فقط در صورتی میتونم توی زندگی واقعی و بینیاز از فضای مجازی خوشحال باشم که برم توی یک روستا دور از همهی مردم و اتفاقها و جنجالها با سگ و گربه و اردک و همستر و گوسفند و گاوم یک زندگی آروم و بیدغدغه رو شروع کنم. صبحهای زود طلوع خورشید رو ببینم و شبها بعد از تماشای غروب برگردم به کلبهم و کتابم رو بخونم. وقتی شام سر میز گرم و حاضر و آمادهست بلند بشم و با آهنگهای مورد علاقهم دور خونهی کوچیکم برقصم و به تلاشهای سگم که سعی میکنه خودش رو به قد من برسونه بخندم. همه جای خونه گل شببو بذارم. سفید، بنفش و صورتی. هر وقت بیحوصلهم برم سراغ اون کتاب قدیمی آشپزی که از انبار پیدا کردم و موقع خامهکشی کیک توتفرنگیای که پختم کل لباسم رو کثیف کنم. توی تعطیلات دوستهام رو دعوت کنم، برای ناهار بهشون پاستا بدم و شب که دور آتیش جمع شدیم سیبزمینی و مارشملو بخوریم. دغدغهم در همین حد باشه که برای صبحانه تخممرغم رو چطوری بخورم یا این که توی زمستون که برف میباره چطور شومینه رو روشن کنم. برم جنگل، لب دریا، کوه. بنویسم، بخونم، بخندم. زندگی کنم.