اقیانوس چشم هایش


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


𝓈𝒽𝑒 𝒽𝒶𝒹 𝑜𝒸𝑒𝒶𝓃𝓈 𝒾𝓃 𝒽𝑒𝓇 𝑒𝓎𝑒𝓈 𝒹𝑒𝑒𝓅 𝑒𝓃𝑜𝓊𝑔𝒽 𝓉𝑜 𝒹𝓇𝑜𝓌𝓃 𝒶 𝓈𝓂𝒾𝓁𝑒...
https://t.me/for_823bot

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


دیگر خودم را نمی‌شناسم…
نه به خاطر تو،
بلکه به خاطر آن تصویری که بعد از رفتنت
در آینه باقی ماند و هر روز شبیه‌تر شد
به کسی که تو دوستش داشتی،
نه من.

من حالا با سکوت حرف می‌زنم،
با خاطره راه می‌روم،
با نبودنت تصمیم می‌گیرم،
و با دلتنگی می‌خوابم.

تو رفتی،
اما عجیب اینجاست—
که من هم با خودت رفتم،
و این‌که حالا میان عکس‌ها،
حتی "ما" هم غریبه شده…

شاید این،
معنای واقعی نماندن باشد…
وقتی حتی لحظه‌ها،
به زبان تو نفس می‌کشند
و من فقط تماشا می‌کنم.


خواستم فراموشت کنم اما به یاد آوردم که قشنگ ترین اشتباه من اقیانوس چشم های تو بود ...


لیلی رفت و ندید چشمه اشک مجنون لحظه ای خشک نشد ...


برای دوست داشتنش جانش آرزو شد ...
برای دوست داشتنش چشمانش کور شد
برای دوست داشتنش گوش هایش کر شد
برای دوست داشتنش لبخندش گریه شد
برای دوست داشتنش شب روز شد
برای دوست داشتنش خودش فراموش شد
این است دوست داشتن
حالا ببین می‌توانی عاشق باشی ؟!..


به دریایی افتادم که ساحل پیدا نیست
به غمی افتادم که شادی پیدا نیست
در این آشفته بازار چه پیداست که من هیچ چیز را پیدا نکنم؟


با هم راه می‌رفتیم و حرف می‌زدیم، اما خوب می‌دانستم امروز حالش میزان نیست؛ ولی نمی‌خواستم به رویش بیاورم.
ناگهان دیدم در حین راه رفتن ایستاد و انگار خشک شده باشد، فقط خیره به یک جا بود.
رد نگاهش را دنبال کردم و دیدم… بله، حدسم درست بود.
او بود.
می‌دانستم اگر او را ببیند، باز هم حالش بد می‌شود؛ اما نه تا این حد.

کمی دقت که کردم، متوجه شدم نفسش تنگ شده و به سختی نفس می‌کشد.
اما باز هم چیزی نگفتم.
فقط صدایش کردم و با اشاره به پیراشکی در دستش گفتم: پیراشکی‌ها را دوست نداری؟
کمی بعدتر، جوابم را با بی‌حواسی داد و گفت: چی؟ نه، چرا… دوست دارم.

خیلی سعی کردم تا آخر مسیر حواسش را پرت کنم، اما اصلاً نمی‌شد.
او آدمی بود که اگر عزیزانش را می‌دید، بی‌شک جانش را برایشان می‌داد.
او حتی به افرادی که حذفشان کرده بود هم احترام می‌گذاشت.
کشتهٔ همین احترامش بودم.
ندیده بودم تا به‌حال حتی در دعوا بی‌احترامی کند، اما جوری فرد مقابل را ساکت می‌کرد که خدا داند و بس.

انگار داشت با خودش حرف می‌زد، و صدای آرامش به گوشم خورد که زیر لب می‌گفت: ای‌کاش ندیده بودمش.
این اوج غمِ درونش را نشان می‌داد.
هیچ‌گاه کامل قضیه را تعریف نکرده بود، در واقع اصلاً حرفی راجع‌بهش نزده بود، و اجازه هم نمی‌داد کسی راجع‌به او حرفی بزند.
فقط یک جمله گفته بود: مقصر منم.
مبادا که او را ناراحت کنید یا حرفی بزنید که او غمگین شود.
اگر ناراحت شود، آن موقع است که می‌بینید دیگر نمی‌توانم احترامی را نگه دارم.

