پستچیِ آخرین نامه‌ها🫧🫴🏻


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified



Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


چشمانت پرنور عزیز من🩷


Forward from: جهـانِ خیـالــی
چشم بانوی عزیز ❤️


عزیز من اید. 🫶🏻❤️


Forward from: 🎀🫧دختر چکامه | نرگس علیزاده🫧🎀
سلام وقت بخیر دارم خدمت شما بانوی نازنین بانوی واژه‌ها
نامه زیبای تان را خواندم و واقعا لذت بردم و نزد خود گفتم: مگر انسان‌ها هنوزم امید دارن تا این‌گونه زیبا بنویسند؟
بعدش گفتم: بلی بلی تا وقتی نفس میکشیم یعنی امیدی هم است حتی اگر کوچک باشد!
از نامه زیبای تان یاد گرفتم که خود انسان باارزش‌ترین داری است احترام به خود احترام به همه است‌‌.
قلم تان جوشان عشق و واژه
و سپاس بی‌کران دارم امیداورم هزاران خوبی سر راه تان قرار بگیرد و از شدت خوشی غرق خوشبختی شوید! 🫂🎀🍓
بامهر و احترام
#نرگس_علیزاده


@banoo_writer


Forward from: آرونـــد|بــانــو امـیـری
نامه‌ات را خواندم و راستش را بخواهی، چند لحظه فقط به آن نگاه کردم. بعضی حرف‌ها را نمی‌شود همان لحظه جواب داد؛ اینکه گفتی از میان نوشته‌هایم مرا شناخته‌ای، برای من قشنگ‌ترین بخش نامه‌ات بود.
نوشتن برای من همیشه فقط کنار هم گذاشتن کلمات نبوده؛ گاهی راهی بوده برای گفتن چیزهایی که در زندگی واقعی نتوانسته‌ام بگویم. شاید به همین دلیل است که وقتی کسی نوشته‌هایم را می‌خواند و از میان آن‌ها چیزی از خودِ من پیدا می‌کند، برایم ارزشمند است.
گفتی هنوز خیلی مانده تا نویسنده شوی.
می‌خواهم یک چیز را به تو بگویم؛ هیچ‌کس از همان ابتدا نویسنده نیست. همه‌چیز از همین "شاید نتوانم"ها شروع می‌شود. از نوشتن یک جمله، پاک کردنش، دوباره نوشتنش و باز شک کردن به خودت.
فقط ادامه بده!
لازم نیست عجله کنی که خوب بنویسی.
اول بنویس تا صدای خودت را پیدا کنی.
بعد کم‌کم کلمات یاد می‌گیرند چگونه شبیه تو باشند. و یک چیز دیگر؛ هیچ‌وقت خودت را با نویسنده‌های دیگر مقایسه نکن. تو قرار نیست شبیه کسی باشی. قرار است روزی کسی نوشته‌ات را بخواند و بدون دیدن نامت بفهمد که این، نوشته‌ی توست. آن روز شاید خیلی دور باشد، اما با هر صفحه‌ای که می‌نویسی، کمی به آن نزدیک‌تر می‌شوی.
و درباره‌ی مهمان شدن دوباره‌ات...
چرا که نه؟
هر وقت دلت خواست بیا.
با یک نوشته،
یک سؤال،
یک فکر،
یا حتی فقط با چند خط حرف که دلت می‌خواهد جایی گفته شوند. خانه‌ی من همیشه برای آدم‌هایی که با کلمات می‌آیند، جا دارد.
ممنون که امشب مهمان خانه‌ی کلماتم شدی. نامه‌ات را نگه می‌دارم؛ بعضی نامه‌ها ارزش نگه داشتن دارند...

