از اتوبوس که پیاده شد، لازم نبود راه زیادی رو پیاده بره تا به دیوارهای پر از نقاشی یک خیابون عریض برسه. خیابونی که ماشینی از اون عبور نمیکرد و انتهاش به ریلهای قطار، و خورشیدی که تازه طلوع کرده بود میرسید. همینطور که دستش رو به روی کندهکاریهای دیوار و رنگهای پخش شدهی روی اون میکشید، به نقاشیها که اکثرا خطخطیهایی نامفهوم بودن نگاه کرد. بوی زنگ آهن و گچ خیس به مشامش میرسید. جملههایی که بین صورتکهای غمگین روی دیوار نوشته شده بودن رو خوند، و وقتی به دستخطی آشنا رسید سر جاش ایستاد. انگشتهای یخزدهش همونجا خشک شدن. کمی بعد چشمهای نمدارش رو از اون نوشته گرفت و به ریلهای انتهای راه خیره شد. صدای سوت قطار از جایی نه چندان دور به گوش میرسید. اون همیشه صدای قطارهایی که نزدیک و نزدیکتر میشدن رو میشنید، قطارهایی که هیچوقت اون رو با خودشون نمیبردن. با خودش فکر کرد، کاش فقط میتونست گریه کنه. دلش میخواست اندازهی یک دریا اشک بریزه. اینجوری شاید خاطراتی که داشت جایی توی دریا گم میشدن. پس اون دیگه هیچوقت دنبالشون نمیرفت. میذاشت همهچیز بین ماسهها ناپدید بشه. شاید خودش هم مثل پری دریایی به حباب تبدیل میشد و از بین میرفت. اون نمیتونست با خاطراتش زندگی کنه، و بدون اونها میمرد. خاطرههایی که بعد از گذشتنشون اون هر شب بهشون فکر کرد. شبهایی که خاطرهها یا به شکل یک رویا و یا به شکل یک کابوس به سراغش میاومدن اما هر رویا و کابوسی در نهایت یک پایان داشت. پایانی که اون آرزو میکرد، کاش میتونست ازش فرار کنه. کاش تا ابد توی کابوس میموند اما به پایان نمیرسید. اون از پایان متنفر بود و رویا؟ رویاهای اون پر از پایان بودن.