Forward from: 🌸جَهِشِ دِل __ آوَاِیِ گُمنَام،🌸
علیکمالسلام، ارادتِ بیپایان بانو جان. 🌿
از اینکه اینهمه با حوصله نوشتید، صمیمانه سپاسگزارم. واژههایتان را با دقت خواندم و هر سطرش، جای تأمل داشت.
دوست دارم آزاد باشم؛ اما چیزی در درونم، سالهاست اجازهی این رهایی را به من نمیدهد. گاهی بزرگترین زندان، همان ذهن و قلبِ خودِ انسان است.
به باور من، بزرگترین بیرحمی را هیچکس به اندازهی خودِ ما، در حقِ خودمان روا نمیدارد. ما سختترین قاضیِ زندگیِ خویش هستیم.
از نگاههای پر از قضاوتِ آدمها گذشتهام. لغزشهایی هم در زندگی داشتهام؛ همانگونه که هر انسانی دارد. هیچکس عاری از اشتباه نیست و همین نقصها، بخشی از حقیقتِ انسان بودن است.
قلبِ من زیرِ بارِ این همه اندوه، آرامآرام شبیهِ تکهای سنگ شده است؛ نه از آن رو که درد را حس نمیکند، بلکه از بس درد را تحمل کرده، تحمل برایش به عادتی خاموش تبدیل شده است.
هیچگاه نخواستهام کامل باشم؛ زیرا انسانِ کامل، دیگر مجالی برای آموختن، جنگیدن و رشد کردن ندارد. من فقط میخواهم هر روز، اندکی بهتر از دیروزِ خودم باشم، حتی اگر این مسیر با خستگی، سکوت و زخم همراه باشد.
با این همه، حرفهای شما را در دل نگه میدارم. شاید گاهی لازم باشد انسان، کمی هم با خودش مهربانتر باشد؛ نه برای فراموش کردنِ دردها، بلکه برای ادامه دادنِ راه.
از مهر، توجه و زمانی که برای نوشتن این نامه گذاشتید، از صمیم قلب سپاسگزارم. امیدوارم خداوند همواره دلِ مهربانتان را آرام، قدمهایتان را استوار و روزگارتان را سرشار از خیر و نور گرداند.
بااحترام..🌷
از اینکه اینهمه با حوصله نوشتید، صمیمانه سپاسگزارم. واژههایتان را با دقت خواندم و هر سطرش، جای تأمل داشت.
دوست دارم آزاد باشم؛ اما چیزی در درونم، سالهاست اجازهی این رهایی را به من نمیدهد. گاهی بزرگترین زندان، همان ذهن و قلبِ خودِ انسان است.
به باور من، بزرگترین بیرحمی را هیچکس به اندازهی خودِ ما، در حقِ خودمان روا نمیدارد. ما سختترین قاضیِ زندگیِ خویش هستیم.
از نگاههای پر از قضاوتِ آدمها گذشتهام. لغزشهایی هم در زندگی داشتهام؛ همانگونه که هر انسانی دارد. هیچکس عاری از اشتباه نیست و همین نقصها، بخشی از حقیقتِ انسان بودن است.
قلبِ من زیرِ بارِ این همه اندوه، آرامآرام شبیهِ تکهای سنگ شده است؛ نه از آن رو که درد را حس نمیکند، بلکه از بس درد را تحمل کرده، تحمل برایش به عادتی خاموش تبدیل شده است.
هیچگاه نخواستهام کامل باشم؛ زیرا انسانِ کامل، دیگر مجالی برای آموختن، جنگیدن و رشد کردن ندارد. من فقط میخواهم هر روز، اندکی بهتر از دیروزِ خودم باشم، حتی اگر این مسیر با خستگی، سکوت و زخم همراه باشد.
با این همه، حرفهای شما را در دل نگه میدارم. شاید گاهی لازم باشد انسان، کمی هم با خودش مهربانتر باشد؛ نه برای فراموش کردنِ دردها، بلکه برای ادامه دادنِ راه.
از مهر، توجه و زمانی که برای نوشتن این نامه گذاشتید، از صمیم قلب سپاسگزارم. امیدوارم خداوند همواره دلِ مهربانتان را آرام، قدمهایتان را استوار و روزگارتان را سرشار از خیر و نور گرداند.
بااحترام..🌷