دختر قلم🎀 هدیه/ مهرا 🌸


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


می‌دانی! چه زمانی دانستم؟ دوستت دارم؛ زمانی که لایی کتابی را که دوست داشتم باز کردم و این بار، به جای رایحه کتاب، هر برگ آن مشحون از رایحهٔ تو بود.
#هدیه_مهرا🎀🌸

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




Forward from: تب لیست🫆
📣 برای ثبت کانال هایتان به تب لیست
به ایدی زیرم پیام بدن

@PV_S_i_n_x_x_o_o 👨‍💻

⭕️تب لیست رایک ساعت بعد بپاکید❤️

⭕️ تنها کانال های ثبت میشود که ممبر های واقعی داشته باشد؛






Forward from: تب لیست🫆
📣 برای ثبت کانال هایتان به تب لیست
به ایدی زیرم پیام بدن

@PV_S_i_n_x_x_o_o 👨‍💻

⭕️تب لیست رایک ساعت بعد بپاکید❤️

⭕️ تنها کانال های ثبت میشود که ممبر های واقعی داشته باشد؛


تو را بسانِ نویسنده‌ای که کتاب‌هایش را دوست دارد، دوست می‌دارم. 💚📚

#هدیه_مهرا


با کسی که این انیمه را دیده نباید از نشدن و تقدیر حرف زد.🥲


کاش یکی مرا در اوج نشدن‌ها بخواهد.❤️‍🩹🥲

#انیمیشن -عنصری


مسئله این نبود که من جز تو کسی دیگری را نداشتم؛ مسئله این بود که من جز تو هیچ‌کسِ دیگری را نمی‌خواستم.🥲🩶

#هدیه_مهرا


اگر درباره‌ی من از تو پرسیدند، بگو:
«او تنها کسی بود که بی‌هیچ شرطی و با تمام قلبش مرا دوست داشت؛
و من هُمان کسی شدم که بی‌رحمانه‌ترین زخم را بر قلبش گذاشت.
»

#هدیه_مهرا


به انجمن نویسندگان بپیوندید.


Forward from: انجمن نویسندگانِ قلم✍️🏻🦋
به انجمن نویسندگان قلم خوش آمدید!
اینجا جایی‌ست برای نویسندگان تازه‌کار؛ جایی برای شکوفایی استعداد، رشد قلم و شنیده شدن صدای نوشته‌هایتان.

اگر می‌نویسید، ما اینجاییم تا آثار شما را با نام خودتان نشر دهیم.
با هم می‌نویسیم، می‌خوانیم و رشد می‌کنیم. ✍🏻🦋

همچنین اگر کانالی برای معرفی دارید، لینک آن را برای ما بفرستید، تا در این‌جا با دیگران به‌اشتراک بگذاریم.

🌐|@navesandagan_qalam


از این‌که تنها هستم غمگین نیستم؛
اما از این‌که در میان آدم‌هایی تنها مانده‌ام که روزی می‌گفتند هرگز تنهایت نمی‌گذاریم، خیلی غمگینم.
🖤🙂

#هدیه_مهرا


در تنم اندوه‌های بسیاری کاشته شده بود،
اما از هیچ‌یک شکایتی نداشتم؛
چرا که بیشترشان را دستانِ تو کاشته بود.
دردهایشان را نادیده می‌گرفتم
وگرنه‌ کندن
‌شان کارِ ساده‌ای بود، اما آن اندوه‌ها تنها یادگار‌ی‌هاییِ عشقِ دروغینِ تو بودند.

#هدیه_مهرا


اگر زمین و آسمان را برایش به هم وصل کنی، اگر از آسمان برایش ماه و ستاره بچینی، اگر جای هر قدمش گلِ رز بکاری، و حتی اگر از جانت برایش بگذری، وقتی دوستت نداشته باشد، چه سود؟
دلش که پیش تو نباشد، حتی اگر تمام جهان را با پای برهنه دنبالش بدوی، باز هم از آنِ تو نخواهد شد.
باید بپذیری؛ بعضی آدم‌ها هیچ‌گاه در زندگی‌ات نمی‌مانند، حتی اگر یک عمر برای به‌دست آوردنشان شب‌ها نمازِ تهجد بخوانی.

