داستانِ :همهچیز تمام شد، حتی من.
#هدیه_مهرا
پسر میرفت و میآمد؛ رفتوآمدی که هشت سال تمام سایهاش روی زندگی هر دو افتاده بود. گاهی پسر قدمی برمیداشت، گاهی خانوادهی دختر سدِ راه میشدند. هر وقت دو قدم به هم نزدیک میشدند، دنیا انگار قسم میخورد هزار قدم دورشان کند.
شبی که همهچیز رو به آرام شدن بود، دختر با صدایی لرزان گفت:
-دیگر طاقت جدایی ندارم… اگر اینبار از هم دور شویم، خودم را تمام میکنم. با سختی به دستت آوردم، میترسم از دستت بدهم.
پسر خندید و گفت:
-دیوانه جان گریه نکن. این بار هیچچیز ما را از هم جدا نمیکند.
دختر آن شب با گریه خوابید، و پسر حرفهایش را جدی نگرفت.
اما روزها گذشت و پسر تمام آن حرفها را فراموش کرد.
روزی رسید که گفت:
-ما برای هم نیستیم، بهتر است همهچیز تمام شود. جز درد و رنج چیزی به هم ندادهایم.
دختر فقط گفت: -درست است…
اما هر بند وجودش شکست. او پسر را بلاک کرد، اما سؤالش هنوز مثل خاری در دلش میچرخید: مگر نگفتم از جدایی میترسم چرا رفت؟
هوا رو به سردی میرفت و دلِ دختر به سوز مینشست. شبی از شدت دلتنگی تصمیمش را گرفت. ساعت نزدیک دوازده بود. پسر را از بلاک درآورد و آخرین پیام عمرش را برای او نوشت:
«مگر نگفته بودم بدون تو میمیرم؟
ببین فردا دنیا مرا کم خواهد داشت.
دیگر مزاحمت نمیشوم؛ تا ابد مرا نخواهی داشت.
دیگر هیچکس مثل من دوستت نخواهد داشت.
دیگر صبحها کسی به فکر تو از خواب بیدار نمیشود.
شبها کسی به خاطر تو اشک نمیریزد.
کسی در دلتنگی اسمت را نمیخواند.
از طرف من پیامی نخواهی داشت.
کسی برای آینده با تو خیال نمیسازد.
میدانم مرگ من برایت مهم نیست…
اما اگر روزی آندنیا آمدی من که پیش خدا شرمندهام
تو از خدا بخواه یکبار تو را به من نشان دهد.
حداقل یکبار در آغوشم بگیر.
این دنیا که حسرت شد…
آن دنیا هم حسرت نشود.
#هدیه_مهرا
پسر میرفت و میآمد؛ رفتوآمدی که هشت سال تمام سایهاش روی زندگی هر دو افتاده بود. گاهی پسر قدمی برمیداشت، گاهی خانوادهی دختر سدِ راه میشدند. هر وقت دو قدم به هم نزدیک میشدند، دنیا انگار قسم میخورد هزار قدم دورشان کند.
شبی که همهچیز رو به آرام شدن بود، دختر با صدایی لرزان گفت:
-دیگر طاقت جدایی ندارم… اگر اینبار از هم دور شویم، خودم را تمام میکنم. با سختی به دستت آوردم، میترسم از دستت بدهم.
پسر خندید و گفت:
-دیوانه جان گریه نکن. این بار هیچچیز ما را از هم جدا نمیکند.
دختر آن شب با گریه خوابید، و پسر حرفهایش را جدی نگرفت.
اما روزها گذشت و پسر تمام آن حرفها را فراموش کرد.
روزی رسید که گفت:
-ما برای هم نیستیم، بهتر است همهچیز تمام شود. جز درد و رنج چیزی به هم ندادهایم.
دختر فقط گفت: -درست است…
اما هر بند وجودش شکست. او پسر را بلاک کرد، اما سؤالش هنوز مثل خاری در دلش میچرخید: مگر نگفتم از جدایی میترسم چرا رفت؟
هوا رو به سردی میرفت و دلِ دختر به سوز مینشست. شبی از شدت دلتنگی تصمیمش را گرفت. ساعت نزدیک دوازده بود. پسر را از بلاک درآورد و آخرین پیام عمرش را برای او نوشت:
«مگر نگفته بودم بدون تو میمیرم؟
ببین فردا دنیا مرا کم خواهد داشت.
دیگر مزاحمت نمیشوم؛ تا ابد مرا نخواهی داشت.
دیگر هیچکس مثل من دوستت نخواهد داشت.
دیگر صبحها کسی به فکر تو از خواب بیدار نمیشود.
شبها کسی به خاطر تو اشک نمیریزد.
کسی در دلتنگی اسمت را نمیخواند.
از طرف من پیامی نخواهی داشت.
کسی برای آینده با تو خیال نمیسازد.
میدانم مرگ من برایت مهم نیست…
اما اگر روزی آندنیا آمدی من که پیش خدا شرمندهام
تو از خدا بخواه یکبار تو را به من نشان دهد.
حداقل یکبار در آغوشم بگیر.
این دنیا که حسرت شد…
آن دنیا هم حسرت نشود.