.✦ ݁˖
صبحی طلایی اتاق را پر کرده بود. نور نرم خورشید از میان پردهها سر میکشید و بر روی تخت مینشست.
کستیل لبهی تخت نشسته بود و آرام به دین که غرق خواب بود نگاه میکرد. نفسهای سنگین و منظمش سکوت اتاق را پر کرده بود. لبخند ظریفی بر لب کستیل نشست.
آرام دستش را روی بازوی دین گذاشت و با لحنی نرم گفت.
:«دین... بیدارشو، صبحونه آمادهست.»
صدای دورگه دین با غرغر ملایمی همراه شد، چشمهایش نیمهباز و گیج، هنوز در خواب سیر میکردند.
:«باشه پنج... دقیقه... فقط پنج دقیقه دیگه.»
کستیل لبخندی زد، بدون هیچ عجلهای،سرش را به سمت او خم کرد و دستش را روی موهای دین کشید.
:«وقتی میگی ۵ دقیقه، یعنی توی بهترین حالت شاید یه ربع دیگه بلند شی، و یه ربع دیگه قهوهمون سرد میشه.»
دین آهی کشید و کمی خودش را کش و قوس داد سپس به آرامی به پهلو چرخید و وزنش را روی آرنجش انداخت، بدنش سنگین و خوابآلود بود، اما با دیدن کستیل که لبهی تخت نشسته بود لبخند محوی روی صورتش شکل گرفت.
:«باشه...بیدار شدم... تو بردی.»
کستیل چشمهایش را به او دوخت، لبخندش نرم و پر از آرامش بود.
:«همیشه من میبرم.»
دین بعد از خندهای کوتاه، نگاهش روی چشمان کستیل قفل شد. بیشتر از این نمیتوانست عطش درونش را کنترل کند؛ بهسمت او خم شد و لبهایش را پرحرارتتر از همیشه بر لبهای کستیل نشاند. کستیل نفسش بند آمد، پلکهایش لرزید و دستش ناخودآگاه میان موهای دین پیچید. بوسهای طوالنی و بیصدا میانشان شکل گرفت، و نفسهایشان گویی با هم در هم آمیخته و یکی شده بودند. دست دین بیقرار روی دکمههای پیراهن کستیل لغزید، اما قبل از اینکه بتواند دکمهها را باز کند کستیل به نرمی مچش را گرفت.
هنوز لبهایشان از هم جدا نشده بودند که با لبخندی میان نفسنفس زدنهایش و صدایی گرفته گفت.
:«دین... هنوز صبحونه نخوردیم.»
دین پیشانیاش را آرام به گونهی او تکیه داد، نفس سنگینی از بین لبهایش بیرون لغزید و نیشخندی روی لبش نشست.
:«لعنت به صبحونه کس...»
کستیل لبخندش را حفظ کرد و آرام، بیآنکه دست دین را رها کند، کمی از او فاصله گرفت. هنوز نفسهایشان سنگین بود و رد بوسه روی لبهای هر دو مانده بود. از جایش بلند شد. نگاهش نرم و دعوتکننده بود؛ دستش را جلو آورد و کف دستش را بهسوی دین دراز کرد.
دین برای لحظهای به دست او خیره ماند، لبخند کمرنگی روی لبش نشست، سپس انگشتانش را در میان انگشتان کستیل گره زد و از جایش بلند شد.
بیهیچ عجلهای، با گامهایی آهسته از اتاق بیرون رفتند. نور ملایم صبحگاهی از پنجرههای راهرو بر زمین افتاده بود و رد سایهشان را کشیدهتر میکرد.
آشپزخانه گرم و روشن بود. نور صبحگاهی روی میز چوبی میافتاد و بوی قهوهی تازه دمکرده در هوا شناور بود. کستیل دو فنجان قهوه برداشت و روی میز گذاشت. دین نشست و سرش را به آرامی روی دستش تکیه داد، نگاهش هنوز روی کستیل بود.
کستیل با لحنی نیمهجدی گفت
:«میدونی، فکر میکنم نردههای حیاط رو اگه آبی روشن کنیم بهتر باشه.»
دین کجخندی زد و شوخ جواب داد
:«آبی روشن؟ نظرت چیه روشون یونیکورن هم بکشیم؟»
کستیل ابروهایش را بالا داد.
