میگفت: چرا دیگر تو را نمیشناسم؟
چرا چشمهایت اینقدر خاموشاند،
انگار خاطرهٔ لبخندهای گذشته
در آنها فراموش شده است...
چرا سکوتت بلندتر از همیشه شده،
طوری که حضورَت دور و غریبه بهنظر میرسد؟
نمیدانست…
من هم دیگر او را نمیشناسم.
آن کسی که روزی برایم آشنا بود،
رفته بود… نه با خداحافظی،
بلکه با تکرارِ اشتباهاتی
که جای پشیمانی را
به انتظارِ بخششی بیپایان داده بودند.
و نمیدانست ...
من، در همان لحظههای بخشیدن
آهسته و بیصدا،
او را فراموش کرده بودم ...
چرا چشمهایت اینقدر خاموشاند،
انگار خاطرهٔ لبخندهای گذشته
در آنها فراموش شده است...
چرا سکوتت بلندتر از همیشه شده،
طوری که حضورَت دور و غریبه بهنظر میرسد؟
نمیدانست…
من هم دیگر او را نمیشناسم.
آن کسی که روزی برایم آشنا بود،
رفته بود… نه با خداحافظی،
بلکه با تکرارِ اشتباهاتی
که جای پشیمانی را
به انتظارِ بخششی بیپایان داده بودند.
و نمیدانست ...
من، در همان لحظههای بخشیدن
آهسته و بیصدا،
او را فراموش کرده بودم ...