بلاگردون

مدادشمعی
اولی از سمت چپ، اسم نداره، به جاش گوشی و هدفون خوبی داره و رنگ‌ها و مدل‌های مختلف کفش آل‌استار رو داره. کسی نمی‌دونه که چرا آل‌استار؟ فکر کنم خودش هم نمی‌دونه. احتمالا دلیل اسم نداشتنش اینه که دلش می‌خواد با همه اسم‌های دنیا صداش بزنن ولی به هیچ اسمی تعلق نداشته باشه. سفسطه‌ست این حرف‌ها! کسی رو نداره که صداش بزنه و خودش هم یادش رفته که اسمش چیه!
دومی از سمت چپ شکل نداره ولی لبخندش خیلی گنده‌ست و چشم‌هاش هم درشته، حکم لاک‌پشتِ هیولاها رو داره. چون بی‌شکل بودنش باعث شده که سرعت حرکتش خیلی بیاد پایین. یه سری حباب هم داره که دلیل وجودش اینه که بقیه هیولاها با آب اشتباه نگیرنش و یه بچه هیولای دیوونه یهو نیاد بپره روش.
سومی از سمت چپ، هیولای موردعلاقه منه. چون تنها هیولاییه که با آدم‌ها ارتباط برقرار می‌کنه، با اینکه نمی‌دونه آدم چیه ولی با هر موجود زنده‌ای که رو به رو بشه خیلی سریع باهاش دوست می‌شه. به راه راه‌های زردش افتخار می‌کنه ولی فکر می‌کنه اگه تو صورتش نبود احتمالا بهتر می‌شد. مشکلی که داره اینه که همه فکر می‌کنن اون‌هایی که رو کله‌اش هستن گوش‌هاشن ولی درواقع شاخن. برنامه‌ای برای رژیم گرفتن نداره، چون فکر می‌کنه دلیل مهربون بودنش چاق بودنشه و رفته تحقیق کرده و فهمیده واقعا همچین چیزی از لحاظ علمی درسته. بیا اینو در گوشی بهت بگم، نباید بشنوه (با اینکه مهربونه ولی یکم بی‌ادبه، من خودم دیدم چه‌قدر)
چهارمی از سمت چپ، غمگین‌ترین هیولای جهانه. مثل شیطون رجیم عاشق آدم شده ولی چون ذاتا شیطون رجیم نیست مجبور شد طی چند عمل جراحی شیطانی، شاخ کوچیک و حلقه بالای سرش و دم رو اضافه کنه. (شما نمی‌تونید دمش رو ببینید) فکر می‌کنه هیکلش شبیه شیشه کوکاکولاست و بدنش مثل املته (شایدم پیتزا، هنوز مطمئن نیست) یه چوب هم همیشه دستش می‌گیره و میگه که می‌تونه باهاش ما رو از صراط مستقیم به صراط کج و معوج بکشه ولی خودش یه بار بهم گفت که می‌‌دونه همچین قدرتی نداره اما نمی‌خواد واقعیت رو بپذیره. این طفلک با اینکه متحمل کلی عمل جراحی شد ولی بهش گفتن اگه شیطون رجیم برای آدم یک درصد شانس داشته باشه تو شانست زیر صفره. از اون روز به بعد همش داره گریه می‌کنه، یعنی وقتی می‌خنده هم باز گریه می‌کنه. هیچکی نمی‌دونه چجوری می‌شه گریه‌اش رو بند آورد. بین خودمون بمونه اما این هیولا رو از بقیه خیلی خیلی بیشتر دوست دارم، حتی اگه بگم هیولای موردعلاقه‌ام سومیه.
هیولای پنجمی از سمت چپ، خوشحال‌ترین هیولای جهانه. همیشه ماگ دستشه، همیشه می‌خنده و همیشه نگران هیچی نیست. هیچکس نمی‌دونه این قضیه مادرزادیه یا از یه روزی به بعد اینجوری شده اما هر چی که هست چیز بدی نیست. خوش‌رنگ‌ترین هیولای این اطرافه و قشنگ‌ترین ماگ‌ها رو داره. به چهارمی و پنجمی گفتم کنار هم بایستن که یکم غم و شادی افراطی‌شون همدیگه رو خنثی کنه اما نه گریه‌ی چهارمی بند اومد نه خنده‌ی پنجمی.
ششمی از سمت چپ مرموزترین هیولاست. قیافه‌اش شبیه کارمندهای غرغروئه که هیچ‌وقت اعصاب درست و حسابی ندارن. چیزی ازش نمی‌دونم، چون گفته دلش نمی‌خواد داستانش رو به من بگه و بهتره تو کارش دخالت نکنم من دیگه اصرار نکردم ولی چشم‌های غیرمتقارنش آرزوهای مُرده‌اش رو فریاد می‌زنن.
کنار هم جمع شدن این هیولاها هزارسال یک‌بار اتفاق میفته. چون هیولاها هزارسال میرن تو غار تنهایی‌شون و بعد برای چند ساعت دور هم جمع می‌شن. چون برخلاف انسان، هیولا موجود‌ی‌ست غیراجتماعی. حیف بود از این لحظه بعد از هزارسال عکس نداشته باشیم.
 
