انداخت. سپس پیراهن خاکستری سادهای پوشید و شلوار جینش را بالا کشید. بوتهای راحتش را از کنار تخت برداشت و به پا کرد.
جلوی آینه ایستاد. انعکاس سرد و خستهٔ چهرهاش از پشت شیشه به او زل زده بود. دستهایش روی لبهٔ میز توالت محکم شدند. برای چند ثانیه نگاهش میان چهرهٔ خودش و صدای خندهای که هنوز در گوشش میپیچید سرگردان ماند. لبخند محوی، کوتاه و ناپایدار، گوشهٔ لبش نشست، همان لبخندی که از صدای رزا جا مانده بود.
نفس عمیقی کشید، کلیدها را برداشت و از اتاق بیرون رفت. خانه پشت سرش همچنان بوی تازگی میداد، اما سکوت آن، خالی و سنگین بود. در را آرام بست و سوار ماشین شد.
خیابان روشن و مستقیم در برابرش کشیده شده بود. چند دقیقه بعد، نمای خانهٔ سم نمایان شد. دین ماشین را کنار خیابان پارک کرد. از همان فاصله، صدای خندهٔ رزا از درون خانه به گوش میرسید؛ خندهای زلال و سبک که با وزن سنگین قدمهای او تضاد میآفریدند.
دین به سمت در رفت. و با کلید آن را باز کرد، گرمای خانه و بوی غذا در هوا پیچید. سم در آشپزخانه ایستاده بود، اما نگاهش بیدرنگ به او دوخته شد. رزا با هیجان از گوشهٔ اتاق دوید، قدمهای کوچک و پرشتابش صدای شادی را در خانه طنین انداخت. بازوانش را به گردن دین حلقه کرد.
دین لبخندی واقعی، روشنتر و آرامتر از همیشه بر لب نشاند. او را در آغوش گرفت، چشمانش را برای لحظهای بست و حس کرد تمام خستگی روز، میان خندهٔ کودکانهای که در گوشش میپیچید، فرو ریخت.
بازوان کوچک رزا هنوز دور گردن دین حلقه بود. گرمای بدن کودکانهاش چیزی شبیه آرامش به رگهای دین تزریق میکرد.دین با حرکت سرش به سم سلام داد. رزا کمی خودش را عقب کشید و با چشمهایی که برق میزد گفت.
:«عمو… بیا! یه چیز خیلی مهم باید بهت بگم!»
و بیآنکه منتظر پاسخی شود،از آغوش دین پایین پرید، دست کوچکاش را محکم در دست بزرگ او قلاب کرد و با همان انرژی بیپایان شروع به کشیدنش به سمت در پشتی خانه کرد.
:«زود باش! توی حیاط میخوام بگم!»
قدمهای کوچک و تند رزا روی کفپوش طنین میانداخت و خندهاش در فضای آرام خانه میپیچید. دین با لبخندی محو به دنبال او رفت؛ لبخندی که با هر کلمه و هر خندهی رزا پررنگتر میشد.
وقتی به حیاط رسیدند، رزا درست وسط چمنها ایستاد، دستانش را باز کرد و با شور و شوق گفت.
:«عمو تو تا حالا جنگل رفتی؟ من بار اولم بود. اونقدر درختا بزرگ بودن که سرشونو نمیدیدم! مثل غول بودن!»
همانطور که تلاش میکرد با دور کردن دستانش از یکدیگر اندازهی درختها را به اون نشان دهد چشمانش برق زد و بلافاصله ادامه داد.
: «راستی ما یه چادر زدیم، من و الا و متیو. ولی چادر کج شد، چون متیو همش میخندید و طنابو سفت نمیبست. خانوم معلم همش بهمون میگفت " باید جدی باشین!" ولی ما فقط میخندیدیم.»
او با دستهای کوچکش شکل افتادن طناب را نشان داد، بعد ناگهان با ذوق خندید.
:«وای بعدش، یه سنجاب کوچولو اومد! من بهش بیسکویت دادم. اونم ازم گرفتش بردش بالا درخت، خیلی زود… مثل برق دوید!»
.✦ ݁˖
بیرون از ساختمان، آفتاب تیز ظهر همهچیز را روشن کرده بود. حرارت داغ روی آسفالت بالا میزد و نور مستقیم خورشید به شیشهها و دیوارهای سنگی ساختمان میتابید. دین دستش را سایهبان چشمهایش کرد و به سمت ماشین رفت. لحظهای پشت فرمان نشست، سرش را عقب برد و چشمهایش را بست. نفسش آرام و سنگین بیرون آمد؛ گویی میخواست ذهنش را حتی برای چند ثانیه از صحنههای داخل اتاق کالبدشکافی، خالی کند. سپس دنده را جا زد و ماشین آرام در خیابانهای نیمهخلوت شهر شروع به حرکت کرد.
مسیر بازگشت کوتاه بود. آفتاب ظهر از لابهلای شاخههای نیمهخشک درختان روی جاده میتابید. صدای موتور یکنواخت، و ذهنش هنوز میان تصاویر جسد و صدای کودکانهٔ رزا در رفتوآمد بود.
چند دقیقه بعد، ماشین را داخل حیاط خانه متوقف کرد، پیاده شد. کلید را در قفل چرخاند.
