Wintercearig


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


Definition: Literally “winter sorrow”, “winter sadness”; a feeling of a deep sadness, usually comparable to the cold, still, dark heart of full winter.
- https://t.me/BiChatBot?start=sc-139206-HqmCkWi

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


I'm feeling so tired, really falling apart




تو به من لبخند زدی وقتی قاصدک‌ها توی قلبت می‌سوختن و به هیچ بدل می‌شدن. وقتی احساسی مثل مرگ توی رگ‌هات در جریان بود، خندیدی و گفتی که خوبی. من باور نکردم، چیزی نگفتم و به جاش، فقط ترسیدم از روزی که حتی به دروغ هم نتونی بگی که حالت خوبه. روزی که به یک هیچ پر از درد تبدیل بشی و بی هیچ حسی توی وجودت از دور به خودت که لب پرتگاه ایستادی نگاه کنی. به جسم بدون روحی که کم‌کم محو می‌شه و چهره‌ش از خاطر دنیا می‌ره. به زندگی از دست رفته‌ای که نتونستی نگهش داری و به قلب زخمی‌ای که از تپیدن خسته بود. من می‌تونستم سوال‌هایی که از خودت می‌پرسیدی رو بشنوم. چرا باید اون‌قدر درد رو تحمل می‌کردم؟ این مجازات کدوم گناهم بود؟ ولی هر دو می‌دونستیم که هیچ جوابی پیدا نمی‌شه. اون لحظه که بال‌های فرشته‌ی مرگ رو دیدی، تو بدون توجه به فریادهای من بین قطره‌های گرم اشک باز هم لبخند زدی. سرمای بی‌پایان یک زمستون سخت، روی قلبت نشست. روی اشک‌های تازه‌ت، و اشک‌های خشک شده‌ی زیر اون‌ها. وقتی رود آرومی از خون روی لب‌هات جاری شد، هر دو می‌دونستیم که وقت رفتنه. و من فقط فکر کردم، آخرین لبخندت، زیباترین لبخندی بود که توی زندگیم دیدم.


یکی از آرزوهای بچگیم دوباره برگشته، یک کولر بزرگ خیلی خنک که وصل بشه بهم و باهاش برم وسط جهنم بیرون از خونه.


فقط در صورتی می‌تونم توی زندگی واقعی و بی‌نیاز از فضای مجازی خوشحال باشم که برم توی یک روستا دور از همه‌ی مردم و اتفاق‌ها و جنجال‌ها با سگ و گربه و اردک و همستر و گوسفند و گاوم یک زندگی آروم و بی‌دغدغه رو شروع کنم. صبح‌‌های زود طلوع خورشید رو ببینم و شب‌ها بعد از تماشای غروب برگردم به کلبه‌م و کتابم رو بخونم. وقتی شام سر میز گرم و حاضر و آماده‌ست بلند بشم و با آهنگ‌های مورد علاقه‌م دور خونه‌ی کوچیکم برقصم و به تلاش‌های سگم که سعی می‌کنه خودش رو به قد من برسونه بخندم. همه جای خونه گل شب‌بو بذارم. سفید، بنفش و صورتی. هر وقت بی‌حوصله‌م برم سراغ اون کتاب قدیمی آشپزی که از انبار پیدا کردم و موقع خامه‌کشی کیک توت‌فرنگی‌ای که پختم کل لباسم رو کثیف کنم. توی تعطیلات دوست‌هام رو دعوت کنم، برای ناهار بهشون پاستا بدم و شب که دور آتیش جمع شدیم سیب‌زمینی و مارشملو بخوریم. دغدغه‌م در همین حد باشه که برای صبحانه تخم‌مرغم رو چطوری بخورم یا این که توی زمستون که برف می‌باره چطور شومینه رو روشن کنم. برم جنگل، لب دریا، کوه. بنویسم، بخونم، بخندم. زندگی کنم.


و این حقیقت که وقتی تنهام و توی یوتیوب ویدئو می‌بینم خیلی بیشتر می‌خندم تا وقتی که پیش بقیه‌م.


