.✦ ݁˖
دین بیاختیار خندید، تماشای حرکات پرشور دستان رزا که سنجاب خیالی را در هوا دنبال میکرد برایش لذتبخش بود.
:«شبش هم… وای عمو، خیلی قشنگ بود! همهی ستارهها روشن بودن. من اولش فکر میکردم اون نورای کوچیک فرشتههان که دارن ما رو نگاه میکنن. آخه بابا همیشه میگه فرشتهها مراقبمونن. ولی خانوم معلم گفت اسمشون ستارهست. کاش منم یه ستاره داشتم توی اتاقم اونجوری دیگه از تاریکی نمیترسیدم.»
صدایش آرام شد و بعد دوباره با شوق بالا رفت.
:«راستی من آرزو کردم دفعه بعد تو و بابا هم بیاین! میای عمو؟ آره؟»
دین خم شد، نگاهش آرام و صدایش نرم بود.
:«قول نمیدم بچه… ولی تلاشمو میکنم.»
همین کافی بود تا لبخند پیروزمندانهای روی صورت رزا بنشیند. سرش را به آرامی تکان داد، سپس ناگهان چند قدم عقب رفت، در چشمان دین نگاه کرد و با شیطنت فریاد زد.
:«حالا باید منو بگیری چون تو یه اژدهایی! بدوو!»
و با سرعت نه چندان زیادی شروع به دویدن میان چمنها کرد. موهایش در هوا تکان میخورد و خندهاش دوباره حیاط را پر کرد.دین خندهی کوتاهی زیر لب کرد و به دنبالش رفت.
:«وایستا فسقلی! الان میگیرمت!»
رزا جیغ شادی زد و با تمام توان دوید. دین گاهی فاصله را عمداً نزدیک میکرد، دستهایش را به سمت او دراز میکرد و بعد ناگهان عقب میکشید، تا خندههای دخترک بلندتر شود. سرانجام وقتی فاصله بیش از حد کوتاه شد، او را میان بازوانش گرفت و از روی زمین بلند کرد.
:«بالاخره گرفتمت!»
رزا در میان خندههای بیوقفه دستهایش را تکان داد.
:«نههههه! دوباره! دوباره!»
دین آرام او را روی زمین گذاشت، روی یک زانویش نشست و موهای رزا را پشت گوشش زد تا هنگام دویدن جلوی چشمهایش قرار نگیرند. هنوز نفسشان گرم بود که صدای سم از درون خانه به گوش رسید
:«بچهها! بیاین سر میز، غذا آمادهست!»
رزا بیدرنگ دست دین را گرفت و کشید.
:«بدو عمو! ناهار! بعدش بازم بازی کنیم!»
دین و رزا همراه یکدیگر وارد خانه شدند. رزا هنوز دست دین را محکم گرفته بود و هر چند قدم یک بار نگاهی به او میانداخت تا مطمئن شود همراهش هست.
سم از آشپزخانه خارج شد. رزا با دیدن او بلافاصله دست دین را رها کرد و به سمتش دوید. سم به آرامی خم شد و او را در آغوش گرفت.
:«هی، آروم باش فسقلی! ممکنه پات سر بخوره بیفتی زمین...»
رزا با صدای پرهیجان جواب داد.
:«نه بابا! مراقبم! ولی عمو خیلی خسته بود، من هم گفتم زود بیایم ناهار بخوریم تا باز بتونه باهام بازی کنه.»
سم لبخندی زد، دستی روی سر رزا کشید و با لحنی گرم و آرام جواب داد.
:«آها، که اینطور… پس زود بریم سر میز غذا بخوریم تا سرد نشده.»
دین لبخندی کوتاهی زد و به آرامی گفت.
:«باشه…»
سم همانطور که رزا را در آغوش گرفته بود، به سمت میز رفت. صندلی را آرام با پایش عقب کشید، رزا را روی آن قرار داد و خودش کنار او نشست. دین هم روبهروی سم روی صندلی نشست و نگاهش را به آنها دوخت. بوی خوراک قارچ در هوا پیچیده بود و بخار داغی آرام از روی بشقابها بلند میشد. سم همانطور که بشقاب غذای رزا را فوت میکرد با لحنی آرام گفت.
