Forward from: آرونـــد|بــانــو امـیـری
نامهات را خواندم و راستش را بخواهی، چند لحظه فقط به آن نگاه کردم. بعضی حرفها را نمیشود همان لحظه جواب داد؛ اینکه گفتی از میان نوشتههایم مرا شناختهای، برای من قشنگترین بخش نامهات بود.
نوشتن برای من همیشه فقط کنار هم گذاشتن کلمات نبوده؛ گاهی راهی بوده برای گفتن چیزهایی که در زندگی واقعی نتوانستهام بگویم. شاید به همین دلیل است که وقتی کسی نوشتههایم را میخواند و از میان آنها چیزی از خودِ من پیدا میکند، برایم ارزشمند است.
گفتی هنوز خیلی مانده تا نویسنده شوی.
میخواهم یک چیز را به تو بگویم؛ هیچکس از همان ابتدا نویسنده نیست. همهچیز از همین "شاید نتوانم"ها شروع میشود. از نوشتن یک جمله، پاک کردنش، دوباره نوشتنش و باز شک کردن به خودت.
فقط ادامه بده!
لازم نیست عجله کنی که خوب بنویسی.
اول بنویس تا صدای خودت را پیدا کنی.
بعد کمکم کلمات یاد میگیرند چگونه شبیه تو باشند. و یک چیز دیگر؛ هیچوقت خودت را با نویسندههای دیگر مقایسه نکن. تو قرار نیست شبیه کسی باشی. قرار است روزی کسی نوشتهات را بخواند و بدون دیدن نامت بفهمد که این، نوشتهی توست. آن روز شاید خیلی دور باشد، اما با هر صفحهای که مینویسی، کمی به آن نزدیکتر میشوی.
و دربارهی مهمان شدن دوبارهات...
چرا که نه؟
هر وقت دلت خواست بیا.
با یک نوشته،
یک سؤال،
یک فکر،
یا حتی فقط با چند خط حرف که دلت میخواهد جایی گفته شوند. خانهی من همیشه برای آدمهایی که با کلمات میآیند، جا دارد.
ممنون که امشب مهمان خانهی کلماتم شدی. نامهات را نگه میدارم؛ بعضی نامهها ارزش نگه داشتن دارند...
نوشتن برای من همیشه فقط کنار هم گذاشتن کلمات نبوده؛ گاهی راهی بوده برای گفتن چیزهایی که در زندگی واقعی نتوانستهام بگویم. شاید به همین دلیل است که وقتی کسی نوشتههایم را میخواند و از میان آنها چیزی از خودِ من پیدا میکند، برایم ارزشمند است.
گفتی هنوز خیلی مانده تا نویسنده شوی.
میخواهم یک چیز را به تو بگویم؛ هیچکس از همان ابتدا نویسنده نیست. همهچیز از همین "شاید نتوانم"ها شروع میشود. از نوشتن یک جمله، پاک کردنش، دوباره نوشتنش و باز شک کردن به خودت.
فقط ادامه بده!
لازم نیست عجله کنی که خوب بنویسی.
اول بنویس تا صدای خودت را پیدا کنی.
بعد کمکم کلمات یاد میگیرند چگونه شبیه تو باشند. و یک چیز دیگر؛ هیچوقت خودت را با نویسندههای دیگر مقایسه نکن. تو قرار نیست شبیه کسی باشی. قرار است روزی کسی نوشتهات را بخواند و بدون دیدن نامت بفهمد که این، نوشتهی توست. آن روز شاید خیلی دور باشد، اما با هر صفحهای که مینویسی، کمی به آن نزدیکتر میشوی.
و دربارهی مهمان شدن دوبارهات...
چرا که نه؟
هر وقت دلت خواست بیا.
با یک نوشته،
یک سؤال،
یک فکر،
یا حتی فقط با چند خط حرف که دلت میخواهد جایی گفته شوند. خانهی من همیشه برای آدمهایی که با کلمات میآیند، جا دارد.
ممنون که امشب مهمان خانهی کلماتم شدی. نامهات را نگه میدارم؛ بعضی نامهها ارزش نگه داشتن دارند...
#بـانـو