اما تا جایی که از دیگران شنیدم، این بود که او بی‌گناه متهم شده و با این حال باز هم دم نزده.
ولی با این حال باز هم می‌دانستم که او آن‌قدر برایش عزیز است که اگر برگردد عقب، باز هم همین کار را تکرار می‌کند.

گاهی به حالِ اویی که بهش می‌گفت عزیزترین، غبطه می‌خوردم.
او خیلی خوش‌شانس بود.
جزء محدود کسانی بود که او این‌همه احترام برایشان قائل بوده و هست.
آری، درست متوجه شدید؛ هنوز هم به همان اندازه احترام می‌گذارد، به همان اندازه و به همان عمق هم دوستش دارد.
اما خب، او را از دست داد.

او کسی را از دست داد که حتی اگر الان هم خار در پایش برود، می‌میرد.
اگر ثانیه‌ای، فقط ثانیه‌ای ناراحت شود، شرط می‌بندم به زیر ثانیه نکشیده کاری می‌کند که او غم را از یاد ببرد.
ولی خوب شد که از دست داد.
او لایق این‌همه احترام و مهربانی‌اش نبود.

فکر کنم متوجه شد که زیر لب دارم راجع‌به او حرف می‌زنم.
با صدای آرام و خفه گفت: پشتِ سرِ غریبه‌ها بدگویی نکن.
چی؟ غریبه؟ درست شنیدم؟
او به کسی که جانش برایش درمی‌رود، می‌گوید غریبه؟
گفتم: چه غریبهٔ خوش‌شانسی نه؟
ای‌کاش من هم غریبه باشم و تو این‌گونه مرا دوست داشته باشی ...

قهوه‌ایِ چشمانش کم‌کم تیره و تار شد و گفت: من غریبه‌ای را به یاد ندارم.
تا این را گفت، بلند خندیدم، و دیگر بغض چشمانم دستِ خودم نبود.
با صدایی که لرزشش معلوم بود گفتم:
که این غریبه را به یاد نداری؟
به یاد نداری و با هر باران به یاد اویی؟
به یاد نداری و هر شب، وقتی از پنجرهٔ اتاقت به ماه خیره می‌شوی، با یاد او با بغض گیتار می‌زنی؟
به یاد نداری و حتی با دیدنش از دور، نفست تنگ می‌شود؟
به یاد نداری و در شلوغی‌ها، لبخند به لب داری ولی ذهنت تماماً به یاد اوست؟
به یاد نداری و هنوز، تمام علایق و سلایق او را از بر حفظی؟
که به یاد نداری؟
بله، تو درست می‌گویی…
تو به یاد نداری، اما نه یادِ او را.
تو خودت را بعد از رفتنِ او به یاد نداری.
حتی در یادم نیست آخرین بار کی از ته دل خندیدی.
بعد از فراموش کردنِ او می‌گویی؟
اگر مفهوم فراموشی این است، که خداراشکر مفهومش را هم به لطف تو فهمیدیم.

می‌دانستم بغض کرده، اما آن‌قدر خودش را محکم نشان می‌داد که فکر کنم حرف‌هایم برایش بی‌اهمیت است.
سکوت کرده بود.
باز هم ادامه دادم و گفتم: مطمئنی به یاد نداری؟
پس از کمی فکر کردن، بالاخره سکوتش را شکست و گفت: او نرفته ... هنوز هم همان‌جاست، اما من دیگر تمام شدم.
دیگر جانی ندارم برای رفتن به آن نقطه‌ای که او ایستاده ...