:«راستی… گزارش پزشکی قانونی چی شد؟»
دین لحظهای مکث کرد، قاشق را روی لبهی بشقاب گذاشت و نگاهش را پایین انداخت. صدایش آرام اما محکم بود.
:«چیز خاصی پیدا نکردن. هشتاد درصدش رو خودمون میدونستیم...»
نفس عمیقی کشید، ظرف سالاد را از خودش دور کرد و بعد برای اینکه رزا متوجه صحبتهایشان نشود با صدای آرامتری ادامه داد.
:«زخمهای دفاعی روی ساعدها، نشون میده تقلا کرده. کبودیهای گردن و شونههاش هم میگن که قاتل قبلش نگهش داشته. هیچ اثر انگشت، هیچ دیانای هم نبوده… چون بارون همهچی رو شسته. در کل تنها چیزی که مونده ترتیب ضربههاست. منظم، پشت سر هم.»
سکوت کوتاهی حکمفرما شد. تنها صدای قاشقِ رزا بود که با بیخیالی کودکانه در ظرفش میچرخید.
سم آهسته سری تکان داد. نگاهش برای لحظهای روی برادرش ثابت ماند و بعد آرام و محتاط پرسید.
:«وقتی برگشتی خونه… کستیل رو ندیدی؟»
دست دین لحظهای در میانهی حرکت مکث کرد. بیاختیار تصویر خانه درون ذهنش مرور شد : پارکتهای تمیز، پردههای مرتب، بوی صابون. ردّی خاموش از دستهای کستیل که بیکلام اما واضح، همهجا جا مانده بود. فکش کمی سفت شد.
اما وقتی سرش را بلند کرد، نگاهش سرد و کوتاه بود.
:«نه. و راستش نمیخوام دیگه دربارهش حرف بزنم.»
صدایش آرام اما قاطع بود. جمله آخرش مثل خطی پررنگ میان او و موضوع کشیده شد.
سم آهسته نفسش را بیرون داد و چیزی نگفت. تنها صدای خندهی بیخیال رزا بود که باز هم فضای سنگین میانشان را شکست.
.✦ ݁˖
دین بیاختیار خندید، تماشای حرکات پرشور دستان رزا که سنجاب خیالی را در هوا دنبال میکرد برایش لذتبخش بود.
:«شبش هم… وای عمو، خیلی قشنگ بود! همهی ستارهها روشن بودن. من اولش فکر میکردم اون نورای کوچیک فرشتههان که دارن ما رو نگاه میکنن. آخه بابا همیشه میگه فرشتهها مراقبمونن. ولی خانوم معلم گفت اسمشون ستارهست. کاش منم یه ستاره داشتم توی اتاقم اونجوری دیگه از تاریکی نمیترسیدم.»
صدایش آرام شد و بعد دوباره با شوق بالا رفت.
:«راستی من آرزو کردم دفعه بعد تو و بابا هم بیاین! میای عمو؟ آره؟»
دین خم شد، نگاهش آرام و صدایش نرم بود.
:«قول نمیدم بچه… ولی تلاشمو میکنم.»
همین کافی بود تا لبخند پیروزمندانهای روی صورت رزا بنشیند. سرش را به آرامی تکان داد، سپس ناگهان چند قدم عقب رفت، در چشمان دین نگاه کرد و با شیطنت فریاد زد.
:«حالا باید منو بگیری چون تو یه اژدهایی! بدوو!»
و با سرعت نه چندان زیادی شروع به دویدن میان چمنها کرد. موهایش در هوا تکان میخورد و خندهاش دوباره حیاط را پر کرد.دین خندهی کوتاهی زیر لب کرد و به دنبالش رفت.
:«وایستا فسقلی! الان میگیرمت!»
رزا جیغ شادی زد و با تمام توان دوید. دین گاهی فاصله را عمداً نزدیک میکرد، دستهایش را به سمت او دراز میکرد و بعد ناگهان عقب میکشید، تا خندههای دخترک بلندتر شود. سرانجام وقتی فاصله بیش از حد کوتاه شد، او را میان بازوانش گرفت و از روی زمین بلند کرد.
:«بالاخره گرفتمت!»
رزا در میان خندههای بیوقفه دستهایش را تکان داد.
