دیگر خودم را نمیشناسم…
نه به خاطر تو،
بلکه به خاطر آن تصویری که بعد از رفتنت
در آینه باقی ماند و هر روز شبیهتر شد
به کسی که تو دوستش داشتی،
نه من.
من حالا با سکوت حرف میزنم،
با خاطره راه میروم،
با نبودنت تصمیم میگیرم،
و با دلتنگی میخوابم.
تو رفتی،
اما عجیب اینجاست—
که من هم با خودت رفتم،
و اینکه حالا میان عکسها،
حتی "ما" هم غریبه شده…
شاید این،
معنای واقعی نماندن باشد…
وقتی حتی لحظهها،
به زبان تو نفس میکشند
و من فقط تماشا میکنم.
نه به خاطر تو،
بلکه به خاطر آن تصویری که بعد از رفتنت
در آینه باقی ماند و هر روز شبیهتر شد
به کسی که تو دوستش داشتی،
نه من.
من حالا با سکوت حرف میزنم،
با خاطره راه میروم،
با نبودنت تصمیم میگیرم،
و با دلتنگی میخوابم.
تو رفتی،
اما عجیب اینجاست—
که من هم با خودت رفتم،
و اینکه حالا میان عکسها،
حتی "ما" هم غریبه شده…
شاید این،
معنای واقعی نماندن باشد…
وقتی حتی لحظهها،
به زبان تو نفس میکشند
و من فقط تماشا میکنم.