خانه مثل همیشه در سکوت بود. اما به محض ورود، متوجه تغییر فضا شد. پارکتها براق بودند، مبلمان مرتب، پردهها بهدقت کنار زده شده و نور ظهر در اتاق نشیمن جریان داشت. بوی ملایم صابون و شوینده در هوا شناور بود؛ انگار خانه تازه جان گرفته باشد.
دین لحظهای بیحرکت ماند. نگاهش از میز تا پنجرهها و از کف خانه تا راهرو کشیده شد. ردّی از حضور کستیل در هیچجا نبود، اما دستخط خاموش او همهجا دیده میشد. به آرامی دستش را روی پشتی صندلی کشید و مکث کرد. لبهایش کمی فشرده شدند، گویی کلماتی که نمیخواست بر زبان بیاورد در گلویش جمع شده باشند. زمزمهای کوتاه و خفه، از میان لبهایش خارج شد:
«لعنت بهت… هیچوقت راه درست رو انتخاب نمیکنی، کس.»
به سمت اتاق رفت. کت و شلوار تیره را آرام از تن درآورد و بیحوصله روی چوبلباسی انداخت. سپس پیراهن خاکستری سادهای پوشید و شلوار جینش را بالا کشید. بوتهای راحتش را از کنار تخت برداشت و به پا کرد.
جلوی آینه ایستاد. انعکاس سرد و خستهٔ چهرهاش از پشت شیشه به او زل زده بود. دستهایش روی لبهٔ میز توالت محکم شدند. برای چند ثانیه نگاهش میان چهرهٔ خودش و صدای خندهای که هنوز در گوشش میپیچید سرگردان ماند. لبخند محوی، کوتاه و ناپایدار، گوشهٔ لبش نشست، همان لبخندی که از صدای رزا جا مانده بود.
نفس عمیقی کشید، کلیدها را برداشت و از اتاق بیرون رفت. خانه پشت سرش همچنان بوی تازگی میداد، اما سکوت آن، خالی و سنگین بود. در را آرام بست و سوار ماشین شد.
خیابان روشن و مستقیم در برابرش کشیده شده بود. چند دقیقه بعد، نمای خانهٔ سم نمایان شد. دین ماشین را کنار خیابان پارک کرد. از همان فاصله، صدای خندهٔ رزا از درون خانه به گوش میرسید؛ خندهای زلال و سبک که با وزن سنگین قدمهای او تضاد میآفریدند.
دین به سمت در رفت. و با کلید آن را باز کرد، گرمای خانه و بوی غذا در هوا پیچید. سم در آشپزخانه ایستاده بود، اما نگاهش بیدرنگ به او دوخته شد. رزا با هیجان از گوشهٔ اتاق دوید، قدمهای کوچک و پرشتابش صدای شادی را در خانه طنین انداخت. بازوانش را به گردن دین حلقه کرد.
دین لبخندی واقعی، روشنتر و آرامتر از همیشه بر لب نشاند. او را در آغوش گرفت، چشمانش را برای لحظهای بست و حس کرد تمام خستگی روز، میان خندهٔ کودکانهای که در گوشش میپیچید، فرو ریخت.
بازوان کوچک رزا هنوز دور گردن دین حلقه بود. گرمای بدن کودکانهاش چیزی شبیه آرامش به رگهای دین تزریق میکرد.دین با حرکت سرش به سم سلام داد. رزا کمی خودش را عقب کشید و با چشمهایی که برق میزد گفت.
:«عمو… بیا! یه چیز خیلی مهم باید بهت بگم!»
و بیآنکه منتظر پاسخی شود،از آغوش دین پایین پرید، دست کوچکاش را محکم در دست بزرگ او قلاب کرد و با همان انرژی بیپایان شروع به کشیدنش به سمت در پشتی خانه کرد.
:«زود باش! توی حیاط میخوام بگم!»
قدمهای کوچک و تند رزا روی کفپوش طنین میانداخت و خندهاش در فضای آرام خانه میپیچید. دین با لبخندی محو به دنبال او رفت؛ لبخندی که با هر کلمه و هر خندهی رزا پررنگتر میشد.
وقتی به حیاط رسیدند، رزا درست وسط چمنها ایستاد، دستانش را باز کرد و با شور و شوق گفت.
:«عمو تو تا حالا جنگل رفتی؟ من بار اولم بود. اونقدر درختا بزرگ بودن که سرشونو نمیدیدم! مثل غول بودن!»
همانطور که تلاش میکرد با دور کردن دستانش از یکدیگر اندازهی درختها را به اون نشان دهد چشمانش برق زد و بلافاصله ادامه داد.
: «راستی ما یه چادر زدیم، من و الا و متیو. ولی چادر کج شد، چون متیو همش میخندید و طنابو سفت نمیبست. خانوم معلم همش بهمون میگفت " باید جدی باشین!" ولی ما فقط میخندیدیم.»
او با دستهای کوچکش شکل افتادن طناب را نشان داد، بعد ناگهان با ذوق خندید.
:«وای بعدش، یه سنجاب کوچولو اومد! من بهش بیسکویت دادم. اونم ازم گرفتش بردش بالا درخت، خیلی زود… مثل برق دوید!»
.✦ ݁˖