آدمها یک دفعه خاموش نمیشن، مثل شهری که شبها چراغهاش رو یکییکی خاموش میکنن، اول دیگه سوال نپرسیدم، بعد جوابها برام مهم نبود، یه روز دیدم صدای خندهام ناآشناست، روز بعدش سکوت امنتر از هر گفتوگویی شد، کمکم عجلهم برای رسیدن از بین رفت، ایستگاهها شبیه هم شدن و مسیرها تفاوتی نداشتن، دستم دیگه دنبال لمس چیزی نمیرفت نه دیوار سرد، نه دست گرم.