بارون میبارید. خونهی قدیمی بوی چوب خیس و قهوهی تلخ میداد. روی میز، یک جلد کتاب با جلد آبی کبالت باز بود، درست جایی که خطی زیرش کشیده شده بود:
«آدمها گاهی توی خونههاشون گم میشن، نه توی دنیا.»
دختر، پاهاشو جمع کرده بود زیر پتو، دستش دور ماگ گرم، و چشمش روی همون خط خشک مونده بود.
سالها بود که نمینوشت. اما اون روز، با صدای بارون، برگشت سمت صفحهی سفید دفترش، و نوشت:
«این خونه با کتاباش منو نجات داد… حتی وقتی خودمو نمیشناختم.»
«آدمها گاهی توی خونههاشون گم میشن، نه توی دنیا.»
دختر، پاهاشو جمع کرده بود زیر پتو، دستش دور ماگ گرم، و چشمش روی همون خط خشک مونده بود.
سالها بود که نمینوشت. اما اون روز، با صدای بارون، برگشت سمت صفحهی سفید دفترش، و نوشت:
«این خونه با کتاباش منو نجات داد… حتی وقتی خودمو نمیشناختم.»
https://t.me/xlokil