#بـانـو


Forward from: ♡رودخانه‌ی رازها♡
سلام بانو...
امشب مهمان خانه‌ات هستم؛
دستت را بده تا با هم کمی حرف بزنیم.
قول می‌دهم زیاد مزاحمت نشوم،
فقط دلم می‌خواهد امشب کمی از این همه حرفی که در دل دارم، برایت بگویم.
می‌دانی، همیشه آدم‌هایی هستند که وقتی نوشته‌هایشان را می‌خوانی، حس می‌کنی فقط کلمات را نمی‌خوانی؛
انگار خودِ آدم را، گوشه‌ای از فکرش و تکه‌ای از دلش را ورق می‌زنی.
من تو را از میان همین نوشته‌ها شناخته‌ام؛
و راستش هر بار چیزی از تو می‌خوانم،
دلم می‌خواهد کمی بیشتر بمانم.
در بیویت نوشته‌ای:
«عاشقِ هنر، و شیفته‌ی نوشتن؛
تا آن‌جا که جان را فدا کنم بر سرِ معشوقِ کلمات.»
چه کسی می‌داند آدم چقدر باید کلمات را دوست داشته باشد که چنین حرفی درباره‌شان بزند؟
شاید تو بهتر از هر کسی می‌دانی که نوشتن همیشه از روزهای خوب نمی‌آید؛
گاهی آدم می‌نویسد چون چیزی درونش آن‌قدر حرف دارد که سکوت دیگر برایش کافی نیست.
گاهی هم کلمات می‌شوند همان جایی که آدم می‌تواند خودش باشد؛
بی‌آنکه مجبور باشد توضیح بدهد چرا خسته است،
چرا دلش گرفته
یا چرا بعضی روزها هیچ چیزی برایش مثل قبل معنا ندارد.
من هم این روزها دارم با کلمات رفیق می‌شوم.
گاهی چیزی می‌نویسم و بعد به خودم نگاه می‌کنم و می‌گویم:
«شاید هنوز خیلی مانده تا نویسنده شوم.»
اما بعد نوشته‌ای از تو می‌خوانم
و دوباره دلم می‌خواهد ادامه بدهم.
شاید آدم گاهی فقط به یک نفر احتیاج دارد که راه را کمی برایش روشن‌تر کند؛
نه اینکه دستش را بگیرد و به جای او راه برود،
فقط بگوید:
«ادامه بده، همین مسیر را برو.»
و من تو را از همان آدم‌ها می‌بینم.
خب...
فکر کنم امشب خیلی حرف زدم.
حالا دستت را پس می‌دهم و می‌روم؛
اما اگر دوباره روزی دلم خواست از کلمات، از نوشتن، از این راه طولانی و از ترس‌های کوچکم حرف بزنم،
می‌شود باز هم مهمان خانه‌ات شوم؟
شاید آن روز من کمی بیشتر نوشته باشم،
و تو هم چند کلمه‌ی تازه برایم داشته باشی.

از بانوی رازها...
https://t.me/the_postman0


شهناز زیبایم را سپاس بابت نامه قشنگ‌اش🫶🏻❤️


Forward from: سخنِ شما 🌱
علیکم سلام بانوی مهربان و نازنین من، امید دارم که در این شلوغی‌های دنیا حالت خوب و لبخند بر لب داشته باشی. از اینکه با قلمِ قشنگت نامه‌ای برایم نوشتی؛ کهکشان‌هت سپاس. نامه‌ات خیلی برایم حس دلگرم کننده و آرامش‌بخش داشت. با خواندنش ذوق و‌ شوق در دلم زنده شد. نامه‌ات خیلی جزءی بود. از چیزهایی برایم نوشتی که گاهی از توجه کردن به آنها غافل می‌شوم. از مهربانی‌ها، از خوبی‌ها، از لبخندها و دلگرمی‌های که برای آدم‌های اطرافم تحویل می‌دادم. از اینکه مرا متوجه خیلی از چیزهایی که لمس نمی‌شوند و فقط احساس می‌شوند؛ انداختی، ترا سپاس‌گذار هستم. کوشش می‌کنم به حرف‌های خوبت عمل کنم، خودم را دوست داشته باشم. مهربانی‌هایم را ببینم. و لبخندهایم را ستایش کنم. با خود فکر می‌کنم اگر آدم شبیه تو در زندگی‌اش چندتا آدم داشته باشد هیچ وقت از مهربان بودن، خوب بودن و لبخند زدن دست نمی‌کشد.

کلماتی که برای من نوشتی را می‌بوسم و ممنون از وقتِ گرامی‌ات که صرف نوشتن برای من کردی. و فراموش نکن تو خوب‌ترین آدمی و دختری هستی که می‌شناسم و دوست دارم. همیشه برایم بمانی و برای هم‌ کلمات هدیه بدهیم.


دوست‌دار تو و نامه‌ای خیلی خیلی زیباییت شهناز


Forward from: ♛ قلم و خیال | شیبا حبیبی ♛
سلام بانو جان
نامه ات را خواندم و با قلبم احساسش کردم
و برای نامه زیبایت جهان سپاس

دقیقاً عزیز گاهی انسان آنقدر خوب نمیباشد.دلش گرفته میباشد.ولی برای دلی کسانیکه دوستش دارد میگوید خوبم تا دل اطرافیانش راحت شود.و خصوصاً ما دختران همیشه نقش بازی میکنیم که ناراحت نیستم و خیلی خوب استیم ولی گاهی باید حرف دل را با دوست در میان گذاشت گاهی باید گریست تا قلب ما آرام شود.گریه کردن به معنایی ضعیف بودن نیست گاهی وقت ها لازم است گریه کنی تا قلبت آرام بیگیرد..