:«دین، همهی وسایل داخل خونهمون رو خاکستری کردی، الان نوبت بیرون شده؟»
:«خب ببخشید که من میخوام خونهمون شبیه خونه باشه، نه شهربازی.»
کستیل اخم کمرنگی کرد اما نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد، سرش را به طرفین تکان داد و کمی از قهوهاش را مزه کرد. دین فنجان قهوهاش را روی میز گذاشت. انگشتان کستیل را میان انگشتانش قفل کرد و به او خیره شد.
:«هنوز باورم نمیشه برگشتی، کس. باورم نمیشه دوباره میتونم بشینم کنارت و تو برام قهوه دم کنی.»
کستیل به دستهایشان خیره شد، نفس عمیقی کشید؛ انگار میخواست احساس آرامشی که در این لحظه داشت را درون سینهاش حبس کند.
:«منم باورم نمیشه، دین. که دوباره میتونم کنارت نفس بکشم.»
:«کمکم داشت یادم میرفت رنگای روشن، طلوع آفتاب و... چه حسی دارن، کس.»
:«به گذشته فکر نکن. مهم اینه من دیگه برگشتم. قول میدم هیچوقت نذارم دوباره یادت بره. دیگه هیچوقت قرار نیست این خونه رو ترک کنم.»
دین با لبخند غمگینی سرش را کمی نزدیک آورد و لبهایش را به آرامی روی شقیقهاش گذاشت. بوسهای کوتاه اما پر از احساس. کستیل چشمهایش را بست و دست دین را به آرامی فشرد، انگار میخواست مطمئن شود که او کنارش میماند. نفسش را آرام و سنگین بیرون داد. وقتی از هم فاصله گرفتند، دین لبخندی زد و از جایش بلند شد، به سمت کاناپه رفت و گفت.
:«یه لطفی کن کس، در اولین فرصت خودتو به عنوان وعدهی غذایی به لیست صبحانهمون اضافه کن. من دیگه ذائقهی غذاییم عوض شده توی این مدت. قهوه و شیرینی بهم نمیسازه.»
.✦ ݁˖
صبحی طلایی اتاق را پر کرده بود. نور نرم خورشید از میان پردهها سر میکشید و بر روی تخت مینشست.
کستیل لبهی تخت نشسته بود و آرام به دین که غرق خواب بود نگاه میکرد. نفسهای سنگین و منظمش سکوت اتاق را پر کرده بود. لبخند ظریفی بر لب کستیل نشست.
آرام دستش را روی بازوی دین گذاشت و با لحنی نرم گفت.
:«دین... بیدارشو، صبحونه آمادهست.»
صدای دورگه دین با غرغر ملایمی همراه شد، چشمهایش نیمهباز و گیج، هنوز در خواب سیر میکردند.
:«باشه پنج... دقیقه... فقط پنج دقیقه دیگه.»
کستیل لبخندی زد، بدون هیچ عجلهای،سرش را به سمت او خم کرد و دستش را روی موهای دین کشید.
:«وقتی میگی ۵ دقیقه، یعنی توی بهترین حالت شاید یه ربع دیگه بلند شی، و یه ربع دیگه قهوهمون سرد میشه.»
دین آهی کشید و کمی خودش را کش و قوس داد سپس به آرامی به پهلو چرخید و وزنش را روی آرنجش انداخت، بدنش سنگین و خوابآلود بود، اما با دیدن کستیل که لبهی تخت نشسته بود لبخند محوی روی صورتش شکل گرفت.
:«باشه...بیدار شدم... تو بردی.»
کستیل چشمهایش را به او دوخت، لبخندش نرم و پر از آرامش بود.
:«همیشه من میبرم.»
دین بعد از خندهای کوتاه، نگاهش روی چشمان کستیل قفل شد. بیشتر از این نمیتوانست عطش درونش را کنترل کند؛ بهسمت او خم شد و لبهایش را پرحرارتتر از همیشه بر لبهای کستیل نشاند. کستیل نفسش بند آمد، پلکهایش لرزید و دستش ناخودآگاه میان موهای دین پیچید. بوسهای طوالنی و بیصدا میانشان شکل گرفت، و نفسهایشان گویی با هم در هم آمیخته و یکی شده بودند. دست دین بیقرار روی دکمههای پیراهن کستیل لغزید، اما قبل از اینکه بتواند دکمهها را باز کند کستیل به نرمی مچش را گرفت.
