.✦ ݁˖
کستیل خندهای کوتاه کرد و دو فنجان قهوهی نیمهکاره را به همراه ظرف پای برداشت و کنار دین نشست. آرام در کاناپه فرو رفت. دین دستش را دور شانهاش حلقه کرد و به سمت خودش کشید، سپس با آرامش ادامه داد.
:«میدونی... بودن کنار تو، حتی صبح زود، اونقدر بهم انرژی میده که دیگه برام مهم نیست اون بیرون چقدر آدم دنبال منن که تیکهتیکههام کنن.»
کستیل نگاهش را از فنجان قهوه برداشت و به چشمهای دین دوخت. لحظهای طول کشید، سکوت میانشان پر از حرف بود. سپس کستیل لبخندی زد و گفت.
:«منم همین حسو دارم... حتی وقتی همه چی اون بیرون بیرون شلوغ و سخته، بودن با تو... همه چیو راحتتر میکنه.»
دین دستش را روی صورت کستیل کشید، آرام گونهاش را لمس کرد و سرش را کمی خم کرد. صدای بخار قهوه و نور صبحگاهی همه چیز را واقعی و ملموس نگه داشته بود:
«میدونی... یه چیزی هست که همیشه میخواستم بگم.»
کستیل کمی سرش را کج کرد.
:«چی؟»
دین لبخندی زد و آرام گفت.
:«با تو بودن، کس... حتی لحظههای سادهاش، مثل همین صبحونه... مهمترین لحظات زندگی منه.»
کستیل نفس عمیقی کشید، لبخندش گرم و واقعی بود و دستش را روی قلب دین گذاشت.
:«تو همهچیز منی، دین. گذشته، حال و آیندهی من همشون با تو معنی پیدا میکنه.»
دین لبخند عمیقی زد و سرش را تکان داد، نگاهش بهسمت ساعت روی دیوار رفت، چهرهاش کمی جدی شد.
:«اوه، داشت یادم میرفت ساعت ده جلسه داریم با رئیس... باید برم آماده شم... اگه بخوای میتونم اول تو رو برسونم دادگاه بعدش برم.»
کستیل کمی سرش را خم کرد و دست دین را گرفت.
:«نه، نگران نباش. من خودم راه میفهمم، فقط خواهشا باز باهاش کل کل نکن... خب؟»
دین به آرامی خندید و از روی مبل بلند شد
:«باشه. نگران نباش، سالم و سلامت برمیگردم.»
دین به سمت اتاق رفت تا لباسهایش را عوض کند. کستیل با لبخند محوی به اطراف خانه نگاه کرد و باقیماندهی فنجان قهوهاش را سر کشید.
چند ثانیهای در سکوت گذشت. کستیل فنجان خالی را آرام روی سینی گذاشت تا به آشپزخانه ببرد که ناگهان از داخل اتاق دین، صدای بلندی شبیه به شلیک مداوم گلوله به گوش رسید. کستیل بهسرعت از جایش بلند شد و به سمت اتاق دوید. قلبش تند میزد، نفسهایش کوتاه و سریع بودند. دستش را روی دستگیره گذاشت و در را با عجله باز کرد.
با دیدن صحنهی روبرویش برای یک لحظه یادش رفت چطور نفس بکشد؛ دین با چشمهای باز روی تخت افتاده بود، بدنش حرکت نمیکرد. قلبش در سینه سنگین شد و هر نفسش به سختی بالا میآمد.
:«دین؟»
صدای کستیل کمی لرزید. به سمت تخت دوید، دستش را روی بازوی او گذاشت. پوست زیر انگشتانش سرد بود. خیلی سرد.
نگاهش به پایین لغزید و همانجا بود که لکههای قرمزی را دید که آرام روی پیراهن سفید دین گسترده میشدند. خونی غلیظ، خیس و گرم، از پهلو و سینهاش جاری بود و ملحفهی زیرش را خیس میکرد.