خیلی سخت کلمات را ادا می‌کرد.
می‌دانستم به اندازهٔ آبیِ آسمان، هنوز هم او را می‌پرستد.
گفتم: اگر برگردد چی؟ چشم‌انتظار می‌مانی؟
گفت: آن‌که رفته، برای همیشه رفته ...
و اگر برگردد، من دیگر نه رنگِ مورد علاقه‌اش، نه سلایقش، نه خودش را به یاد ندارم.
در واقع، من فراموشش می‌کنم.
در یک شب بارانی، و با هوایی که همانند همین مشکلات تیره است… فراموشش می‌کنم.

دیگر حرف زدن جایز نبود.
ایستادم، و بی‌هیچ حرفی، در آغوش گرفتمش ...


در توانم نیست و الا از اقیانوس چشم هایت شعر گفتن بی پایان است ...


این روز ها هم گذری باشد
این درد ها هم گذری باشد
مبادا در این گذر کنار ها کاری کنی تا ابدی پشیمانی باشد ؟! ...


از چشم که افتادی ...
حالا اگر بالای پلک باشی چه فایده ؟
چشم تو را نبیند ...
تو گر اظهار حضور کنی چه فایده ؟


این رویا که تمام شد
اکنون غمت زندگی است ...


همیشه می‌خواستم بدانم چرا این‌قدر قوی است؟ چرا آن‌قدر درون‌گراست؟ چرا حالِ دیگران را خوب می‌کند، اما حتی لحظه‌ای از حالِ خودش نمی‌پرسد؟ ذهنم پر بود از «چرا»هایی که می‌دانستم، کسی که علتشان بود، هیچ‌وقت جواب نمی‌دهد.

اما یک روز وسط شلوغی، دیدمش با لبخندی زیبا بر لب؛ لبخندی روشن، اما چشم‌هایش انگار مرده بودند ... چشم‌هایش، انگار داشتند خاطره‌ای مرگ‌آور را در سکوت برایش نمایش می‌دادند. او مثل روزِ روشن بود؛ نوری در وجودش بود که فقط مخصوص خودش بود. اما هم‌زمان شب را هم تداعی می‌کرد—درونی تاریک، غمگین، بی‌صدا… ولی آن نور بیرونی، غم‌هایش را چنان می‌پوشاند که گویی شادترین آدم دنیاست.

طاقتم تمام شد؛ رفتم نزدش، تا جواب «چرا»هایم را پیدا کنم.
گفتم: چرا این‌قدر تظاهر می‌کنی؟
گفت: تظاهر؟ تظاهر به چی؟
با لحنی حق‌به‌جانب گفتم: تظاهر می‌کنی دیگر؛ تظاهر به لبخند نمادین، شادی نمادین… همه‌چیز در تو ظاهری‌ست. چرا؟

انگار در فکر چیزی غرق شده بود و حواسش به حرف‌هایم نبود. برای دومین‌بار صدایش کردم. این‌بار نگاهم کرد و گفت: مگر تو تظاهر نمی‌کنی؟

بلد بود چطور حرف بزند که آدم را کیش‌و‌مات کند. فکر می‌کردم انکار می‌کند؛ اما این‌بار، من بودم که مات ماندم.

گفتم: من تظاهر کردن را بلد نیستم، اما مطمئنم تو داری تظاهر می‌کنی.
لبخند زد و گفت: کسی که تظاهر کردن را بلد نباشد، نمی‌تواند تظاهر را تشخیص دهد. مثل کسی که هرگز پشت فرمان ننشسته؛ او شاید چراغ قرمز را بشناسد، اما هرگز نمی‌فهمد ترمز گرفتن یعنی چه.

طوری حرف می‌زد که به خودم شک می‌کردم… که شاید من هم تظاهر کرده بودم.
گفتم: حالا که می‌گویی من بلدش هستم، بگو چه تظاهری کردم که خودم بی‌خبرم؟
گفت: تو بی‌خبر نیستی، اتفاقاً خوب می‌دانی؛ فقط فکر می‌کنی من نمی‌دانم.
تو تظاهر به نگرانی برای حالِ من می‌کنی، اما هدفت از این گفت‌وگو فقط پیدا کردن جواب «چرا»های ذهنی خودت است.

