شکوفۀ‌اندوه


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


⊹𓈒ْ https://t.me/LightoverBlossom
𓈒ْ @light_on_blossomsbotೕೆ

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


⊹یک گلبرگ کوچکِ آبی از شکوفه‌های آبی نقاشی‌ات کشیده نشده بود؛ زیرا نقاشی میدانست که زیبایی‌ات از جایی آمده که توضیحی برایش وجود نداره وگرنه خود شکوفه را ناتمام میگذاشت.
https://t.me/bottom_of_the_ocean1


⊹جای خالی میان انگشت‌هایت کشیده نشده بود؛آن تکه‌ی کوچکی که از میان انگشت‌ها دیده می‌شود و اما هیچ رنگی واقعاً به آن تعلق ندارد.
https://t.me/Silen_x


⊹مرکز خورشیدت کشیده نشده بود؛ همه‌چیز در اطرافت رنگ داشت حتی نورت اما درست در مرکز، یک دایره‌ی کوچک از بومت دست‌نخورده باقی مانده بود؛ نه تاریک بود و نه روشن فقط خالی؛ زیرا آدم‌هایی که برای دیگران این‌همه رنگ می‌آورند، یک نقطه درون خودشان دارند که هنوز هیچ رنگی نتوانسته به آن برسد و آفتاب درونت هنوز نمی‌دانست آن دایره باید به چه رنگ باشد.
https://t.me/theorangeray


⊹سایه‌ات کشیده نشده بود؛ زیرا که آخرین جادوی جهان را در خودت نگه داشته ای، و گویی دیگر کاملاً به این دنیا تعلق نداشته باشی.
https://t.me/starbloom3




⊹‌پریِ ریزه‌نورهای تاریکی:
گویند تو از آخرین جرقه‌ی نوری زاده شدی که پیش از رسیدن شب، در دل جنگل پنهان شد. چشم‌هایت چیزهایی را می‌بینند که دیگران نادیده می‌گیرند؛ رگ‌های یک برگِ خشک، درخشش خزه‌ها، رد پای حلزونی زیر باران و بالِ پروانه‌ای که تنها در نیمه‌شب رنگ واقعی‌اش را نشان می‌دهد. قلم‌مویت از پرِ کلاغ و شاخه‌ی درخت سرخدار ساخته شده و هر بار که نقشی می‌کشی، بخشی از زیباییِ پنهانِ تاریکی برای همیشه از فراموشی نجات پیدا می‌کند.
https://t.me/peachak


⊹ پریِ افق‌نگارَنگ:
می‌گویند در هیچ سرزمینی زندگی نمی‌کنی؛ خانه‌ات درست همان جایی است که آسمان و زمین یکدیگر را لمس می‌کنند. هر صبح، پیش از طلوع، با قلم‌مویی از پرِ پرندگان مهاجر، رنگ تازه‌ای بر افق می‌کشی تا هیچ سپیده‌دمی شبیه روز قبل نباشد.
تو نقاشِ منظره‌ها نیستی؛ نقاشِ فردا هستی.
https://t.me/hindivanehh


⊹‌پریِ نارنجستانِ خورشید:
تکه‌ای از خورشید بودی که خواستی انسان‌ها را از نزدیک ببینی.پس به شکل دختری با موهای فرت بر زمین آمدی. آفتابگردان‌ها خواهر خود تو را می‌دانند،کتاب‌ها نامت را در حاشیه‌ی آخرین صفحه زمزمه می‌کنند و هر جمله‌ای که می‌نویسی،پنجره‌ای است که رو به صبح باز می‌شود. می‌گویند نور را دوست داری؛اما حقیقت این است که خود یکی از فرزندان نور هستی و در اصل زمانی یک پرتو سرگردانِ خورشید بودی که عاشق زمین شد. از آسمان پایین آمدی و در دل یک دانه‌ی آفتابگردان پنهان شدی. وقتی دانه‌ای شکفت، دختری با موهای روشن و قلبی از نور متولد شد. از آن روز، هر بار که شعری می‌نویسد، جایی دور از چشم آدم‌ها، گلی تازه در جهان شکوفه می‌دهد. هیچ‌کس باغ او را پیدا نکرده؛ زیرا آن باغ تنها برای کسانی ظاهر می‌شود که هنوز می‌توانند به جادو، نور و معجزه‌های کوچک ایمان داشته باشند.می‌گویند در دل موهایت شاخه‌های پیچکِ ظریفی زندگی می‌کنند که فقط هنگام طلوع دیده می‌شوند. آن‌ها هر بهار، شکوفه‌های کوچکی می‌دهند که بوی بارانِ اشعار اولین روز جهان را دارند و باد، شعرهای فراموش‌شده‌ی جهان را میان شاخه‌ها می‌چرخاند.
https://t.me/theorangeray