و در آخر خیلی ممنون شما سلامت باشید نامه ات به دلم نشست.
نمیشناسم شما را ولی هرکی استی دلت آرام باشد.و لبخند مهمان لب هایت باشد بانوی خوش قلب❤️🫠

با مهر:#شیبا_حبیبی


Forward from: ♡رودخانه‌ی رازها♡
گاهی یک نامه، درست در زمانی می‌رسد که انسان خودش هم نمی‌داند چقدر به خواندنش نیاز داشته است.
نامه‌ات را خواندم؛ آرام، جمله‌به‌جمله. بعضی واژه‌هایت را نه فقط با چشم، که با دل خواندم. انگار میان سطرهایت کسی آرام دست روی شانه‌ی خستگی‌هایم گذاشته باشد و بگوید: «اشکالی ندارد، بنویس.»
نمی‌دانم چقدر از من را می‌شناختی که چنین نوشتی، اما بعضی جمله‌هایت آن‌قدر نزدیک بودند که احساس کردم سال‌ها در سکوتِ من قدم زده‌ای.
قول نمی‌دهم همیشه قوی باشم، اما قول می‌دهم از نوشتن فرار نکنم. اگر روزی نتوانستم با کسی از دردهایم حرف بزنم، آن‌ها را به کاغذ خواهم سپرد؛ شاید همان‌طور که گفتی، نوشتن گذشته را تغییر ندهد، اما بتواند انسان را دوباره به خودش برگرداند.
از تو ممنونم؛ نه فقط برای نامه‌ای که نوشتی، بلکه برای نوری که میان کلماتت گذاشتی. امیدوارم قلمت همیشه پناه دل‌های خسته باشد و کلماتت همچنان راه خود را به قلب آدم‌ها پیدا کنند.
با مهر و سپاس،
گیتی حبیب 🤎


Forward from: آئین‌/بهشتـ ིྀ🕯✍🏻
سلام و عرضِ ادب خدمتِ بانو امیریِ عزیز!
امیدوارم در پناهِ لطفِ خداوند، سلامت، آرام و دلتان همیشه لبریز از امید باشد.

نامه‌ی زیبای‌تان را با دقت خواندم؛
از صمیم قلب از مهر، خیرخواهی و نگاهِ زیبایتان سپاسگزارم.
واژه‌های‌تان سرشار از آرامش بود و هر جمله، انسان را به تأمل وا‌می‌داشت.
امیدوارم خداوند به همه‌ی آرزوهای زیبایی که برای من داشتید، در زندگیِ خودتان نیز جامه‌ی عمل بپوشاند و همواره مهربانی، آرامش و نور، همراهِ مسیرتان باشد.
باز هم از لطف و محبت‌تان صمیمانه سپاسگزارم. 🤎

با مهر
#یاس_یوسفی


Forward from: 🌸جَهِشِ دِل __ آوَاِیِ‌ گُم‌نَام،🌸
علیکم‌السلام، ارادتِ بی‌پایان بانو جان. 🌿

از اینکه این‌همه با حوصله نوشتید، صمیمانه سپاسگزارم. واژه‌هایتان را با دقت خواندم و هر سطرش، جای تأمل داشت.

دوست دارم آزاد باشم؛ اما چیزی در درونم، سال‌هاست اجازه‌ی این رهایی را به من نمی‌دهد. گاهی بزرگ‌ترین زندان، همان ذهن و قلبِ خودِ انسان است.

به باور من، بزرگ‌ترین بی‌رحمی را هیچ‌کس به اندازه‌ی خودِ ما، در حقِ خودمان روا نمی‌دارد. ما سخت‌ترین قاضیِ زندگیِ خویش هستیم.

از نگاه‌های پر از قضاوتِ آدم‌ها گذشته‌ام. لغزش‌هایی هم در زندگی داشته‌ام؛ همان‌گونه که هر انسانی دارد. هیچ‌کس عاری از اشتباه نیست و همین نقص‌ها، بخشی از حقیقتِ انسان بودن است.

قلبِ من زیرِ بارِ این همه اندوه، آرام‌آرام شبیهِ تکه‌ای سنگ شده است؛ نه از آن رو که درد را حس نمی‌کند، بلکه از بس درد را تحمل کرده، تحمل برایش به عادتی خاموش تبدیل شده است.

