شاید هم میتوانستم شبحی تنها باشم که در یک شب بارانی، از پشت پنجرهی بخار گرفتهی خانهها رد میشود. مثل خیالی سرد که در نیمه شبی زمستانی بین چوبهای شومینه میسوزد و برای همیشه از بین میرود. کاش من دودهی سیاهی بودم که به سمت آسمان سرخ سپیده دم راه پیدا میکرد. آسمانی که برف میگریید. و کاش برف بودم، آرام آرام میباریدم و آب میشدم. گویی که هرگز وجود نداشتهام.