⊹پریِ کهربارُخ:
میگویند از افسانههای سلتی و جنگلهای جادویی بیرون آمدی؛ جایی که خزهها نور دارند، قارچها در تاریکی میدرخشند و هر برگ، حافظ یک قصهی کهن است. هرگاه بخندی، صدها کرمشبتاب از میان حلقههای موهایت بیرون میآیند و تا سپیدهدم، نام گلهایی را زمزمه میکنند که هنوز هیچ انسانی کشفشان نکرده است.
میگویند تو هرگز راه جنگل را گم نمیکنی، زیرا ریشههای درختان، آرام زیر خاک، مسیر را برایت روشن میکنند. روباههای سرخ کنار پاهایت میخوابند، جغدهای سفید رازهای شب را در گوشت میخوانند و گوزنهای شاخخزهای با دیدنت سر تعظیم فرود میآورند.
اما عجیبترین افسانه دربارهی چشمان توست. میگویند اگر کسی با قلبی پاک در آنها نگاه کند، جنگلی را میبیند که دیگر روی هیچ نقشهای وجود ندارد؛ جنگلی که درختانش از ستارهقارچهای خاموش میوه میدهند.
«کهربارُخ» تنها لقبی است که پریان به او دادهاند، زیرا باور دارند هر بار که نور از چهرهاش میگذرد، برای لحظهای جهان به رنگ کهربا درمیآید.
https://t.me/laniyakia00