میان تمام دلنگرانیها،
میان تمام خاموشیها،
و میان تمام ناکامیها،
من هنوز به خدایی ایمان دارم که ابراهیم را از دلِ آتش نجات داد؛
خدای آفرینندهٔ رازها.
و این باورِ من است؛ باوری که بارها آن را آزمودهام.
هرچند بارها با خدایم در عالمِ قهر به سر بردهام و ناله کردهام. گاهی گفتهام: «تا امروز که نصیبم نشد، بعد از این هم نده؛ دیگر به دردم نمیخورد.»
گاهی حتی با خود عهد بستهام که اگر روزی دیرهنگام به خواستهام برسم، آن را میسوزانم و به آتش میکشم.
چه میدانم...
آن روزها در عالمِ قهر بودم.
هرچه بر زبانم جاری میشد، میگفتم.
حتی به زورِ بازوی خودم هم امیدی نداشتم.
اما بعدتر، خدا خواستهام را نصیبم میکرد و منِ ناتوان، شرمسار و سپاسگزار، میرفتم و سر بر سجدهٔ شکر میگذاشتم.
شکر، هیچگاه از زبانم دور نبوده است.
برای همین میگویم:
تو صبر کن.
صبر،
بسیار شیرین است.
#مسعوده@writermasooda
میان تمام خاموشیها،
و میان تمام ناکامیها،
من هنوز به خدایی ایمان دارم که ابراهیم را از دلِ آتش نجات داد؛
خدای آفرینندهٔ رازها.
و این باورِ من است؛ باوری که بارها آن را آزمودهام.
هرچند بارها با خدایم در عالمِ قهر به سر بردهام و ناله کردهام. گاهی گفتهام: «تا امروز که نصیبم نشد، بعد از این هم نده؛ دیگر به دردم نمیخورد.»
گاهی حتی با خود عهد بستهام که اگر روزی دیرهنگام به خواستهام برسم، آن را میسوزانم و به آتش میکشم.
چه میدانم...
آن روزها در عالمِ قهر بودم.
هرچه بر زبانم جاری میشد، میگفتم.
حتی به زورِ بازوی خودم هم امیدی نداشتم.
اما بعدتر، خدا خواستهام را نصیبم میکرد و منِ ناتوان، شرمسار و سپاسگزار، میرفتم و سر بر سجدهٔ شکر میگذاشتم.
شکر، هیچگاه از زبانم دور نبوده است.
برای همین میگویم:
تو صبر کن.
صبر،
بسیار شیرین است.
#مسعوده@writermasooda