کلبه نانوشته‌های من


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


همه چیز نوشته نمی‌شود…
بعضی‌ها را
فقط می‌شود حس کرد.
اینجا، همان‌هاست.
#مسعوده🌱

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


از قلم ارمغان عزیز ما بخوانیم.👆👆




دیوانه نبود…
فقط درد را عمیق‌تر از دیگران فهمیده بود.
هیچ‌کس نمی‌دانست چه می‌گوید…
از همان روزهای اول،
برای خودش دنیایی جدا ساخته بود.
دور از چشمِ همه،
در گوشه‌ی تنهایی‌اش
پر می‌زد و می‌چرخید.
یکی می‌گفت دیوانه است،
دیگری برچسبِ جن‌زدگی بر او می‌زد…
اما من،
در او آرامش می‌دیدم.
با همه‌ی دیوانگی‌هایش،
دوستش داشتم
او محبوبِ من بود؛
کسی که نامش از همان اوان کودکی کنار نامم نوشته بودند؛
همان که باورِ عشق در نگاهِ اول را
در دلم زنده کرد.
او،
بهترین دوستِ روزهای کودکی‌ام بود.
من بیش از همه درکش می‌کردم…
همان روزی که
به‌خاطر چهره‌ی گندمی‌اش پس زده شد،
همان روزی که
پدر و مادرش به‌خاطر تفاوت‌هایش
کم‌مهری را آغاز کردند ،من او را می‌شناسم…
می‌دانم…
پشتِ آن سکوت‌های طولانی،
دنیایی از حرف‌های ناگفته پنهان است؛
می‌دانم،
دیوانگی‌اش
فقط شکلِ دیگری از رنج کشیدن بود…
و می‌دانم،
او فقط کمی بیشتر از این دنیا
فهمیده بود.
و فهمیدن…
آدم را آرام‌آرام
از دیگران جدا می‌کند؛
در سکوت فرو می‌برد…
تا جایی که
دیگر هیچ‌کس
صدایت را نمی‌شنود
حتی وقتی درونت فریاد می‌زنی.
و یک روز…
آن‌قدر دور می‌شوی
که دیگر
هیچ راهِ بازگشتی نمی‌ماند.

#مسعوده🌱


خوش به حال من
که تو مادر منی.




شده برای روزهایی که از تهِ دل می‌خندیدی، گریه کنی؟

#مسعوده@writermasooda


مگر قرار نبود خاطره‌ها در ذهن جای بگیرند؟
پس چرا میانِ لبخندهایم می‌آیند
و قلبم را می‌فشارند؟

#مسعوده@writermasooda


ای کاش وطنم آرام شود؛
ای کاش روزی این ای‌کاش‌ها تمام شود.

#مسعوده@writermasooda


میان تمام دل‌نگرانی‌ها،
میان تمام خاموشی‌ها،
و میان تمام ناکامی‌ها،
من هنوز به خدایی ایمان دارم که ابراهیم را از دلِ آتش نجات داد؛
خدای آفرینندهٔ رازها.

و این باورِ من است؛ باوری که بارها آن را آزموده‌ام.

هرچند بارها با خدایم در عالمِ قهر به سر برده‌ام و ناله کرده‌ام. گاهی گفته‌ام: «تا امروز که نصیبم نشد، بعد از این هم نده؛ دیگر به دردم نمی‌خورد.»

گاهی حتی با خود عهد بسته‌ام که اگر روزی دیرهنگام به خواسته‌ام برسم، آن را می‌سوزانم و به آتش می‌کشم.

چه می‌دانم...
آن روزها در عالمِ قهر بودم.
هرچه بر زبانم جاری می‌شد، می‌گفتم.
حتی به زورِ بازوی خودم هم امیدی نداشتم.

اما بعدتر، خدا خواسته‌ام را نصیبم می‌کرد و منِ ناتوان، شرمسار و سپاسگزار، می‌رفتم و سر بر سجدهٔ شکر می‌گذاشتم.

شکر، هیچ‌گاه از زبانم دور نبوده است.

برای همین می‌گویم:
تو صبر کن.

صبر،
بسیار شیرین است.

#مسعوده@writermasooda


از وقتی آن‌ها رفتند، فکرهای عجیبی در سرم می‌چرخد.

خودم را و تمام زن‌های این جغرافیای خسته را با آن‌ها مقایسه می‌کنم. نمی‌دانم، اما انگار هرچه می‌گردم، دلیلی برای این همه خستگیِ تاریخی پیدا نمی‌کنم.

یادم نمی‌آید آخرین بار از تهِ دل خندیده باشم. یادم نمی‌آید میان خنده‌هایم رقصیده باشم. به یاد ندارم بر سر موضوعی پیش‌پاافتاده ساعت‌ها جر و بحث کرده باشم و آن‌قدر خندیده باشم که اشک در چشمانم جمع شود.

راستش را بخواهی، خوشی‌های از تهِ دل را درست به یاد ندارم.

