با هم راه میرفتیم و حرف میزدیم، اما خوب میدانستم امروز حالش میزان نیست؛ ولی نمیخواستم به رویش بیاورم.
ناگهان دیدم در حین راه رفتن ایستاد و انگار خشک شده باشد، فقط خیره به یک جا بود.
رد نگاهش را دنبال کردم و دیدم… بله، حدسم درست بود.
او بود.
میدانستم اگر او را ببیند، باز هم حالش بد میشود؛ اما نه تا این حد.
کمی دقت که کردم، متوجه شدم نفسش تنگ شده و به سختی نفس میکشد.
اما باز هم چیزی نگفتم.
فقط صدایش کردم و با اشاره به پیراشکی در دستش گفتم: پیراشکیها را دوست نداری؟
کمی بعدتر، جوابم را با بیحواسی داد و گفت: چی؟ نه، چرا… دوست دارم.
خیلی سعی کردم تا آخر مسیر حواسش را پرت کنم، اما اصلاً نمیشد.
او آدمی بود که اگر عزیزانش را میدید، بیشک جانش را برایشان میداد.
او حتی به افرادی که حذفشان کرده بود هم احترام میگذاشت.
کشتهٔ همین احترامش بودم.
ندیده بودم تا بهحال حتی در دعوا بیاحترامی کند، اما جوری فرد مقابل را ساکت میکرد که خدا داند و بس.
انگار داشت با خودش حرف میزد، و صدای آرامش به گوشم خورد که زیر لب میگفت: ایکاش ندیده بودمش.
این اوج غمِ درونش را نشان میداد.
هیچگاه کامل قضیه را تعریف نکرده بود، در واقع اصلاً حرفی راجعبهش نزده بود، و اجازه هم نمیداد کسی راجعبه او حرفی بزند.
فقط یک جمله گفته بود: مقصر منم.
مبادا که او را ناراحت کنید یا حرفی بزنید که او غمگین شود.
اگر ناراحت شود، آن موقع است که میبینید دیگر نمیتوانم احترامی را نگه دارم.
اما تا جایی که از دیگران شنیدم، این بود که او بیگناه متهم شده و با این حال باز هم دم نزده.
ولی با این حال باز هم میدانستم که او آنقدر برایش عزیز است که اگر برگردد عقب، باز هم همین کار را تکرار میکند.
گاهی به حالِ اویی که بهش میگفت عزیزترین، غبطه میخوردم.
او خیلی خوششانس بود.
جزء محدود کسانی بود که او اینهمه احترام برایشان قائل بوده و هست.
آری، درست متوجه شدید؛ هنوز هم به همان اندازه احترام میگذارد، به همان اندازه و به همان عمق هم دوستش دارد.
اما خب، او را از دست داد.
او کسی را از دست داد که حتی اگر الان هم خار در پایش برود، میمیرد.
اگر ثانیهای، فقط ثانیهای ناراحت شود، شرط میبندم به زیر ثانیه نکشیده کاری میکند که او غم را از یاد ببرد.
ولی خوب شد که از دست داد.
او لایق اینهمه احترام و مهربانیاش نبود.
فکر کنم متوجه شد که زیر لب دارم راجعبه او حرف میزنم.
با صدای آرام و خفه گفت: پشتِ سرِ غریبهها بدگویی نکن.
چی؟ غریبه؟ درست شنیدم؟
او به کسی که جانش برایش درمیرود، میگوید غریبه؟
گفتم: چه غریبهٔ خوششانسی نه؟
ایکاش من هم غریبه باشم و تو اینگونه مرا دوست داشته باشی ...
قهوهایِ چشمانش کمکم تیره و تار شد و گفت: من غریبهای را به یاد ندارم.
تا این را گفت، بلند خندیدم، و دیگر بغض چشمانم دستِ خودم نبود.