کستیل نفسش برید.
:«نه... نه... دین.»
بدنش را تکان داد. اما سر دین بیجان به عقب افتاد، همان لبخند محو هنوز گوشهی لبش جا مانده بود. دستانش گرمی خون را حس میکرد اما قلبش صحنهی روبرویش را باور نمیکرد.
:«نه! دین، چشماتو باز کن! دین! التماست میکنم.»
صدای تیکتاک ساعت بلند و بلندتر میشد و مثل ضربههای پتک روی سرش فرود میآمد. بوی فلزی خون همهجا را پر کرده بود. کستیل دستهایش را زیر بدن دین گرفت، او را محکم به خودش فشار داد و از ته دلش داد زد.
:«دین... خواهش میکنم.»
و بعد...
چشمان کستیل ناگهان باز شدند. نفسنفس میزد و صدای ضربان قلبش آنقدر بلند بود که درون اتاق میپیچید. فضای اطرافش تاریک بود، تنها سایهی محو پردههای هتل در نور شب دیده میشد. دستهایش هنوز میلرزیدند، انگار خونِ گرم روی پوستش مانده باشد.
بهسختی بطری آب روی پاتختی را برداشت و با عطش نوشید. چشمهایش را فشرد و دستانش را روی صورتش گذاشت؛ دستها و پاهایش سنگین و بیجان بودند، و ذهنش زیر فشار خاطرات و کابوسها خم شده بود. چهارده ماه میشد که کابوسهای از دست دادن دین او را رها نکرده بودند؛ شبها، روزها، در هر گوشهی ذهنش، تصاویر جسد بیجان دین، نگاههای سرد و بیروحش و لکههای خون اطراف اتاق دوباره زنده میشدند. هر بار که از خواب بیدار میشد انگار بار اولی بود که این کابوس را میدید، نفسش بند میآمد و قلبش میسوخت، گویی هیچ تجربهای نمیتوانست او را در برابر این هراس مقاوم کند.
.✦ ݁˖
کستیل خندهای کوتاه کرد و دو فنجان قهوهی نیمهکاره را به همراه ظرف پای برداشت و کنار دین نشست. آرام در کاناپه فرو رفت. دین دستش را دور شانهاش حلقه کرد و به سمت خودش کشید، سپس با آرامش ادامه داد.
:«میدونی... بودن کنار تو، حتی صبح زود، اونقدر بهم انرژی میده که دیگه برام مهم نیست اون بیرون چقدر آدم دنبال منن که تیکهتیکههام کنن.»
کستیل نگاهش را از فنجان قهوه برداشت و به چشمهای دین دوخت. لحظهای طول کشید، سکوت میانشان پر از حرف بود. سپس کستیل لبخندی زد و گفت.
:«منم همین حسو دارم... حتی وقتی همه چی اون بیرون بیرون شلوغ و سخته، بودن با تو... همه چیو راحتتر میکنه.»
دین دستش را روی صورت کستیل کشید، آرام گونهاش را لمس کرد و سرش را کمی خم کرد. صدای بخار قهوه و نور صبحگاهی همه چیز را واقعی و ملموس نگه داشته بود:
«میدونی... یه چیزی هست که همیشه میخواستم بگم.»
کستیل کمی سرش را کج کرد.
:«چی؟»
دین لبخندی زد و آرام گفت.
:«با تو بودن، کس... حتی لحظههای سادهاش، مثل همین صبحونه... مهمترین لحظات زندگی منه.»
کستیل نفس عمیقی کشید، لبخندش گرم و واقعی بود و دستش را روی قلب دین گذاشت.
:«تو همهچیز منی، دین. گذشته، حال و آیندهی من همشون با تو معنی پیدا میکنه.»
دین لبخند عمیقی زد و سرش را تکان داد، نگاهش بهسمت ساعت روی دیوار رفت، چهرهاش کمی جدی شد.