اوه… حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم دوباره کیش‌و‌مات شدم. اشتباه کردم.
او حتی «بی‌حواس بودنش» هم واقعی نبود—نوعی تظاهر بود.

گفتم: تو که خوب سؤال مرا فهمیدی؛ حتی بیشتر از چیزی که انتظار داشتم. پس چرا برای جواب دادن تعلل کردی؟
با نگاهی که مرا از پرسش پشیمان می‌کرد، گفت: من سؤال را می‌دانستم؛ فقط منتظر دلیل بودم، تا به تو ثابت کنم می‌توانم تو را از گرفتن جواب منصرف کنم.

انگار تمام مکالمه‌مان فقط یک بازی بود… بازیِ کیش‌و‌مات، و من بازنده‌ٔ خاموش.

گفتم: بعید می‌دانم بتوانی منصرفم کنی.
لبخندی زد و گفت: من هم بعید می‌دانم، تو آن‌قدر فهم و درک داشته باشی که بدانی حالِ دیگری، مهم‌تر از چراهای بی‌پایانِ ذهن توست.

چرا فراموش کرده بودم که او همیشه رک و بی‌پرده حرف می‌زد؟
حالا که فکر می‌کنم، می‌فهمم…
او راست می‌گفت.
واقعاً توان منصرف کردنم را داشت.

و تازه…
تازه فهمیدم چرا همیشه قوی بود؛
چون هیچ‌وقت، حالِ دیگران را فراموش نمی‌کرد ...


نشد، عزیزِ من ...
نشد کنار هم بمانیم.
نشد دیگر...
که بعد از آن روز، دوباره در کنار هم بنشینیم و بخندیم.
نشد، و شاید هیچ‌وقت قرار نبود بشود.
انگار از همان ابتدا، شدنی نبود.

نشد…
که حتی همان‌طور که باید،
همدیگر را در آغوش بگیریم.
نشد…
و حالا هرگز هم نخواهد شد.

ای کاش می‌دانستم ...
ای کاش می‌دانستم آن لحظه، آخرین‌بار است ...
تا همان دم، محکم‌تر
در آغوشت می‌گرفتم.
چنان بی‌زمان،
که هیچ‌وقت فراموشش نمی‌کردم ...


Forward from: 𝟐𝟓:𝟔𝟏
دیر فهمیدم که سادگی‌هایش، طوفان‌های عظیمی را در سکوت پنهان می‌کرد.
دیر فهمیدم که نگاه‌هایش، نه به دنبال ماندن، که در پی رهایی بود.
دیر فهمیدم که صبرش، حدی داشت و آن حد، همان روزی بود که دیگر نبود.
دیر فهمیدم و افسوس که تقدیر، دیر فهمیدنِ مرا به بهای از دست دادنِ او رقم زد.
دیر فهمیدم... و هر تکرارِ این جمله، نمکی است بر زخمِ بی‌انتها.
دیر فهمیدم که نبودنش، پایانِ تمامِ داشتنی‌های من بود.
دیر فهمیدم که او هرگز "همیشگی" نبود، بلکه "لحظه‌ای" بود که زود گذشت و من دیر فهمیدم که چقدر باید قدردانِ آن لحظه می‌بودم.
دیر فهمیدم که او دیگر هرگز باز نخواهد گشت، و این بزرگترین درکِ من بود، درکی که بعد از رفتنش حاصل شد.


می‌گفت: دیر فهمیدم
گفتم: دیر فهمیدنت یعنی راهی برای بازگشت نیست؟
گفت: آن‌قدر دیر فهمیدم که دیگر او را ندارم
گفتم: اگر آن‌قدر خواهانش بودی، چرا زودتر نفهمیدی؟
گفت: دیر فهمیدم که او، به اندازهٔ خنده‌های قشنگ و زیبایش، در اقیانوس چشم‌هایش غم بی‌پایانی داشت ...
دیر فهمیدم که او آن‌قدر زیبا بود، که بدی‌ها جرأت نزدیک شدن به او را نداشتند
دیر فهمیدم که چشمانش حقیقت را فریاد می‌زدند
و چشمان بستهٔ من، دروغی دیگر را باور کرده بودند
دیر فهمیدم ... و دیر رسیدم ...
و برای همین بود
که او را از دست دادم ‌‌...
گفتم: این دیگر از دیر فهمیدن گذشته ...
تو هرگز نفهمیدی
فقط به بودنِ همیشگی‌اش،
به مهربانی و صداقت راستینش،
و به این‌همه درک و فهمش عادت کرده بودی
گویی که انگار فکر نمی‌کردی روزی برسد
که او هم خسته شود
و با دلِ شکسته‌اش قیدِ همه‌چیز را بزند
آن‌گونه که انگار هیچ‌وقت نبوده و نیست

