تو به من لبخند زدی وقتی قاصدکها توی قلبت میسوختن و به هیچ بدل میشدن. وقتی احساسی مثل مرگ توی رگهات در جریان بود، خندیدی و گفتی که خوبی. من باور نکردم، چیزی نگفتم و به جاش، فقط ترسیدم از روزی که حتی به دروغ هم نتونی بگی که حالت خوبه. روزی که به یک هیچ پر از درد تبدیل بشی و بی هیچ حسی توی وجودت از دور به خودت که لب پرتگاه ایستادی نگاه کنی. به جسم بدون روحی که کمکم محو میشه و چهرهش از خاطر دنیا میره. به زندگی از دست رفتهای که نتونستی نگهش داری و به قلب زخمیای که از تپیدن خسته بود. من میتونستم سوالهایی که از خودت میپرسیدی رو بشنوم. چرا باید اونقدر درد رو تحمل میکردم؟ این مجازات کدوم گناهم بود؟ ولی هر دو میدونستیم که هیچ جوابی پیدا نمیشه. اون لحظه که بالهای فرشتهی مرگ رو دیدی، تو بدون توجه به فریادهای من بین قطرههای گرم اشک باز هم لبخند زدی. سرمای بیپایان یک زمستون سخت، روی قلبت نشست. روی اشکهای تازهت، و اشکهای خشک شدهی زیر اونها. وقتی رود آرومی از خون روی لبهات جاری شد، هر دو میدونستیم که وقت رفتنه. و من فقط فکر کردم، آخرین لبخندت، زیباترین لبخندی بود که توی زندگیم دیدم.