بارون میبارید. خونهی قدیمی بوی چوب خیس و قهوهی تلخ میداد. روی میز، یک جلد کتاب با جلد آبی کبالت باز بود، درست جایی که خطی زیرش کشیده شده بود:
«آدمها گاهی توی خونههاشون گم میشن، نه توی دنیا.»
دختر، پاهاشو جمع کرده بود زیر پتو، دستش دور ماگ گرم، و چشمش روی همون خط خشک مونده بود.
سالها بود که نمینوشت. اما اون روز، با صدای بارون، برگشت سمت صفحهی سفید دفترش، و نوشت:
«این خونه با کتاباش منو نجات داد… حتی وقتی خودمو نمیشناختم.»
https://t.me/xlokil