او را نمیشود فراموش کرد،
نه به خاطر خاطرات،
بلکه به خاطر آن همه حسِ بینامی که فقط با او معنا پیدا میکند.
مثل صدای باران در نیمهشب،
که نه بیدارت میکند، نه میگذارد بخوابی،
فقط کنارِ سکوتت مینشیند
و چیزی را یادآوری میکند
که اسمش هنوز پیدا نیست ...
نه به خاطر خاطرات،
بلکه به خاطر آن همه حسِ بینامی که فقط با او معنا پیدا میکند.
مثل صدای باران در نیمهشب،
که نه بیدارت میکند، نه میگذارد بخوابی،
فقط کنارِ سکوتت مینشیند
و چیزی را یادآوری میکند
که اسمش هنوز پیدا نیست ...