⊹پریِ ریشههای تاریک:
نگهبان درختانی که حتی در ژرفترین تاریکی هم رشد را فراموش نمیکنند.هر شاخهای که از تنت میروید، یادگار رنجیست که به زندگی تبدیل شده. در جاییهستی که نور هرگز به آن نرسیده،اما هیچگاه تاریک نبوده است؛چون ریشههای هزاران درخت،آرام و بیصدا،در دل خاک میدرخشند.از نور زاده نشدی،بلکه از امیدِ ریشهها زاده شدهای.هرگاه انسانی گمان کند دیگر توان ادامه دادن ندارد،یکی از ریشههایت در خواب به دور قلبش میپیچد؛زیرا یادش آید هنوز چیزی در اعماق وجودش زنده است.موهایت از پیچکهای سیاه و خزههای شبتاب بافته شدهاند و در میانشان سپیدیای میروید که تنها از دل اندوه شکوفا میشود و خاطرهی انسانی است که از تاریکیاش عبور کرده.هیچگاه با آفتاب دیده نمیشوی؛با مهتاب برمیخیزی و تا سپیدهدم،بر خاکهای خاموش قدم میزنی.هر جا رد پایت بماند،بذرهایی پنهان،بیآنکه کسی بداند چرا، جوانه میزنند.پیرترین درختان او را با نام دیگری نیز صدا میزنند دخترِ ژرفای خاک زیرا هرگاه آخرین برگ از شاخهای فرو بیفتد،آن را در مشت خود نگه میداری و از خاکسترش،ریشهای تازه میآفرینی.
https://t.me/maybe1staar
نگهبان درختانی که حتی در ژرفترین تاریکی هم رشد را فراموش نمیکنند.هر شاخهای که از تنت میروید، یادگار رنجیست که به زندگی تبدیل شده. در جاییهستی که نور هرگز به آن نرسیده،اما هیچگاه تاریک نبوده است؛چون ریشههای هزاران درخت،آرام و بیصدا،در دل خاک میدرخشند.از نور زاده نشدی،بلکه از امیدِ ریشهها زاده شدهای.هرگاه انسانی گمان کند دیگر توان ادامه دادن ندارد،یکی از ریشههایت در خواب به دور قلبش میپیچد؛زیرا یادش آید هنوز چیزی در اعماق وجودش زنده است.موهایت از پیچکهای سیاه و خزههای شبتاب بافته شدهاند و در میانشان سپیدیای میروید که تنها از دل اندوه شکوفا میشود و خاطرهی انسانی است که از تاریکیاش عبور کرده.هیچگاه با آفتاب دیده نمیشوی؛با مهتاب برمیخیزی و تا سپیدهدم،بر خاکهای خاموش قدم میزنی.هر جا رد پایت بماند،بذرهایی پنهان،بیآنکه کسی بداند چرا، جوانه میزنند.پیرترین درختان او را با نام دیگری نیز صدا میزنند دخترِ ژرفای خاک زیرا هرگاه آخرین برگ از شاخهای فرو بیفتد،آن را در مشت خود نگه میداری و از خاکسترش،ریشهای تازه میآفرینی.
https://t.me/maybe1staar