دیر فهمیدی
که کاسهٔ صبرِ کسی را که باورش نکردی،
خودت با دستانت لبریز ...که نه، شکستی

با نگاهی شرمسار، مرا نگاه کرد و گفت:
مگر مهم نیست که آدم پشیمان شود
و طرف مقابلش، عذرش را پذیرا باشد؟

گفتم: نه
تو حق نداری جان او را بگیری
و بعد، با یک گل پژمرده
بر بالای قبرش بایستی و بگویی پشیمانم

حتی پشیمانی هم زمانی دارد
اما تو، او را کشتی
و حالا، او حتی فرصت ندارد
تا به انتظار پشیمانی‌ات باشد
اکنون فقط می‌توانی عزادارِ نبودنش باشی
نه امیدوار به بازگشت دوباره‌اش
چون او رفته عزیز من ...
همان رفتنی که بازگشت ندارد
سکوت کرده بود انگار فهمیده بود که او برای همیشه رفته ...


او بی شک رنگ آبی من است ...


او بی‌شک رنگ آبیِ من است ...
زیرا چشمانی دارد خیره‌کننده، که دل را می‌رباید
لبخندی دارد مدهوش‌کننده، که زمان را در خود حل می‌کند
مهربانی‌ای دارد که فرشتگان نیز از آن بی‌خبرند
او عزیزترین در قلب من است

در وجودش «چرا»های زیادی پنهان است
اما همین بس است که
او بی‌شک رنگ آبیِ من است ...


می‌گفت: چرا دیگر تو را نمی‌شناسم؟
چرا چشم‌هایت این‌قدر خاموش‌اند،
انگار خاطرهٔ لبخندهای گذشته
در آن‌ها فراموش شده‌ است...
چرا سکوتت بلندتر از همیشه شده،
طوری که حضورَت دور و غریبه به‌نظر می‌رسد؟
نمی‌دانست…
من هم دیگر او را نمی‌شناسم.
آن کسی که روزی برایم آشنا بود،
رفته بود… نه با خداحافظی،
بلکه با تکرارِ اشتباهاتی
که جای پشیمانی را
به انتظارِ بخششی بی‌پایان داده بودند.

و نمی‌دانست ...
من، در همان لحظه‌های بخشیدن
آهسته و بی‌صدا،
او را فراموش کرده بودم ...


هم را لمس نکردند،
اما جوری با چشم‌هایشان هم را می‌بوسیدند،
که انگار قلب‌هایشان،
از راه دور، هم را لمس می‌کردند.

جوری با چشم‌هایشان حرف می‌زدند ...
و زیباترین عاشقانه را از هم دریافت می‌کردند،
که حسرتِ عشق‌شان،
عالمی را عاشق می‌کرد ...


قلبش زیبا بود
و برای همین همه در تلاش بودند
تا شکسته شدن زیبایی اش را به چشم ببینند ...


او را نمی‌شود فراموش کرد،
نه به خاطر خاطرات،
بلکه به خاطر آن همه حسِ بی‌نامی که فقط با او معنا پیدا می‌کند.

مثل صدای باران در نیمه‌شب،
که نه بیدارت می‌کند، نه می‌گذارد بخوابی،
فقط کنارِ سکوتت می‌نشیند
و چیزی را یادآوری می‌کند
که اسمش هنوز پیدا نیست ...

20 last posts shown.

1 062

subscribers
Channel statistics