:«اوه، داشت یادم میرفت ساعت ده جلسه داریم با رئیس... باید برم آماده شم... اگه بخوای میتونم اول تو رو برسونم دادگاه بعدش برم.»
کستیل کمی سرش را خم کرد و دست دین را گرفت.
:«نه، نگران نباش. من خودم راه میفهمم، فقط خواهشا باز باهاش کل کل نکن... خب؟»
دین به آرامی خندید و از روی مبل بلند شد
:«باشه. نگران نباش، سالم و سلامت برمیگردم.»
دین به سمت اتاق رفت تا لباسهایش را عوض کند. کستیل با لبخند محوی به اطراف خانه نگاه کرد و باقیماندهی فنجان قهوهاش را سر کشید.
چند ثانیهای در سکوت گذشت. کستیل فنجان خالی را آرام روی سینی گذاشت تا به آشپزخانه ببرد که ناگهان از داخل اتاق دین، صدای بلندی شبیه به شلیک مداوم گلوله به گوش رسید. کستیل بهسرعت از جایش بلند شد و به سمت اتاق دوید. قلبش تند میزد، نفسهایش کوتاه و سریع بودند. دستش را روی دستگیره گذاشت و در را با عجله باز کرد.
با دیدن صحنهی روبرویش برای یک لحظه یادش رفت چطور نفس بکشد؛ دین با چشمهای باز روی تخت افتاده بود، بدنش حرکت نمیکرد. قلبش در سینه سنگین شد و هر نفسش به سختی بالا میآمد.
:«دین؟»
صدای کستیل کمی لرزید. به سمت تخت دوید، دستش را روی بازوی او گذاشت. پوست زیر انگشتانش سرد بود. خیلی سرد.
نگاهش به پایین لغزید و همانجا بود که لکههای قرمزی را دید که آرام روی پیراهن سفید دین گسترده میشدند. خونی غلیظ، خیس و گرم، از پهلو و سینهاش جاری بود و ملحفهی زیرش را خیس میکرد.
کستیل نفسش برید.
:«نه... نه... دین.»
بدنش را تکان داد. اما سر دین بیجان به عقب افتاد، همان لبخند محو هنوز گوشهی لبش جا مانده بود. دستانش گرمی خون را حس میکرد اما قلبش صحنهی روبرویش را باور نمیکرد.
:«نه! دین، چشماتو باز کن! دین! التماست میکنم.»
صدای تیکتاک ساعت بلند و بلندتر میشد و مثل ضربههای پتک روی سرش فرود میآمد. بوی فلزی خون همهجا را پر کرده بود. کستیل دستهایش را زیر بدن دین گرفت، او را محکم به خودش فشار داد و از ته دلش داد زد.
:«دین... خواهش میکنم.»
و بعد...
چشمان کستیل ناگهان باز شدند. نفسنفس میزد و صدای ضربان قلبش آنقدر بلند بود که درون اتاق میپیچید. فضای اطرافش تاریک بود، تنها سایهی محو پردههای هتل در نور شب دیده میشد. دستهایش هنوز میلرزیدند، انگار خونِ گرم روی پوستش مانده باشد.
بهسختی بطری آب روی پاتختی را برداشت و با عطش نوشید. چشمهایش را فشرد و دستانش را روی صورتش گذاشت؛ دستها و پاهایش سنگین و بیجان بودند، و ذهنش زیر فشار خاطرات و کابوسها خم شده بود. چهارده ماه میشد که کابوسهای از دست دادن دین او را رها نکرده بودند؛ شبها، روزها، در هر گوشهی ذهنش، تصاویر جسد بیجان دین، نگاههای سرد و بیروحش و لکههای خون اطراف اتاق دوباره زنده میشدند. هر بار که از خواب بیدار میشد انگار بار اولی بود که این کابوس را میدید، نفسش بند میآمد و قلبش میسوخت، گویی هیچ تجربهای نمیتوانست او را در برابر این هراس مقاوم کند.
.✦ ݁˖