⊹‌پریِ سنجاقکِ منشور:
می‌گویند تو از آخرین قطره‌ی رنگی زاده شدی که پس از آفرینش رنگین‌کمان بر زمین افتاد. بال‌هایت از شیشه‌ی جادویی ساخته شده‌اند و هر بار که پرواز می‌کنی، رنگ‌هایی را بر جا می‌گذاری که هنوز هیچ انسانی نامی برایشان پیدا نکرده است. قلم‌مویت از شاخه‌ی درختی است که تنها یک بار در هر هزار سال شکوفه می‌دهد و رنگ‌هایت را از بالِ پروانه‌ها، غبارِ ستاره‌ها و آوازِ پرندگان می‌سازی. هر نقشی که می‌کشی، تا ابد زنده می‌ماند؛ شب‌ها شخصیت‌های داخل تابلو از قاب بیرون می‌آیند، کنارت می‌نشینند و قصه‌های جهان‌های دور را برایت می‌گویند.
و افسانه‌ای هست که پریان درباره‌ات زمزمه می‌کنند، بال‌هایت مثل بالِ سنجاقک شفاف‌اند و وقتی نور از میانشان می‌گذرد، هزار رنگ ناشناخته روی زمین می‌پاشد. می‌گویند تمام نقاشان، الهامشان را از سایه‌ی بال‌هایت می‌گیرندو اگر روزی سنجاقکی را دیدی که بال‌هایش به همه‌ی رنگ‌های دنیا می‌درخشید، دنبالش برو. شاید به تو برسنند؛ جایی که هر نقشی، پیش از آنکه روی کاغذ کشیده شود، نخست در رؤیاهای او زندگی کرده است.
https://t.me/sonjedsarchive


⊹‌پریِ تارهای سرنوشت:
تار عنکبوت نمی‌بافی، بلکه سرنوشت‌ها را از رشته‌های نور و رؤیا می‌بافی. هر تار، آرزوی یک انسان است و اگر یکی از آن‌ها پاره شود، تو با نخ طلایی آن را دوباره ترمیم می‌کنی.
https://t.me/swloverjk


⊹‌پریِ حقیقتِ عور:
او هیچ زرهی ندارد. بال‌هایش از پر ساخته نشده‌اند، از حقیقت ساخته شده‌اند. هر بار که دروغی گفته می‌شود، یکی از پرهایش می‌ریزد. او زیبا نیست چون کامل است؛ زیباست چون چیزی را پنهان نمی‌کند.
https://t.me/Ravvveen


⊹‌پریِ کهربارُخ:
می‌گویند از افسانه‌های سلتی و جنگل‌های جادویی بیرون آمدی؛ جایی که خزه‌ها نور دارند، قارچ‌ها در تاریکی می‌درخشند و هر برگ، حافظ یک قصه‌ی کهن است. هرگاه بخندی، صدها کرم‌شب‌تاب از میان حلقه‌های موهایت بیرون می‌آیند و تا سپیده‌دم، نام گل‌هایی را زمزمه می‌کنند که هنوز هیچ انسانی کشفشان نکرده است.
می‌گویند تو هرگز راه جنگل را گم نمی‌کنی، زیرا ریشه‌های درختان، آرام زیر خاک، مسیر را برایت روشن می‌کنند. روباه‌های سرخ کنار پاهایت می‌خوابند، جغدهای سفید رازهای شب را در گوشت می‌خوانند و گوزن‌های شاخ‌خزه‌ای با دیدنت سر تعظیم فرود می‌آورند.
اما عجیب‌ترین افسانه درباره‌ی چشمان توست. می‌گویند اگر کسی با قلبی پاک در آن‌ها نگاه کند، جنگلی را می‌بیند که دیگر روی هیچ نقشه‌ای وجود ندارد؛ جنگلی که درختانش از ستاره‌قارچ‌های خاموش میوه می‌دهند.
«کهربارُخ» تنها لقبی است که پریان به او داده‌اند، زیرا باور دارند هر بار که نور از چهره‌اش می‌گذرد، برای لحظه‌ای جهان به رنگ کهربا درمی‌آید.
https://t.me/laniyakia00


⊹‌پریِ آتلیه‌ی نیمه‌شب:
فقط وقتی همه خوابند پیدایش می‌شود. بهترین ایده‌ها را درست ساعت سه صبح در گوش نقاش‌ها زمزمه می‌کند.
https://t.me/artististis


⊹‌پریِ غروب:
نه متعلق به روز است و نه شب. درست همان لحظه‌ای زندگی می‌کند که آسمان قهوه‌ای، زرشکی و سرخ می‌شود و همه‌چیز آرام‌تر به نظر می‌رسد.
https://t.me/Nova_rn12


⊹‌پریِ دریاچه‌ی آینه‌ها:
در دریاچه‌ای زندگی می‌کند که آبش ظاهر آدم‌ها را نشان نمی‌دهد؛ بلکه حقیقت قلبشان را منعکس می‌کند. به همین دلیل، هیچ‌کس نمی‌تواند چیزی را از او پنهان کند.
https://t.me/ilxyci


