Forward from: ♡رودخانهی رازها♡
گاهی یک نامه، درست در زمانی میرسد که انسان خودش هم نمیداند چقدر به خواندنش نیاز داشته است.
نامهات را خواندم؛ آرام، جملهبهجمله. بعضی واژههایت را نه فقط با چشم، که با دل خواندم. انگار میان سطرهایت کسی آرام دست روی شانهی خستگیهایم گذاشته باشد و بگوید: «اشکالی ندارد، بنویس.»
نمیدانم چقدر از من را میشناختی که چنین نوشتی، اما بعضی جملههایت آنقدر نزدیک بودند که احساس کردم سالها در سکوتِ من قدم زدهای.
قول نمیدهم همیشه قوی باشم، اما قول میدهم از نوشتن فرار نکنم. اگر روزی نتوانستم با کسی از دردهایم حرف بزنم، آنها را به کاغذ خواهم سپرد؛ شاید همانطور که گفتی، نوشتن گذشته را تغییر ندهد، اما بتواند انسان را دوباره به خودش برگرداند.
از تو ممنونم؛ نه فقط برای نامهای که نوشتی، بلکه برای نوری که میان کلماتت گذاشتی. امیدوارم قلمت همیشه پناه دلهای خسته باشد و کلماتت همچنان راه خود را به قلب آدمها پیدا کنند.
با مهر و سپاس،
گیتی حبیب 🤎
نامهات را خواندم؛ آرام، جملهبهجمله. بعضی واژههایت را نه فقط با چشم، که با دل خواندم. انگار میان سطرهایت کسی آرام دست روی شانهی خستگیهایم گذاشته باشد و بگوید: «اشکالی ندارد، بنویس.»
نمیدانم چقدر از من را میشناختی که چنین نوشتی، اما بعضی جملههایت آنقدر نزدیک بودند که احساس کردم سالها در سکوتِ من قدم زدهای.
قول نمیدهم همیشه قوی باشم، اما قول میدهم از نوشتن فرار نکنم. اگر روزی نتوانستم با کسی از دردهایم حرف بزنم، آنها را به کاغذ خواهم سپرد؛ شاید همانطور که گفتی، نوشتن گذشته را تغییر ندهد، اما بتواند انسان را دوباره به خودش برگرداند.
از تو ممنونم؛ نه فقط برای نامهای که نوشتی، بلکه برای نوری که میان کلماتت گذاشتی. امیدوارم قلمت همیشه پناه دلهای خسته باشد و کلماتت همچنان راه خود را به قلب آدمها پیدا کنند.
با مهر و سپاس،
گیتی حبیب 🤎