از وقتی آنها رفتند، فکرهای عجیبی در سرم میچرخد.
خودم را و تمام زنهای این جغرافیای خسته را با آنها مقایسه میکنم. نمیدانم، اما انگار هرچه میگردم، دلیلی برای این همه خستگیِ تاریخی پیدا نمیکنم.
یادم نمیآید آخرین بار از تهِ دل خندیده باشم. یادم نمیآید میان خندههایم رقصیده باشم. به یاد ندارم بر سر موضوعی پیشپاافتاده ساعتها جر و بحث کرده باشم و آنقدر خندیده باشم که اشک در چشمانم جمع شود.
راستش را بخواهی، خوشیهای از تهِ دل را درست به یاد ندارم.
فقط چند ساعت است که آن دو زن خارجی را به یاد دارم؛ آمدند، کنارم نشستند، ساعتی با هم حرف زدیم و یک دل سیر به ریش دنیا خندیدند. و من، میان آن همه لبخند و خنده، ناگهان متوجه سنگینی و گرفتگیِ صورتم میشدم.
با خودم فکر کردم: مگر چند وقت است که لبخند را فراموش کردهام؟ یا شاید آنقدر به ندیدنِ خندههای بیدغدغه عادت کردهام که حالا از دیدنشان به حیرت میافتم.
#مسعوده@writermasooda
خودم را و تمام زنهای این جغرافیای خسته را با آنها مقایسه میکنم. نمیدانم، اما انگار هرچه میگردم، دلیلی برای این همه خستگیِ تاریخی پیدا نمیکنم.
یادم نمیآید آخرین بار از تهِ دل خندیده باشم. یادم نمیآید میان خندههایم رقصیده باشم. به یاد ندارم بر سر موضوعی پیشپاافتاده ساعتها جر و بحث کرده باشم و آنقدر خندیده باشم که اشک در چشمانم جمع شود.
راستش را بخواهی، خوشیهای از تهِ دل را درست به یاد ندارم.
فقط چند ساعت است که آن دو زن خارجی را به یاد دارم؛ آمدند، کنارم نشستند، ساعتی با هم حرف زدیم و یک دل سیر به ریش دنیا خندیدند. و من، میان آن همه لبخند و خنده، ناگهان متوجه سنگینی و گرفتگیِ صورتم میشدم.
با خودم فکر کردم: مگر چند وقت است که لبخند را فراموش کردهام؟ یا شاید آنقدر به ندیدنِ خندههای بیدغدغه عادت کردهام که حالا از دیدنشان به حیرت میافتم.
#مسعوده@writermasooda