هنوز لبهایشان از هم جدا نشده بودند که با لبخندی میان نفسنفس زدنهایش و صدایی گرفته گفت.
:«دین... هنوز صبحونه نخوردیم.»
دین پیشانیاش را آرام به گونهی او تکیه داد، نفس سنگینی از بین لبهایش بیرون لغزید و نیشخندی روی لبش نشست.
:«لعنت به صبحونه کس...»
کستیل لبخندش را حفظ کرد و آرام، بیآنکه دست دین را رها کند، کمی از او فاصله گرفت. هنوز نفسهایشان سنگین بود و رد بوسه روی لبهای هر دو مانده بود. از جایش بلند شد. نگاهش نرم و دعوتکننده بود؛ دستش را جلو آورد و کف دستش را بهسوی دین دراز کرد.
دین برای لحظهای به دست او خیره ماند، لبخند کمرنگی روی لبش نشست، سپس انگشتانش را در میان انگشتان کستیل گره زد و از جایش بلند شد.
بیهیچ عجلهای، با گامهایی آهسته از اتاق بیرون رفتند. نور ملایم صبحگاهی از پنجرههای راهرو بر زمین افتاده بود و رد سایهشان را کشیدهتر میکرد.
آشپزخانه گرم و روشن بود. نور صبحگاهی روی میز چوبی میافتاد و بوی قهوهی تازه دمکرده در هوا شناور بود. کستیل دو فنجان قهوه برداشت و روی میز گذاشت. دین نشست و سرش را به آرامی روی دستش تکیه داد، نگاهش هنوز روی کستیل بود.
کستیل با لحنی نیمهجدی گفت
:«میدونی، فکر میکنم نردههای حیاط رو اگه آبی روشن کنیم بهتر باشه.»
دین کجخندی زد و شوخ جواب داد
:«آبی روشن؟ نظرت چیه روشون یونیکورن هم بکشیم؟»
کستیل ابروهایش را بالا داد.
:«دین، همهی وسایل داخل خونهمون رو خاکستری کردی، الان نوبت بیرون شده؟»
:«خب ببخشید که من میخوام خونهمون شبیه خونه باشه، نه شهربازی.»
کستیل اخم کمرنگی کرد اما نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد، سرش را به طرفین تکان داد و کمی از قهوهاش را مزه کرد. دین فنجان قهوهاش را روی میز گذاشت. انگشتان کستیل را میان انگشتانش قفل کرد و به او خیره شد.
:«هنوز باورم نمیشه برگشتی، کس. باورم نمیشه دوباره میتونم بشینم کنارت و تو برام قهوه دم کنی.»
کستیل به دستهایشان خیره شد، نفس عمیقی کشید؛ انگار میخواست احساس آرامشی که در این لحظه داشت را درون سینهاش حبس کند.
:«منم باورم نمیشه، دین. که دوباره میتونم کنارت نفس بکشم.»
:«کمکم داشت یادم میرفت رنگای روشن، طلوع آفتاب و... چه حسی دارن، کس.»
:«به گذشته فکر نکن. مهم اینه من دیگه برگشتم. قول میدم هیچوقت نذارم دوباره یادت بره. دیگه هیچوقت قرار نیست این خونه رو ترک کنم.»
دین با لبخند غمگینی سرش را کمی نزدیک آورد و لبهایش را به آرامی روی شقیقهاش گذاشت. بوسهای کوتاه اما پر از احساس. کستیل چشمهایش را بست و دست دین را به آرامی فشرد، انگار میخواست مطمئن شود که او کنارش میماند. نفسش را آرام و سنگین بیرون داد. وقتی از هم فاصله گرفتند، دین لبخندی زد و از جایش بلند شد، به سمت کاناپه رفت و گفت.
:«یه لطفی کن کس، در اولین فرصت خودتو به عنوان وعدهی غذایی به لیست صبحانهمون اضافه کن. من دیگه ذائقهی غذاییم عوض شده توی این مدت. قهوه و شیرینی بهم نمیسازه.»
.✦ ݁˖