میگفت: دیر فهمیدم
گفتم: دیر فهمیدنت یعنی راهی برای بازگشت نیست؟
گفت: آنقدر دیر فهمیدم که دیگر او را ندارم
گفتم: اگر آنقدر خواهانش بودی، چرا زودتر نفهمیدی؟
گفت: دیر فهمیدم که او، به اندازهٔ خندههای قشنگ و زیبایش، در اقیانوس چشمهایش غم بیپایانی داشت ...
دیر فهمیدم که او آنقدر زیبا بود، که بدیها جرأت نزدیک شدن به او را نداشتند
دیر فهمیدم که چشمانش حقیقت را فریاد میزدند
و چشمان بستهٔ من، دروغی دیگر را باور کرده بودند
دیر فهمیدم ... و دیر رسیدم ...
و برای همین بود
که او را از دست دادم ...
گفتم: این دیگر از دیر فهمیدن گذشته ...
تو هرگز نفهمیدی
فقط به بودنِ همیشگیاش،
به مهربانی و صداقت راستینش،
و به اینهمه درک و فهمش عادت کرده بودی
گویی که انگار فکر نمیکردی روزی برسد
که او هم خسته شود
و با دلِ شکستهاش قیدِ همهچیز را بزند
آنگونه که انگار هیچوقت نبوده و نیست
دیر فهمیدی
که کاسهٔ صبرِ کسی را که باورش نکردی،
خودت با دستانت لبریز ...که نه، شکستی
با نگاهی شرمسار، مرا نگاه کرد و گفت:
مگر مهم نیست که آدم پشیمان شود
و طرف مقابلش، عذرش را پذیرا باشد؟
گفتم: نه
تو حق نداری جان او را بگیری
و بعد، با یک گل پژمرده
بر بالای قبرش بایستی و بگویی پشیمانم
حتی پشیمانی هم زمانی دارد
اما تو، او را کشتی
و حالا، او حتی فرصت ندارد
تا به انتظار پشیمانیات باشد
اکنون فقط میتوانی عزادارِ نبودنش باشی
نه امیدوار به بازگشت دوبارهاش
چون او رفته عزیز من ...
همان رفتنی که بازگشت ندارد
سکوت کرده بود انگار فهمیده بود که او برای همیشه رفته ...
گفتم: دیر فهمیدنت یعنی راهی برای بازگشت نیست؟
گفت: آنقدر دیر فهمیدم که دیگر او را ندارم
گفتم: اگر آنقدر خواهانش بودی، چرا زودتر نفهمیدی؟
گفت: دیر فهمیدم که او، به اندازهٔ خندههای قشنگ و زیبایش، در اقیانوس چشمهایش غم بیپایانی داشت ...
دیر فهمیدم که او آنقدر زیبا بود، که بدیها جرأت نزدیک شدن به او را نداشتند
دیر فهمیدم که چشمانش حقیقت را فریاد میزدند
و چشمان بستهٔ من، دروغی دیگر را باور کرده بودند
دیر فهمیدم ... و دیر رسیدم ...
و برای همین بود
که او را از دست دادم ...
گفتم: این دیگر از دیر فهمیدن گذشته ...
تو هرگز نفهمیدی
فقط به بودنِ همیشگیاش،
به مهربانی و صداقت راستینش،
و به اینهمه درک و فهمش عادت کرده بودی
گویی که انگار فکر نمیکردی روزی برسد
که او هم خسته شود
و با دلِ شکستهاش قیدِ همهچیز را بزند
آنگونه که انگار هیچوقت نبوده و نیست
دیر فهمیدی
که کاسهٔ صبرِ کسی را که باورش نکردی،
خودت با دستانت لبریز ...که نه، شکستی
با نگاهی شرمسار، مرا نگاه کرد و گفت:
مگر مهم نیست که آدم پشیمان شود
و طرف مقابلش، عذرش را پذیرا باشد؟
گفتم: نه
تو حق نداری جان او را بگیری
و بعد، با یک گل پژمرده
بر بالای قبرش بایستی و بگویی پشیمانم
حتی پشیمانی هم زمانی دارد
اما تو، او را کشتی
و حالا، او حتی فرصت ندارد
تا به انتظار پشیمانیات باشد
اکنون فقط میتوانی عزادارِ نبودنش باشی
نه امیدوار به بازگشت دوبارهاش
چون او رفته عزیز من ...
همان رفتنی که بازگشت ندارد
سکوت کرده بود انگار فهمیده بود که او برای همیشه رفته ...