:«نههههه! دوباره! دوباره!»
دین آرام او را روی زمین گذاشت، روی یک زانویش نشست و موهای رزا را پشت گوشش زد تا هنگام دویدن جلوی چشمهایش قرار نگیرند. هنوز نفسشان گرم بود که صدای سم از درون خانه به گوش رسید
:«بچهها! بیاین سر میز، غذا آمادهست!»
رزا بیدرنگ دست دین را گرفت و کشید.
:«بدو عمو! ناهار! بعدش بازم بازی کنیم!»
دین و رزا همراه یکدیگر وارد خانه شدند. رزا هنوز دست دین را محکم گرفته بود و هر چند قدم یک بار نگاهی به او میانداخت تا مطمئن شود همراهش هست.
سم از آشپزخانه خارج شد. رزا با دیدن او بلافاصله دست دین را رها کرد و به سمتش دوید. سم به آرامی خم شد و او را در آغوش گرفت.
:«هی، آروم باش فسقلی! ممکنه پات سر بخوره بیفتی زمین...»
رزا با صدای پرهیجان جواب داد.
:«نه بابا! مراقبم! ولی عمو خیلی خسته بود، من هم گفتم زود بیایم ناهار بخوریم تا باز بتونه باهام بازی کنه.»
سم لبخندی زد، دستی روی سر رزا کشید و با لحنی گرم و آرام جواب داد.
:«آها، که اینطور… پس زود بریم سر میز غذا بخوریم تا سرد نشده.»
دین لبخندی کوتاهی زد و به آرامی گفت.
:«باشه…»
سم همانطور که رزا را در آغوش گرفته بود، به سمت میز رفت. صندلی را آرام با پایش عقب کشید، رزا را روی آن قرار داد و خودش کنار او نشست. دین هم روبهروی سم روی صندلی نشست و نگاهش را به آنها دوخت. بوی خوراک قارچ در هوا پیچیده بود و بخار داغی آرام از روی بشقابها بلند میشد. سم همانطور که بشقاب غذای رزا را فوت میکرد با لحنی آرام گفت.
:«راستی… گزارش پزشکی قانونی چی شد؟»
دین لحظهای مکث کرد، قاشق را روی لبهی بشقاب گذاشت و نگاهش را پایین انداخت. صدایش آرام اما محکم بود.
:«چیز خاصی پیدا نکردن. هشتاد درصدش رو خودمون میدونستیم...»
نفس عمیقی کشید، ظرف سالاد را از خودش دور کرد و بعد برای اینکه رزا متوجه صحبتهایشان نشود با صدای آرامتری ادامه داد.
:«زخمهای دفاعی روی ساعدها، نشون میده تقلا کرده. کبودیهای گردن و شونههاش هم میگن که قاتل قبلش نگهش داشته. هیچ اثر انگشت، هیچ دیانای هم نبوده… چون بارون همهچی رو شسته. در کل تنها چیزی که مونده ترتیب ضربههاست. منظم، پشت سر هم.»
سکوت کوتاهی حکمفرما شد. تنها صدای قاشقِ رزا بود که با بیخیالی کودکانه در ظرفش میچرخید.
سم آهسته سری تکان داد. نگاهش برای لحظهای روی برادرش ثابت ماند و بعد آرام و محتاط پرسید.
:«وقتی برگشتی خونه… کستیل رو ندیدی؟»
دست دین لحظهای در میانهی حرکت مکث کرد. بیاختیار تصویر خانه درون ذهنش مرور شد : پارکتهای تمیز، پردههای مرتب، بوی صابون. ردّی خاموش از دستهای کستیل که بیکلام اما واضح، همهجا جا مانده بود. فکش کمی سفت شد.
اما وقتی سرش را بلند کرد، نگاهش سرد و کوتاه بود.
:«نه. و راستش نمیخوام دیگه دربارهش حرف بزنم.»
صدایش آرام اما قاطع بود. جمله آخرش مثل خطی پررنگ میان او و موضوع کشیده شد.
سم آهسته نفسش را بیرون داد و چیزی نگفت. تنها صدای خندهی بیخیال رزا بود که باز هم فضای سنگین میانشان را شکست.
.✦ ݁˖