#هدیه_مهرا


اگر روزی افغانستان دوباره آزاد شود…
تو هنوز بلدی دخترانه زندگی کنی؟
آیا خنده‌های بلندت، در عقب پنج سال خاموشی، هنوز جایی در گلو دارند که رها شوند؟
پاهایت…
پاهایی که به لرزیدن عادت کرده‌اند،
می‌توانند دوباره در کوچه‌پس‌کوچه‌های کابل بی‌هیچ اضطرابی قدمی بردارند، بی‌این‌که به هر سایه‌ای مشکوک شوند؟
شب‌ها…
می‌توانی سرت را راحت بر بالش بگذاری
بی‌آن‌که خاطره‌ای سیاه از پشت پلک‌هایت بالا بیاید؟
حافظه‌ات…
می‌تواند بعد این همه سال، دوباره ساده‌دلی و بی‌غمی روزهای مکتب را یاد بگیرد؟ یا آن قدر سنگین شده‌ای
که هیچ کلمه‌ای دیگر در ذهن‌ات جا نمی‌شود؟
ذوقت بانو…
نکند کور شده باشد؟ نکند آن شعله کوچک، که روزی با یک کتاب، یک دوست، یک رؤیا روشن می‌شد، حالا زیر خاکستر سال‌های تلخ خاموش مانده باشد؟
با این سن‌وسال، می‌توانی دوباره در صنف هشتم و نهم و دهم بنشینی؟ می‌توانی سمسترهای سوخته‌ات را مثل شیشه خرده‌‌های ریزه از زمین جمع کنی و دوباره از اول بسازی؟
و تو…
که باید امسال دوازده‌ات خلاص می‌شد، می‌توانی با بغلی از بچه، یا از خانه شوهر، برگردی پشت میز مکتب؟
و تو…
که رنج روزگار مردَت کرده،
می‌توانی باز هم نازک نارنجی شوی؟
می‌توانی دوباره از میانِ گرد‌و‌غبارِ زندگی
نسخه لطیفِ خودت را پیدا کنی؟
حق‌ات این‌ نبود…
همه چیز باید به‌وقت خودش می‌رسید.
اما وقت که می‌گذرد، خیلی چیزها تبدیل می‌شود به زخمی که هرچه دست بگذاری، دردش بیشتر می‌شود
و درمانش دورتر.

#هدیه_مهرا




داستانِ :همه‌چیز تمام شد، حتی من.
#هدیه_مهرا


پسر می‌رفت و می‌آمد؛ رفت‌وآمدی که هشت سال تمام سایه‌اش روی زندگی هر دو افتاده بود. گاهی پسر قدمی برمی‌داشت، گاهی خانواده‌ی دختر سدِ راه می‌شدند. هر وقت دو قدم به هم نزدیک می‌شدند، دنیا انگار قسم می‌خورد هزار قدم دورشان کند.
شبی که همه‌چیز رو به آرام شدن بود، دختر با صدایی لرزان گفت:
-دیگر طاقت جدایی ندارم… اگر این‌بار از هم دور شویم، خودم را تمام می‌کنم. با سختی به دستت آوردم، می‌ترسم از دستت بدهم.
پسر خندید و گفت:
-دیوانه جان گریه نکن. این بار هیچ‌چیز ما را از هم جدا نمی‌کند.
دختر آن شب با گریه خوابید، و پسر حرف‌هایش را جدی نگرفت.
اما روزها گذشت و پسر تمام آن حرف‌ها را فراموش کرد.
روزی رسید که گفت:
-ما برای هم نیستیم، بهتر است همه‌چیز تمام شود. جز درد و رنج چیزی به هم نداده‌ایم.
دختر فقط گفت: -درست است…
اما هر بند وجودش شکست. او پسر را بلاک کرد، اما سؤالش هنوز مثل خاری در دلش می‌چرخید: مگر نگفتم از جدایی می‌ترسم چرا رفت؟
هوا رو به سردی می‌رفت و دلِ دختر به سوز می‌نشست. شبی از شدت دلتنگی تصمیمش را گرفت. ساعت نزدیک دوازده بود. پسر را از بلاک درآورد و آخرین پیام عمرش را برای او نوشت:
«مگر نگفته بودم بدون تو می‌میرم؟
ببین فردا دنیا مرا کم خواهد داشت.
دیگر مزاحمت نمی‌شوم؛ تا ابد مرا نخواهی داشت.
دیگر هیچ‌کس مثل من دوستت نخواهد داشت.
دیگر صبح‌ها کسی به فکر تو از خواب بیدار نمی‌شود.
شب‌ها کسی به خاطر تو اشک نمی‌ریزد.
کسی در دلتنگی اسمت را نمی‌خواند.
از طرف من پیامی نخواهی داشت.
کسی برای آینده با تو خیال نمی‌سازد.
می‌دانم مرگ من برایت مهم نیست…
اما اگر روزی آن‌دنیا آمدی من که پیش خدا شرمنده‌ام
تو از خدا بخواه یک‌بار تو را به من نشان دهد.
حداقل یک‌بار در آغوشم بگیر.
این دنیا که حسرت شد…
آن دنیا هم حسرت نشود.




روزهایی هم هست در زندگی که می‌نویسی و می‌نویسی و هی می‌نویسی و اصلاً هم خسته نمی‌شوی؛ فقط ادامه می‌دهی.
تا می‌فهمی آخرش چیزی جز یک غمِ بی‌انتها برایت نمانده است.🥲❤️‍🩹

20 last posts shown.

633

subscribers
Channel statistics