با صدایی که لرزشش معلوم بود گفتم:
که این غریبه را به یاد نداری؟
به یاد نداری و با هر باران به یاد اویی؟
به یاد نداری و هر شب، وقتی از پنجرهٔ اتاقت به ماه خیره میشوی، با یاد او با بغض گیتار میزنی؟
به یاد نداری و حتی با دیدنش از دور، نفست تنگ میشود؟
به یاد نداری و در شلوغیها، لبخند به لب داری ولی ذهنت تماماً به یاد اوست؟
به یاد نداری و هنوز، تمام علایق و سلایق او را از بر حفظی؟
که به یاد نداری؟
بله، تو درست میگویی…
تو به یاد نداری، اما نه یادِ او را.
تو خودت را بعد از رفتنِ او به یاد نداری.
حتی در یادم نیست آخرین بار کی از ته دل خندیدی.
بعد از فراموش کردنِ او میگویی؟
اگر مفهوم فراموشی این است، که خداراشکر مفهومش را هم به لطف تو فهمیدیم.
میدانستم بغض کرده، اما آنقدر خودش را محکم نشان میداد که فکر کنم حرفهایم برایش بیاهمیت است.
سکوت کرده بود.
باز هم ادامه دادم و گفتم: مطمئنی به یاد نداری؟
پس از کمی فکر کردن، بالاخره سکوتش را شکست و گفت: او نرفته ... هنوز هم همانجاست، اما من دیگر تمام شدم.
دیگر جانی ندارم برای رفتن به آن نقطهای که او ایستاده ...
خیلی سخت کلمات را ادا میکرد.
میدانستم به اندازهٔ آبیِ آسمان، هنوز هم او را میپرستد.
گفتم: اگر برگردد چی؟ چشمانتظار میمانی؟
گفت: آنکه رفته، برای همیشه رفته ...
و اگر برگردد، من دیگر نه رنگِ مورد علاقهاش، نه سلایقش، نه خودش را به یاد ندارم.
در واقع، من فراموشش میکنم.
در یک شب بارانی، و با هوایی که همانند همین مشکلات تیره است… فراموشش میکنم.
دیگر حرف زدن جایز نبود.
ایستادم، و بیهیچ حرفی، در آغوش گرفتمش ...
ناگهان دیدم در حین راه رفتن ایستاد و انگار خشک شده باشد، فقط خیره به یک جا بود.
رد نگاهش را دنبال کردم و دیدم… بله، حدسم درست بود.
او بود.
میدانستم اگر او را ببیند، باز هم حالش بد میشود؛ اما نه تا این حد.
کمی دقت که کردم، متوجه شدم نفسش تنگ شده و به سختی نفس میکشد.
اما باز هم چیزی نگفتم.
فقط صدایش کردم و با اشاره به پیراشکی در دستش گفتم: پیراشکیها را دوست نداری؟
کمی بعدتر، جوابم را با بیحواسی داد و گفت: چی؟ نه، چرا… دوست دارم.
خیلی سعی کردم تا آخر مسیر حواسش را پرت کنم، اما اصلاً نمیشد.
او آدمی بود که اگر عزیزانش را میدید، بیشک جانش را برایشان میداد.
او حتی به افرادی که حذفشان کرده بود هم احترام میگذاشت.
کشتهٔ همین احترامش بودم.
ندیده بودم تا بهحال حتی در دعوا بیاحترامی کند، اما جوری فرد مقابل را ساکت میکرد که خدا داند و بس.
انگار داشت با خودش حرف میزد، و صدای آرامش به گوشم خورد که زیر لب میگفت: ایکاش ندیده بودمش.
این اوج غمِ درونش را نشان میداد.
هیچگاه کامل قضیه را تعریف نکرده بود، در واقع اصلاً حرفی راجعبهش نزده بود، و اجازه هم نمیداد کسی راجعبه او حرفی بزند.
فقط یک جمله گفته بود: مقصر منم.
مبادا که او را ناراحت کنید یا حرفی بزنید که او غمگین شود.
اگر ناراحت شود، آن موقع است که میبینید دیگر نمیتوانم احترامی را نگه دارم.