فقط چند ساعت است که آن دو زن خارجی را به یاد دارم؛ آمدند، کنارم نشستند، ساعتی با هم حرف زدیم و یک دل سیر به ریش دنیا خندیدند. و من، میان آن همه لبخند و خنده، ناگهان متوجه سنگینی و گرفتگیِ صورتم می‌شدم.

با خودم فکر کردم: مگر چند وقت است که لبخند را فراموش کرده‌ام؟ یا شاید آن‌قدر به ندیدنِ خنده‌های بی‌دغدغه عادت کرده‌ام که حالا از دیدنشان به حیرت می‌افتم.

#مسعوده@writermasooda


به‌جایِ دوستت دارم‌ها
می‌گویم: زودتر بیا؛
این دلِ بی‌قرار،
بی‌قرارِ توست.

#مسعوده@writermasooda


چگونه باور کنم آن‌که زیرِ خروارها خاک آرام گرفته، پدرِ من است؟
آخ... پدرم!

#مسعوده@writermasooda


آن سوی آب ها

آن شب،
کنارِ دریاچه نشسته بود و پاهایش تا مچ در آب بود.
با نوکِ انگشتانش گل‌های سفید و کوچک را نوازش می‌داد.
باد دامنش را رقصان کرده بود
و موجِ موهایش را پریشان.
دوباره شروع کرد زیرِ لب چیزی گفتن…
مردی قدبلند از کنارش گذشت و با صدای بلند گفت:
— مگر کدام انسانِ هوشیار در این وقتِ شب، با این حالت کنارِ دریاچه می‌نشیند؟
مگر دیوانه‌ای…
چیزی نگفت؛
انگار زیرِ لب وردی می‌خواند.
مرد ترسید،
خدا را یاد کرد و با عجله از کنارش گذشت.
چند لحظه بعد،
دختر دوباره زیرِ لب چیزی خواند و به سوی آب نگاه کرد.
گل‌ها را مثلِ حلقه‌ای زیبا دورِ هم پیچید
و اشک از کنارِ چشمانش فرو ریخت.
صدای قدم‌هایی را پشتِ سرش حس کرد،
اما بی‌اعتنا،
در دنیای خودش غرق بود…
تا این‌که مادرِ پیر و سالخورده‌اش،
پابرهنه،
در کنارش ایستاد.
دستانش را روی شانه‌های دخترش گذاشت
و خواست او را به خانه ببرد.
دختر از شدتِ گریه می‌لرزید و گفت:
— مادر…
او باز مرا صدا زد…
در خوابم هم آمد…
می‌دانم او منتظرم است…
همه دروغ می‌گویند که او غرق شده…
دیدم، به خدا خودم دیدم…
او همین‌جاست…
کمی آن‌سوی آب‌ها…

مادر…
او خودش گفته بود عشق نمی‌میرد…
قسم خورده بود،
قولِ مردانه داده بود که رهایم نمی‌کند…
مادر، مردم دیوانه‌اند…

مادرش با گوشه‌ی چادر،
چشمانِ نیلی‌رنگِ او را پاک کرد
و مثل همیشه،
او را کشان‌کشان سوی خانه برد…
اما
یک عشق،
یک دنیا امید
و یک قلب،
همان‌جا کنارِ دریاچه ماند…

شاید برای همیشه…


#مسعوده@writermasooda


چگونه می‌شود آدمی از ندیدنِ عزیزش دق نکند؟

#مسعوده@writermasooda


مگر دیده‌ای مجنونی را که کسی را زیباتر از لیلی ببیند؟
یا کسی را بیش از لیلی بپرستد؟
عشق همین‌گونه است؛
زیبایی‌ها، هرچند کوچک، و حتی اگر در چشم دیگران هیچ باشند،
در نگاهِ یار،
در چشمِ معشوق،
پرستیدنی‌اند.

#مسعوده@writermasooda


برای دوست داشتنت
کافی‌ست دستت را بر دستانم بگذاری
و من مقابل چشم‌هایت
تمامِ جهان را فراموش کنم.

#مسعوده@writermasooda




این رمان را خیلی دوست میدارم
هر جمله اش در قلبم جای خودش را دارد.


این روزا تموم میشه ! سخته ، با همه ی بد و خوبش ، میگذره و تبدیل به یه خاطره میشه . سخته اما امکان پذیره! شما ها رو نمیدونم اما انسان عجیب موجودیه ! تحمل میکنه بدترین دردا رو … طاقت میاره بدترین زخم ها رو… فراموش میکنه خاطره ها رو اما جای یه چیزی روی قلبش میمونه: عشق … عشق چیزیه که اگه هزارن سال بگذرد بازم یه رد پا از خودش باقی میذاره.

#الهه_بانو


دلی که در دو جهان جز تو هیچ یارش نیست
گر تو یار نباشی جهان به کارش نیست!


#هوشنگ ابتهاج
#الهه_بانو

20 last posts shown.

119

subscribers
Channel statistics