پ.ن: نقاشی رو از دید هنری بررسی نفرمایید، ممنون(:
#بلاگ‌گردون #این_ماجرا

نان و خرما و تن نخل
به  زحمت تاكسي گير مي‌آورم مي‌نشينم صندلي عقب كه خالي است چند دقيقه بعد يك زن چادر عربی‌پوش ميان‌سال هم،  مسافر ما مي‌شود مسافتي را مي‌دود تا به تاكسي كه چند متر بالاتر ايستاده است برسد.
با هن و هن سوار تاكسي مي‌شود و مي‌گويد: پسرم من ديگه براي دويدن پيرم.
راننده كه جواني است مي‌گويد: سر نبش بود مادر آرام آرام مي‌آمدي بالاتر،  اينجا  تاكسي مي‌گرفتي، آنجا كه نمي‌توانستم تو را سوار كنم .
زن كه بوي گلاب مي‌دهد مي‌گويد: بله من كه اين چيزها را نمي‌دانم.
من هم چنان نشسته‌ام بي‌حرف، بي‌تكان،‌ زن نگاهي به من مي‌كند و مي‌گويد: مادر چرا اينجايي‌ها اينقدر اخمو هستند چرا نمي‌خندند؟
راننده جوان از آينه روبرو نگاهي به من مي‌اندازد. من مي‌زنم زير خنده،
مي‌گويم: من اينجايي نيستم خانم. اينجايي‌ها خنده‌رو هستند من فقط یک مسافر هستم.
زن هم مي‌خندد: مو اهل خوزستانم اونجا همه شادند، مي‌خندند،‌ خو زندگي بالا و پايين زياد داره . همه‌اش كه نميشه پلو گوشت خورد يه وختايي هم آدم نون خالي مي‌خوره عيبي نداره،  مي‌گذره، فقط باید غمت نباشه، با زندگی دست و پنجه نرم کردن خیلی مطلوب تره تا این که بخوری و بخوابی و رخت خوابت پر قو باشه.
من دوباره مي‌خندم.
زن مي‌گويد: تو تا حالا از نخل بالارفتي ؟
مي‌گويم : نه هنوز برام پيش نيومده ولي از درخت توت بالارفتم از ديوار هم مي‌توانم بالا بروم .
زن مي‌گويد: اووووه من از نخل بالا مي‌رم با همين سن وسال براي خرما .....
ناگهان يادم به نخل‌هاي سر بريده دوران جنگ مي‌افتد. به زن نگاه مي‌كنم كه از بالا و پايين زندگي نمي‌ترسد!
من اما مي‌ترسم، از يك جنگ ديگر مي‌ترسم، از قحطي مي‌ترسم. من از بالا رفتن دلار از پايين آمدن ريال مي‌ترسم.
به زن نگاه مي‌كنم به چين و چروك‌هاي كوچك دور چشمش، به چين‌هاي پيشاني، به شالی كه دور سر پيچيده، به خال كوبي روي چانه‌اش. به النگوی مسینش، به انگشتر کوچک فیرزه‌اش که روی حلقه نقره‌ای لم داده است.
فكر مي.كنم او چه روزهاي غم‌انگيز يا شادي‌آوري داشته است. اين همه سال بر او رفته و او چقدر برای زندگی جنگیده است.  سال‌هایی که ممکن است برای من کابوس به نظر بیاید و او هنوز چقدر اميدوار است.
هنوز مي‌گويد: " مي‌شود خنديد."
نگاهش مي‌كنم و با خود مي‌گويم: او در خور یک زن بزرگ  سخن مي‌گويد.
می‌گویم: اجازه می‌دین دستتون رو بگیرم؟
دستش را توی دست من می‌گذارد، دستش مثل تن نخل است! زمخت و پینه بسته و تیز. گرم نیست، نرم و آب‌دار نیست، آدم بوی لوسیون از دستهایش نمی‌شنود. دست‌هایش بوی نان و خرما می‌دهد. آدم می‌فهمد که دست کسی را گرفته است، دستی که می‌تواند تو را بالا بکشد،  تو را نجات بدهد،‌ دستی که می‌توانی به آن اعتماد کنی.

يادم به آن متن از استاد ندوشن مي‌افتد :
" كساني كه در زندگي خود رنج نكشيده‌اند سزاوار سعادت نيستند. تراژدي همواره در شان سرنوشت‌هاي بزرگ است. ملت‌ها نيز چنين‌اند. آنچه ملتي را آبديده و پخته و شايسته احترام مي‌كند، تنها فيروزي‌ها و گردن‌افروزي‌هاي او نيست، مصيبت‌ها و نامرادي‌هاي او نيز هست."
#بلاگ‌گردون #خارخارسک_هفت_دنده