همه همیشه این‌جورن که یک مدت فضای مجازی نباشیم تا حالمون خوب بشه و من که فقط این‌جا می‌تونم چیزهایی که دوست دارم رو ببینم یا بشنوم و کمی از زندگی واقعی دور بشم. به خاطر همینه که هر وقت می‌خوام استیکر social media seriously harms your mental health که دوستم برام خریده رو بزنم به قاب گوشیم این‌جوری‌ام که اگه نه شبکه‌های اجتماعی برای سلامت روانت خوبه و نه درگیری‌های زندگی واقعی پس دقیقا کجا باید بری و چیکار باید بکنی؟😭


اگه یک روز بفهمی توی کتاب زندگیت تو فقط یک شخصیت فرعی بودی چی؟










20




Please be by my side, you,
You're my lullaby




از اتوبوس که پیاده شد، لازم نبود راه زیادی رو پیاده بره تا به دیوارهای پر از نقاشی یک خیابون عریض برسه. خیابونی که ماشینی از اون عبور نمی‌کرد و انتهاش به ریل‌های قطار، و خورشیدی که تازه طلوع کرده بود می‌رسید. همین‌طور که دستش رو به روی کنده‌کاری‌های دیوار و رنگ‌های پخش شده‌ی روی اون می‌کشید، به نقاشی‌ها که اکثرا خط‌خطی‌هایی نامفهوم بودن نگاه کرد. بوی زنگ آهن و گچ خیس به مشامش می‌رسید. جمله‌هایی که بین صورتک‌های غمگین روی دیوار نوشته شده بودن رو خوند، و وقتی به دست‌‌خطی آشنا رسید سر جاش ایستاد. انگشت‌های یخ‌زده‌ش همون‌جا خشک شدن. کمی بعد چشم‌های نم‌دارش رو از اون نوشته گرفت و به ریل‌های انتهای راه خیره شد. صدای سوت قطار از جایی نه چندان دور به گوش می‌رسید. اون همیشه صدای قطارهایی که نزدیک و نزدیک‌تر می‌شدن رو می‌شنید، قطارهایی که هیچ‌وقت اون رو با خودشون نمی‌بردن. با خودش فکر کرد، کاش فقط می‌تونست گریه کنه. دلش می‌خواست اندازه‌ی یک دریا اشک بریزه. این‌جوری شاید خاطراتی که داشت جایی توی دریا گم می‌شدن. پس اون دیگه هیچ‌وقت دنبالشون نمی‌رفت. می‌ذاشت همه‌چیز بین ماسه‌ها ناپدید بشه. شاید خودش هم مثل پری دریایی به حباب تبدیل می‌شد و از بین می‌رفت. اون نمی‌تونست با خاطراتش زندگی کنه، و بدون اون‌ها می‌مرد. خاطره‌هایی که بعد از گذشتنشون اون هر شب بهشون فکر کرد. شب‌هایی که خاطره‌ها یا به شکل یک رویا و یا به شکل یک کابوس به سراغش می‌اومدن اما هر رویا و کابوسی در نهایت یک پایان داشت. پایانی که اون آرزو می‌کرد، کاش می‌تونست ازش فرار کنه. کاش تا ابد توی کابوس می‌موند اما به پایان نمی‌رسید. اون از پایان متنفر بود و رویا؟ رویاهای اون پر از پایان بودن.


دچار نوعی بهت‌‌زدگی و بی‌حسی شده‌ام. احساس خستگی نمی‌کنم، خوابم نمی‌آید. غصه‌دار نیستم، شاد هم نیستم. قدرت این را ندارم که تو را با خیال خودم به اینجا بیاورم. هر چند که تصادفا سمت راستم یک صندلی خالی وجود دارد، گویی برای تو گذاشته شده است. در چنگال چیزی هستم و نمی‌توانم خودم را از دستش رها کنم.

-نامه به فلیسه، فرانتس کافکا.


شاید هم می‌توانستم شبحی تنها باشم که در یک شب بارانی، از پشت پنجره‌ی بخار گرفته‌ی خانه‌ها رد می‌شود. مثل خیالی سرد که در نیمه شبی زمستانی بین چوب‌های شومینه می‌سوزد و برای همیشه از بین می‌رود. کاش من دوده‌ی سیاهی بودم که به سمت آسمان سرخ سپیده دم راه پیدا می‌کرد. آسمانی که برف می‌گریید. و کاش برف بودم، آرام آرام می‌باریدم و آب می‌شدم. گویی که هرگز وجود نداشته‌ام.



20 last posts shown.

51

subscribers
Channel statistics