هیچ‌گاه نخواسته‌ام کامل باشم؛ زیرا انسانِ کامل، دیگر مجالی برای آموختن، جنگیدن و رشد کردن ندارد. من فقط می‌خواهم هر روز، اندکی بهتر از دیروزِ خودم باشم، حتی اگر این مسیر با خستگی، سکوت و زخم همراه باشد.

با این همه، حرف‌های شما را در دل نگه می‌دارم. شاید گاهی لازم باشد انسان، کمی هم با خودش مهربان‌تر باشد؛ نه برای فراموش کردنِ دردها، بلکه برای ادامه دادنِ راه.

از مهر، توجه و زمانی که برای نوشتن این نامه گذاشتید، از صمیم قلب سپاسگزارم. امیدوارم خداوند همواره دلِ مهربان‌تان را آرام، قدم‌هایتان را استوار و روزگارتان را سرشار از خیر و نور گرداند.


بااحترام..🌷


Forward from: حاشیه‌هایِ ذهن🌱
راستش، روحم به این واژه‌های زیبای شما سخت محتاج بود.
از صمیم قلب، سپاسگزارم از قلب مهربان‌تان، دستان پرمهرتان و واژه‌هایی که سرشار از امید، آرامش و مهربانی بودند...🫂🥹❤️


Forward from: حـــاٰلۙ ܟ۬ߺ❟ࡅߺ߲ࡉ...🤍
سلام و درود بر بانوی خوش‌قلب و هنرمندم...🎀🤍

اول‌تر از همه، سپاسِ بی‌کران بابت نامه‌ی قشنگت که هر سطرش باعث لبخند و حالِ خوبم شد.
نمی‌دانم چه بگویم که زیبایی حرف‌هایت را جبران کند؛ فقط می‌دانم هر جمله‌ات از دلِ آمده بود که مهربانی را خوب بلد است.
راستش را بخواهی، اگر در من چیزی دیده‌ای که نامش مهربانی است، بخش بزرگی از آن به خاطر حضور آدم‌هایی مثل توست. آدم‌هایی که یادآوری می‌کنند هنوز هم می‌شود بی‌هیاهو، خوب بود؛ هنوز هم می‌شود بی‌هیچ چشم‌داشتی، برای دلِ دیگری دعا کرد و هنوز هم می‌شود در این دنیای شلوغ، انسان ماند.
نامه‌ات برای من فقط مجموعه‌ای از واژه‌های زیبا نبود؛ بلکه یادآوریِ زیبای بود تا یادم بیاید که گاهی باید با خودم هم همان‌قدر مهربان باشم که با دیگران هستم. یادم بیاید که خسته شدن، کم آوردن یا حتی سکوت کردن، از ارزش آدم کم نمی‌کند.

و اما تو...
کسی که این‌گونه زیبا و دل‌نشین می‌نویسد، حتماً قلبِ دارد که پیش از قلم اش، با محبت سخن می‌گوید. هنر فقط کنار هم گذاشتن واژه‌ها نیست؛ هنر این است که بتوانی با واژه‌ها، امید ببخشی و لبخند بر دل کسی بنشانی. و تو این هنر را به زیباترین شکل داری.
از صمیمِ قلبم آرزو می‌کنم خداوند متعال همان آرامشِ را که با نوشته‌هایت به دل دیگران هدیه می‌کنی، چندین برابر در زندگی خودت جاری کند. دلت همیشه روشن بماند، قلمت همیشه جاری باشد و لبخندت هیچ‌وقت مهمانِ کوتاه‌مدت روزهایت نشود.
خوشحالم که دوستی چون تو دارم؛ دوستی که حضورش، حتی از میان چند سطر نوشته، گرمایِ به دل می‌بخشد که تا مدت‌ها باقی می‌ماند.
باز هم ممنونم برای این هدیه‌ی ارزشمند؛ نامه‌ای که بی‌شک بارها و بارها خواهم خواند و هر بار، همان حس خوبِ اولین بار را با خود خواهد داشت.


با سپاس و مهرِ فراوان: 💌💙🫶🏻


ممنون همه‌ای تان عزیزان من❤️🫶🏻


Forward from: نجوا در دل کلمات | شهناز بخشی
ممنون بانوی عزیزم، دستانت درد نکند.✨💘🧚🏼‍♀️

منتظر جوابم باش.


Forward from: حورآسا| در دل سماع🕊
از صمیم قلب بابت نامه و این همه مهر و نگاهِ زیبایت سپاسگزارم بانو جان!
امیدوارم همیشه دلت سرشار از عشق، آرامش و لبخند باشد.🤍🦋


Forward from: کلبه نانوشته‌های من
نامه‌ات را چند بار خواندم...

