Forward from: ♡رودخانهی رازها♡
سلام بانو...
امشب مهمان خانهات هستم؛
دستت را بده تا با هم کمی حرف بزنیم.
قول میدهم زیاد مزاحمت نشوم،
فقط دلم میخواهد امشب کمی از این همه حرفی که در دل دارم، برایت بگویم.
میدانی، همیشه آدمهایی هستند که وقتی نوشتههایشان را میخوانی، حس میکنی فقط کلمات را نمیخوانی؛
انگار خودِ آدم را، گوشهای از فکرش و تکهای از دلش را ورق میزنی.
من تو را از میان همین نوشتهها شناختهام؛
و راستش هر بار چیزی از تو میخوانم،
دلم میخواهد کمی بیشتر بمانم.
در بیویت نوشتهای:
«عاشقِ هنر، و شیفتهی نوشتن؛
تا آنجا که جان را فدا کنم بر سرِ معشوقِ کلمات.»
چه کسی میداند آدم چقدر باید کلمات را دوست داشته باشد که چنین حرفی دربارهشان بزند؟
شاید تو بهتر از هر کسی میدانی که نوشتن همیشه از روزهای خوب نمیآید؛
گاهی آدم مینویسد چون چیزی درونش آنقدر حرف دارد که سکوت دیگر برایش کافی نیست.
گاهی هم کلمات میشوند همان جایی که آدم میتواند خودش باشد؛
بیآنکه مجبور باشد توضیح بدهد چرا خسته است،
چرا دلش گرفته
یا چرا بعضی روزها هیچ چیزی برایش مثل قبل معنا ندارد.
من هم این روزها دارم با کلمات رفیق میشوم.
گاهی چیزی مینویسم و بعد به خودم نگاه میکنم و میگویم:
«شاید هنوز خیلی مانده تا نویسنده شوم.»
اما بعد نوشتهای از تو میخوانم
و دوباره دلم میخواهد ادامه بدهم.
شاید آدم گاهی فقط به یک نفر احتیاج دارد که راه را کمی برایش روشنتر کند؛
نه اینکه دستش را بگیرد و به جای او راه برود،
فقط بگوید:
«ادامه بده، همین مسیر را برو.»
و من تو را از همان آدمها میبینم.
خب...
فکر کنم امشب خیلی حرف زدم.
حالا دستت را پس میدهم و میروم؛
اما اگر دوباره روزی دلم خواست از کلمات، از نوشتن، از این راه طولانی و از ترسهای کوچکم حرف بزنم،
میشود باز هم مهمان خانهات شوم؟
شاید آن روز من کمی بیشتر نوشته باشم،
و تو هم چند کلمهی تازه برایم داشته باشی.
از بانوی رازها...
https://t.me/the_postman0
امشب مهمان خانهات هستم؛
دستت را بده تا با هم کمی حرف بزنیم.
قول میدهم زیاد مزاحمت نشوم،
فقط دلم میخواهد امشب کمی از این همه حرفی که در دل دارم، برایت بگویم.
میدانی، همیشه آدمهایی هستند که وقتی نوشتههایشان را میخوانی، حس میکنی فقط کلمات را نمیخوانی؛
انگار خودِ آدم را، گوشهای از فکرش و تکهای از دلش را ورق میزنی.
من تو را از میان همین نوشتهها شناختهام؛
و راستش هر بار چیزی از تو میخوانم،
دلم میخواهد کمی بیشتر بمانم.
در بیویت نوشتهای:
«عاشقِ هنر، و شیفتهی نوشتن؛
تا آنجا که جان را فدا کنم بر سرِ معشوقِ کلمات.»
چه کسی میداند آدم چقدر باید کلمات را دوست داشته باشد که چنین حرفی دربارهشان بزند؟
شاید تو بهتر از هر کسی میدانی که نوشتن همیشه از روزهای خوب نمیآید؛
گاهی آدم مینویسد چون چیزی درونش آنقدر حرف دارد که سکوت دیگر برایش کافی نیست.
گاهی هم کلمات میشوند همان جایی که آدم میتواند خودش باشد؛
بیآنکه مجبور باشد توضیح بدهد چرا خسته است،
چرا دلش گرفته
یا چرا بعضی روزها هیچ چیزی برایش مثل قبل معنا ندارد.
من هم این روزها دارم با کلمات رفیق میشوم.
گاهی چیزی مینویسم و بعد به خودم نگاه میکنم و میگویم:
«شاید هنوز خیلی مانده تا نویسنده شوم.»
اما بعد نوشتهای از تو میخوانم
و دوباره دلم میخواهد ادامه بدهم.
شاید آدم گاهی فقط به یک نفر احتیاج دارد که راه را کمی برایش روشنتر کند؛
نه اینکه دستش را بگیرد و به جای او راه برود،
فقط بگوید:
«ادامه بده، همین مسیر را برو.»
و من تو را از همان آدمها میبینم.
خب...
فکر کنم امشب خیلی حرف زدم.
حالا دستت را پس میدهم و میروم؛
اما اگر دوباره روزی دلم خواست از کلمات، از نوشتن، از این راه طولانی و از ترسهای کوچکم حرف بزنم،
میشود باز هم مهمان خانهات شوم؟
شاید آن روز من کمی بیشتر نوشته باشم،
و تو هم چند کلمهی تازه برایم داشته باشی.
از بانوی رازها...
https://t.me/the_postman0