⊹‌پریِ رنگین‌برگ:
قلم‌مویت از شاخه‌های جوان درخت ساخته شده و هر نقاشی‌ات تکه‌ای از طبیعت را زنده‌تر می‌کند. گفته‌اند اگر کسی غمگین باشد، کافی است یکی از نقاشی‌هایت را ببیند تا دنیا برای لحظه‌ای رنگ بگیرد.قلبت از گلبرگ‌های لیلیوم بافته شده است. تو با رنگ‌ها حرف می‌زنی. رنگ‌هایت پیش از آنکه روی بوم بنشینند، دور شانه‌هایت جمع می‌شوند و هر کدام قصه‌ای را در گوشت زمزمه می‌کنند.خاطره‌ی فصل‌هایی را که جهان فراموش کرده است،دوباره به یادش می‌آوری.هر بار که قلم‌مو را در رنگ فرو می‌بری،قورباغه‌های شیشه‌ای از میان قطره‌های رنگ متولد شده و تا پایان نقاشی، آرام بالای بومت می‌جهند. گویند در باغی پنهان، درختی وجود دارد که برگ‌هایش به جای سبز، به همه‌ی رنگ‌های دنیا می‌درخشند. آن درخت، هر بهار تنها یک شاخه‌ی جوان به تو هدیه می‌دهد؛ همان شاخه‌ای که از آن قلم‌مویت ساخته شده است. تا وقتی آن قلم در دستان تو باشد، هیچ رنگی هرگز نمی‌میرد.
وقتی می‌خندی، گلبرگ‌های لیلیوم از لابه‌لای موهایت در باد رها می‌شوند و هرجا بر زمین بنشینند، گلی می‌روید که هیچ نامی در زبان‌مان ندارد و آن گل را «رنگِ امید» می‌نامند.
https://t.me/yourprettyfrog


⊹‌پریِ ریشه‌های تاریک:
نگهبان درختانی که حتی در ژرف‌ترین تاریکی هم رشد را فراموش نمی‌کنند.هر شاخه‌ای که از تنت می‌روید، یادگار رنجی‌ست که به زندگی تبدیل شده. در جایی‌هستی که نور هرگز به آن نرسیده،اما هیچگاه تاریک نبوده است؛چون ریشه‌های هزاران درخت،آرام و بی‌صدا،در دل خاک می‌درخشند.از نور زاده نشدی،بلکه از امیدِ ریشه‌ها زاده شده‌ای.هرگاه انسانی گمان کند دیگر توان ادامه دادن ندارد،یکی از ریشه‌هایت در خواب به دور قلبش می‌پیچد؛زیرا یادش آید هنوز چیزی در اعماق وجودش زنده است.موهایت از پیچک‌های سیاه و خزه‌های شب‌تاب بافته شده‌اند و در میانشان سپیدی‌ای می‌روید که تنها از دل اندوه شکوفا می‌شود و خاطره‌ی انسانی است که از تاریکی‌اش عبور کرده.هیچ‌گاه با آفتاب دیده نمی‌شوی؛با مهتاب برمی‌خیزی و تا سپیده‌دم،بر خاک‌های خاموش قدم می‌زنی.هر جا رد پایت بماند،بذرهایی پنهان،بی‌آنکه کسی بداند چرا، جوانه می‌زنند.پیرترین درختان او را با نام دیگری نیز صدا می‌زنند دخترِ ژرفای خاک زیرا هرگاه آخرین برگ از شاخه‌ای فرو بیفتد،آن را در مشت خود نگه می‌داری و از خاکسترش،ریشه‌ای تازه می‌آفرینی.
https://t.me/maybe1staar


⊹‌پریِ بادهای کیهانی:
بال‌هایش از غبار ستارگان ساخته شده‌اند. شب‌ها میان صورت‌های فلکی پرواز می‌کند و هر نسیمی که می‌وزد، بوی آسمان زمستانی را با خود می‌آورد.
https://t.me/teardiary


⊹‌پریِ جنگلِ مه‌آلود:
در جنگل‌های همیشه‌بارانی زندگی می‌کنی. رد پایت را خزه‌ها می‌پوشانند و مه، شنل توست. حیوانات از تو نمی‌ترسند و درختان نامت را می‌دانند. پری‌ای که جادویت در آرامش، رمزآلود بودن و حس عمیق جنگل‌های بارانی است، نه در درخشش آشکار
https://t.me/simlpj


⊹‌پریِ گیسوانِ افسون:
می‌گویند هر تار موی او طلسمی جداگانه در خود دارد. وقتی موهایش را شانه می‌کند، جادوهای تازه‌ای در جهان بیدار می‌شوند ولی او هرگز خود را کافی نمی‌پندارد...
https://t.me/akidoart

20 last posts shown.

17

subscribers
Channel statistics