نمی‌دانم چطور از تو تشکر کنم.
بعضی نوشته‌ها فقط خوانده نمی‌شوند، بلکه آرام‌آرام در دل آدم می‌نشینند؛ نامه‌ی تو از همان‌ها بود.

راستش...
مدت‌ها بود نوشته‌ای این‌قدر به دلم ننشسته بود.

تک‌تک جمله‌هایت را با دقت خواندم و حس کردم با دل نوشته شده‌اند، نه فقط با قلم.

از اینکه این‌قدر زیبا و مهربانانه برایم نوشتی، واقعاً ممنونم.
این نامه را برای همیشه نگه می‌دارم. 🤍

و ممنونم که میان تمام نوشته‌هایم، قلبم را دیدی و با این همه مهربانی برایم نوشتی.

امیدوارم خدا همیشه دلِ مهربانت را آرام نگه دارد و هر محبتی که به دیگران می‌بخشی، چند برابر به خودت برگردد.

از صمیم قلب سپاسگزارم. 🤍🥹

— مسعوده



https://t.me/the_postman0


Forward from: واژه‌های آرام/سلینا✍🎀
وعلیکم السلام ورحمة الله وبرکاته.

نامه‌ای قشنگ‌ات را با عشق دریافت کرده‌ام.
نمی‌دانم که چقدر لایق این همه حرف‌های قشنگ‌ات هستم،
اما از تهی دلم ممنونم که با این نوشته به یادم بودی.
راستش گاهی‌اوقات آن‌قدر حواسم به حال دیگران است که حال خودم را فراموش می‌کنم.
آن‌قدر با دیگرا مهربان هستم که یادم می‌رود باید اول با خودم مهربان باشم.
آن‌قدر به دیگرا عشق می‌ورزم که یادم می‌رود باید اول عاشق خودم باشم.
آن‌قدر در حق دیگران دعا می‌کنم که یادم می‌رود من بیشتر به دعا نیازمندم.

خواهش‌ات بروی دو دیده‌ام
هیچ‌گاه یادم نخواهد رفت تا برای‌ این‌که چراغ راه دیگرا باشم، اول خودم را از تاریکی بیرون کنم.
حرف‌هایت یادم انداخت که مهربانی با خودم هم به همان اندازه مهم است.

دعا می‌کنم خدا همیشه دلت را آرام داشته باشد. لبخندت همیشه‌گی و اشک‌هایت بر سر شوق باشد؛ چون چنین حرف‌های فقط از یک قلب مهربان و زیبا بر می‌آید.
ازت ممنونم که امروز لبخند را مهمان دلم کردی بانوی زرنویس قشنگ‌ ما!.
🥰

بانوی زیبای وطن: بانو امیری💜

#سلینا_صبا
#بانو_امیری
@wazhahayaram
@banoo_writer


Forward from: پژواک 🖤| نویسنده
سلام بر شما، بانو جان.
می‌شود گفت به‌نحوی خوبم؛ چون مدتی‌ست دیگر نگران چیزی نیستم و این روزها تعبیرم از «خوب بودن» همین است؛ اینکه دلواپس چیزی نباشم.
قلبم؟ می‌دانید، همین لحظه بعد از خواندن این بخش از نامه، دستم را روی قلبم گذاشتم و تازه به یاد آوردم که قلبی دارم. گمان می‌کنم از دست من خسته است و می‌دانم عذرخواهی عمیقی به او بدهکارم.
درک کردن خودم این روزها سخت‌ترین کار زندگی‌ام شده است. گاهی فقط سکوت می‌خواهم؛ سکوتی عمیق. انتظارها پایانی ندارند و انگار فقط باید این چرخهٔ زندگی را چرخاند. کاش گاهی از من هیچ انتظارِ نداشته باشند.
گاهی با خود می‌اندیشم اگر خدا نبود، به چه چیزی چنگ می‌زدم تا ادامه بدهم؟
در تلاشم خودم را بهتر کنم و از این روزها و از این زندگی که گاه دشمن خود می‌پندارمش، رهایی یابم. شاید این‌ها امتحان‌های الهی باشند؛ شاید خداوند صبرمان را می‌آزماید و در دل همین سختی‌ها، چیزی را در وجودمان می‌پروراند.
خداوند را برای بودنش سپاس می‌گویم.
از نامهٔ زیبا و پرمهر شما و وقتی که برای نوشتنش گذاشتید، صمیمانه سپاسگزارم. ممنونم که من را مهمان نامه قشنگ‌تان کردید...

دوستدار شما #پژواک

20 last posts shown.

87

subscribers
Channel statistics