آن سوی آب ها
آن شب،
کنارِ دریاچه نشسته بود و پاهایش تا مچ در آب بود.
با نوکِ انگشتانش گلهای سفید و کوچک را نوازش میداد.
باد دامنش را رقصان کرده بود
و موجِ موهایش را پریشان.
دوباره شروع کرد زیرِ لب چیزی گفتن…
مردی قدبلند از کنارش گذشت و با صدای بلند گفت:
— مگر کدام انسانِ هوشیار در این وقتِ شب، با این حالت کنارِ دریاچه مینشیند؟
مگر دیوانهای…
چیزی نگفت؛
انگار زیرِ لب وردی میخواند.
مرد ترسید،
خدا را یاد کرد و با عجله از کنارش گذشت.
چند لحظه بعد،
دختر دوباره زیرِ لب چیزی خواند و به سوی آب نگاه کرد.
گلها را مثلِ حلقهای زیبا دورِ هم پیچید
و اشک از کنارِ چشمانش فرو ریخت.
صدای قدمهایی را پشتِ سرش حس کرد،
اما بیاعتنا،
در دنیای خودش غرق بود…
تا اینکه مادرِ پیر و سالخوردهاش،
پابرهنه،
در کنارش ایستاد.
دستانش را روی شانههای دخترش گذاشت
و خواست او را به خانه ببرد.
دختر از شدتِ گریه میلرزید و گفت:
— مادر…
او باز مرا صدا زد…
در خوابم هم آمد…
میدانم او منتظرم است…
همه دروغ میگویند که او غرق شده…
دیدم، به خدا خودم دیدم…
او همینجاست…
کمی آنسوی آبها…
مادر…
او خودش گفته بود عشق نمیمیرد…
قسم خورده بود،
قولِ مردانه داده بود که رهایم نمیکند…
مادر، مردم دیوانهاند…
مادرش با گوشهی چادر،
چشمانِ نیلیرنگِ او را پاک کرد
و مثل همیشه،
او را کشانکشان سوی خانه برد…
اما
یک عشق،
یک دنیا امید
و یک قلب،
همانجا کنارِ دریاچه ماند…
شاید برای همیشه…
#مسعوده@writermasooda
آن شب،
کنارِ دریاچه نشسته بود و پاهایش تا مچ در آب بود.
با نوکِ انگشتانش گلهای سفید و کوچک را نوازش میداد.
باد دامنش را رقصان کرده بود
و موجِ موهایش را پریشان.
دوباره شروع کرد زیرِ لب چیزی گفتن…
مردی قدبلند از کنارش گذشت و با صدای بلند گفت:
— مگر کدام انسانِ هوشیار در این وقتِ شب، با این حالت کنارِ دریاچه مینشیند؟
مگر دیوانهای…
چیزی نگفت؛
انگار زیرِ لب وردی میخواند.
مرد ترسید،
خدا را یاد کرد و با عجله از کنارش گذشت.
چند لحظه بعد،
دختر دوباره زیرِ لب چیزی خواند و به سوی آب نگاه کرد.
گلها را مثلِ حلقهای زیبا دورِ هم پیچید
و اشک از کنارِ چشمانش فرو ریخت.
صدای قدمهایی را پشتِ سرش حس کرد،
اما بیاعتنا،
در دنیای خودش غرق بود…
تا اینکه مادرِ پیر و سالخوردهاش،
پابرهنه،
در کنارش ایستاد.
دستانش را روی شانههای دخترش گذاشت
و خواست او را به خانه ببرد.
دختر از شدتِ گریه میلرزید و گفت:
— مادر…
او باز مرا صدا زد…
در خوابم هم آمد…
میدانم او منتظرم است…
همه دروغ میگویند که او غرق شده…
دیدم، به خدا خودم دیدم…
او همینجاست…
کمی آنسوی آبها…
مادر…
او خودش گفته بود عشق نمیمیرد…
قسم خورده بود،
قولِ مردانه داده بود که رهایم نمیکند…
مادر، مردم دیوانهاند…
مادرش با گوشهی چادر،
چشمانِ نیلیرنگِ او را پاک کرد
و مثل همیشه،
او را کشانکشان سوی خانه برد…
اما
یک عشق،
یک دنیا امید
و یک قلب،
همانجا کنارِ دریاچه ماند…
شاید برای همیشه…
#مسعوده@writermasooda