دیوانه نبود…
فقط درد را عمیقتر از دیگران فهمیده بود.
هیچکس نمیدانست چه میگوید…
از همان روزهای اول،
برای خودش دنیایی جدا ساخته بود.
دور از چشمِ همه،
در گوشهی تنهاییاش
پر میزد و میچرخید.
یکی میگفت دیوانه است،
دیگری برچسبِ جنزدگی بر او میزد…
اما من،
در او آرامش میدیدم.
با همهی دیوانگیهایش،
دوستش داشتم
او محبوبِ من بود؛
کسی که نامش از همان اوان کودکی کنار نامم نوشته بودند؛
همان که باورِ عشق در نگاهِ اول را
در دلم زنده کرد.
او،
بهترین دوستِ روزهای کودکیام بود.
من بیش از همه درکش میکردم…
همان روزی که
بهخاطر چهرهی گندمیاش پس زده شد،
همان روزی که
پدر و مادرش بهخاطر تفاوتهایش
کممهری را آغاز کردند ،من او را میشناسم…
میدانم…
پشتِ آن سکوتهای طولانی،
دنیایی از حرفهای ناگفته پنهان است؛
میدانم،
دیوانگیاش
فقط شکلِ دیگری از رنج کشیدن بود…
و میدانم،
او فقط کمی بیشتر از این دنیا
فهمیده بود.
و فهمیدن…
آدم را آرامآرام
از دیگران جدا میکند؛
در سکوت فرو میبرد…
تا جایی که
دیگر هیچکس
صدایت را نمیشنود
حتی وقتی درونت فریاد میزنی.
و یک روز…
آنقدر دور میشوی
که دیگر
هیچ راهِ بازگشتی نمیماند.
#مسعوده🌱
فقط درد را عمیقتر از دیگران فهمیده بود.
هیچکس نمیدانست چه میگوید…
از همان روزهای اول،
برای خودش دنیایی جدا ساخته بود.
دور از چشمِ همه،
در گوشهی تنهاییاش
پر میزد و میچرخید.
یکی میگفت دیوانه است،
دیگری برچسبِ جنزدگی بر او میزد…
اما من،
در او آرامش میدیدم.
با همهی دیوانگیهایش،
دوستش داشتم
او محبوبِ من بود؛
کسی که نامش از همان اوان کودکی کنار نامم نوشته بودند؛
همان که باورِ عشق در نگاهِ اول را
در دلم زنده کرد.
او،
بهترین دوستِ روزهای کودکیام بود.
من بیش از همه درکش میکردم…
همان روزی که
بهخاطر چهرهی گندمیاش پس زده شد،
همان روزی که
پدر و مادرش بهخاطر تفاوتهایش
کممهری را آغاز کردند ،من او را میشناسم…
میدانم…
پشتِ آن سکوتهای طولانی،
دنیایی از حرفهای ناگفته پنهان است؛
میدانم،
دیوانگیاش
فقط شکلِ دیگری از رنج کشیدن بود…
و میدانم،
او فقط کمی بیشتر از این دنیا
فهمیده بود.
و فهمیدن…
آدم را آرامآرام
از دیگران جدا میکند؛
در سکوت فرو میبرد…
تا جایی که
دیگر هیچکس
صدایت را نمیشنود
حتی وقتی درونت فریاد میزنی.
و یک روز…
آنقدر دور میشوی
که دیگر
هیچ راهِ بازگشتی نمیماند.
#مسعوده🌱