اگر روزی افغانستان دوباره آزاد شود…
تو هنوز بلدی دخترانه زندگی کنی؟
آیا خندههای بلندت، در عقب پنج سال خاموشی، هنوز جایی در گلو دارند که رها شوند؟
پاهایت…
پاهایی که به لرزیدن عادت کردهاند،
میتوانند دوباره در کوچهپسکوچههای کابل بیهیچ اضطرابی قدمی بردارند، بیاینکه به هر سایهای مشکوک شوند؟
شبها…
میتوانی سرت را راحت بر بالش بگذاری
بیآنکه خاطرهای سیاه از پشت پلکهایت بالا بیاید؟
حافظهات…
میتواند بعد این همه سال، دوباره سادهدلی و بیغمی روزهای مکتب را یاد بگیرد؟ یا آن قدر سنگین شدهای
که هیچ کلمهای دیگر در ذهنات جا نمیشود؟
ذوقت بانو…
نکند کور شده باشد؟ نکند آن شعله کوچک، که روزی با یک کتاب، یک دوست، یک رؤیا روشن میشد، حالا زیر خاکستر سالهای تلخ خاموش مانده باشد؟
با این سنوسال، میتوانی دوباره در صنف هشتم و نهم و دهم بنشینی؟ میتوانی سمسترهای سوختهات را مثل شیشه خردههای ریزه از زمین جمع کنی و دوباره از اول بسازی؟
و تو…
که باید امسال دوازدهات خلاص میشد، میتوانی با بغلی از بچه، یا از خانه شوهر، برگردی پشت میز مکتب؟
و تو…
که رنج روزگار مردَت کرده،
میتوانی باز هم نازک نارنجی شوی؟
میتوانی دوباره از میانِ گردوغبارِ زندگی
نسخه لطیفِ خودت را پیدا کنی؟
حقات این نبود…
همه چیز باید بهوقت خودش میرسید.
اما وقت که میگذرد، خیلی چیزها تبدیل میشود به زخمی که هرچه دست بگذاری، دردش بیشتر میشود
و درمانش دورتر.
#هدیه_مهرا
تو هنوز بلدی دخترانه زندگی کنی؟
آیا خندههای بلندت، در عقب پنج سال خاموشی، هنوز جایی در گلو دارند که رها شوند؟
پاهایت…
پاهایی که به لرزیدن عادت کردهاند،
میتوانند دوباره در کوچهپسکوچههای کابل بیهیچ اضطرابی قدمی بردارند، بیاینکه به هر سایهای مشکوک شوند؟
شبها…
میتوانی سرت را راحت بر بالش بگذاری
بیآنکه خاطرهای سیاه از پشت پلکهایت بالا بیاید؟
حافظهات…
میتواند بعد این همه سال، دوباره سادهدلی و بیغمی روزهای مکتب را یاد بگیرد؟ یا آن قدر سنگین شدهای
که هیچ کلمهای دیگر در ذهنات جا نمیشود؟
ذوقت بانو…
نکند کور شده باشد؟ نکند آن شعله کوچک، که روزی با یک کتاب، یک دوست، یک رؤیا روشن میشد، حالا زیر خاکستر سالهای تلخ خاموش مانده باشد؟
با این سنوسال، میتوانی دوباره در صنف هشتم و نهم و دهم بنشینی؟ میتوانی سمسترهای سوختهات را مثل شیشه خردههای ریزه از زمین جمع کنی و دوباره از اول بسازی؟
و تو…
که باید امسال دوازدهات خلاص میشد، میتوانی با بغلی از بچه، یا از خانه شوهر، برگردی پشت میز مکتب؟
و تو…
که رنج روزگار مردَت کرده،
میتوانی باز هم نازک نارنجی شوی؟
میتوانی دوباره از میانِ گردوغبارِ زندگی
نسخه لطیفِ خودت را پیدا کنی؟
حقات این نبود…
همه چیز باید بهوقت خودش میرسید.
اما وقت که میگذرد، خیلی چیزها تبدیل میشود به زخمی که هرچه دست بگذاری، دردش بیشتر میشود
و درمانش دورتر.
#هدیه_مهرا