اما تا جایی که از دیگران شنیدم، این بود که او بیگناه متهم شده و با این حال باز هم دم نزده.
ولی با این حال باز هم میدانستم که او آنقدر برایش عزیز است که اگر برگردد عقب، باز هم همین کار را تکرار میکند.
گاهی به حالِ اویی که بهش میگفت عزیزترین، غبطه میخوردم.
او خیلی خوششانس بود.
جزء محدود کسانی بود که او اینهمه احترام برایشان قائل بوده و هست.
آری، درست متوجه شدید؛ هنوز هم به همان اندازه احترام میگذارد، به همان اندازه و به همان عمق هم دوستش دارد.
اما خب، او را از دست داد.
او کسی را از دست داد که حتی اگر الان هم خار در پایش برود، میمیرد.
اگر ثانیهای، فقط ثانیهای ناراحت شود، شرط میبندم به زیر ثانیه نکشیده کاری میکند که او غم را از یاد ببرد.
ولی خوب شد که از دست داد.
او لایق اینهمه احترام و مهربانیاش نبود.
فکر کنم متوجه شد که زیر لب دارم راجعبه او حرف میزنم.
با صدای آرام و خفه گفت: پشتِ سرِ غریبهها بدگویی نکن.
چی؟ غریبه؟ درست شنیدم؟
او به کسی که جانش برایش درمیرود، میگوید غریبه؟
گفتم: چه غریبهٔ خوششانسی نه؟
ایکاش من هم غریبه باشم و تو اینگونه مرا دوست داشته باشی ...
قهوهایِ چشمانش کمکم تیره و تار شد و گفت: من غریبهای را به یاد ندارم.
تا این را گفت، بلند خندیدم، و دیگر بغض چشمانم دستِ خودم نبود.
با صدایی که لرزشش معلوم بود گفتم:
که این غریبه را به یاد نداری؟
به یاد نداری و با هر باران به یاد اویی؟
به یاد نداری و هر شب، وقتی از پنجرهٔ اتاقت به ماه خیره میشوی، با یاد او با بغض گیتار میزنی؟
به یاد نداری و حتی با دیدنش از دور، نفست تنگ میشود؟
به یاد نداری و در شلوغیها، لبخند به لب داری ولی ذهنت تماماً به یاد اوست؟
به یاد نداری و هنوز، تمام علایق و سلایق او را از بر حفظی؟
که به یاد نداری؟
بله، تو درست میگویی…
تو به یاد نداری، اما نه یادِ او را.
تو خودت را بعد از رفتنِ او به یاد نداری.
حتی در یادم نیست آخرین بار کی از ته دل خندیدی.
بعد از فراموش کردنِ او میگویی؟
اگر مفهوم فراموشی این است، که خداراشکر مفهومش را هم به لطف تو فهمیدیم.
میدانستم بغض کرده، اما آنقدر خودش را محکم نشان میداد که فکر کنم حرفهایم برایش بیاهمیت است.
سکوت کرده بود.
باز هم ادامه دادم و گفتم: مطمئنی به یاد نداری؟
پس از کمی فکر کردن، بالاخره سکوتش را شکست و گفت: او نرفته ... هنوز هم همانجاست، اما من دیگر تمام شدم.
دیگر جانی ندارم برای رفتن به آن نقطهای که او ایستاده ...
خیلی سخت کلمات را ادا میکرد.
میدانستم به اندازهٔ آبیِ آسمان، هنوز هم او را میپرستد.
گفتم: اگر برگردد چی؟ چشمانتظار میمانی؟
گفت: آنکه رفته، برای همیشه رفته ...
و اگر برگردد، من دیگر نه رنگِ مورد علاقهاش، نه سلایقش، نه خودش را به یاد ندارم.
در واقع، من فراموشش میکنم.
در یک شب بارانی، و با هوایی که همانند همین مشکلات تیره است… فراموشش میکنم.
دیگر حرف زدن جایز نبود.
ایستادم، و بیهیچ حرفی، در آغوش گرفتمش ...