دیر فهمیدم که سادگیهایش، طوفانهای عظیمی را در سکوت پنهان میکرد.
دیر فهمیدم که نگاههایش، نه به دنبال ماندن، که در پی رهایی بود.
دیر فهمیدم که صبرش، حدی داشت و آن حد، همان روزی بود که دیگر نبود.
دیر فهمیدم و افسوس که تقدیر، دیر فهمیدنِ مرا به بهای از دست دادنِ او رقم زد.
دیر فهمیدم... و هر تکرارِ این جمله، نمکی است بر زخمِ بیانتها.
دیر فهمیدم که نبودنش، پایانِ تمامِ داشتنیهای من بود.
دیر فهمیدم که او هرگز "همیشگی" نبود، بلکه "لحظهای" بود که زود گذشت و من دیر فهمیدم که چقدر باید قدردانِ آن لحظه میبودم.
دیر فهمیدم که او دیگر هرگز باز نخواهد گشت، و این بزرگترین درکِ من بود، درکی که بعد از رفتنش حاصل شد.