🤦🏻♀️شرم آورترین جایزه نوبل تاریخ متعلق به کیست؟
شرم آورترین جایزه نوبل متعلق به «آنتونیو اگاس مونیز» عصب شناس پرتغالی ست که عمل لوبوتومی یا لوکوتومی را به عنوان روش درمانی برای اختلالات روانی معرفی کرد.
لوبوتومی نوع جراحی منسوخ شده بر روی مغز بیماران روانی است که در آن لوب پیشانی مغز (Frontal lobe) را آسیب میزدند و یا قسمتی از آن را بر میداشتند که در نتیجه آن بیمار آرام شده و دچار نوعی بی تفاوتی عاطفی روانی نسبت به محیط میشد.
پیش از اختراع لوبوتومی، آزمایشهای عصب شناسان دانشگاه ییل بر روی یک شامپانزه نشان داده بود که برداشتن لوب های پیشانی شامپانزه باعث آرامش و همکاری بیشتر او میشد. مونیز با الهام ازین آزمایش و مشاهده ی سربازانی که قسمت جلوی مغزشان آسیب دیده بود و دچار تغییر شخصیت شده بودند، به این نتیجه رسیده بود که رفتارهای ناهنجار در بیماران روانی ناشی از وجود سیناپسهای غیرطبیعی در قسمت پیش پیشانی مغز است و با از بین بردن این سیناپس ها میتوان اختلالات رفتاری را از بین برد.
به دنبال معرفی لوبوتومی توسط مونیز، والتر فریمن، دکتر امریکایی برای نخستین بار این کار را در سال ۱۹۳۶ در آمریکا انجام داد. لوبوتومی از سالهای ۱۹۳۶ تا اوایل دهه شصت میلادی به صورت یک روش پذیرفته شده به طور گسترده در امریکا و چندین کشور دیگر دنیا انجام میشد و زندگی هزاران انسان، به خصوص سربازان بازگشته از جنگ جهانی دوم که به PTSD (اختلال استرسی پس از آسیب روانی) دچار بودند را نابود کرد. سرانجام در سال ۱۹۵۲ با کشف داروی کلرپرومازین، این روش غیر انسانی باطل اعلام شده و به تدریج منسوخ گردید.
مونیز در سال ۱۹۴۹ برای کشف ارزش درمانی لوبوتومی در علم روانپزشکی، جایزه نوبل پزشکی را دریافت کرد و این جایزه هیچگاه به طور رسمی مردود اعلام نشد. از روش درمانی لوبوتومی در فیلم سینمایی پرواز بر فراز آشیانه فاخته (دیوانه از قفس پرید) نیز یاد شده است.
@explorermindset 🌐
شرم آورترین جایزه نوبل متعلق به «آنتونیو اگاس مونیز» عصب شناس پرتغالی ست که عمل لوبوتومی یا لوکوتومی را به عنوان روش درمانی برای اختلالات روانی معرفی کرد.
لوبوتومی نوع جراحی منسوخ شده بر روی مغز بیماران روانی است که در آن لوب پیشانی مغز (Frontal lobe) را آسیب میزدند و یا قسمتی از آن را بر میداشتند که در نتیجه آن بیمار آرام شده و دچار نوعی بی تفاوتی عاطفی روانی نسبت به محیط میشد.
پیش از اختراع لوبوتومی، آزمایشهای عصب شناسان دانشگاه ییل بر روی یک شامپانزه نشان داده بود که برداشتن لوب های پیشانی شامپانزه باعث آرامش و همکاری بیشتر او میشد. مونیز با الهام ازین آزمایش و مشاهده ی سربازانی که قسمت جلوی مغزشان آسیب دیده بود و دچار تغییر شخصیت شده بودند، به این نتیجه رسیده بود که رفتارهای ناهنجار در بیماران روانی ناشی از وجود سیناپسهای غیرطبیعی در قسمت پیش پیشانی مغز است و با از بین بردن این سیناپس ها میتوان اختلالات رفتاری را از بین برد.
به دنبال معرفی لوبوتومی توسط مونیز، والتر فریمن، دکتر امریکایی برای نخستین بار این کار را در سال ۱۹۳۶ در آمریکا انجام داد. لوبوتومی از سالهای ۱۹۳۶ تا اوایل دهه شصت میلادی به صورت یک روش پذیرفته شده به طور گسترده در امریکا و چندین کشور دیگر دنیا انجام میشد و زندگی هزاران انسان، به خصوص سربازان بازگشته از جنگ جهانی دوم که به PTSD (اختلال استرسی پس از آسیب روانی) دچار بودند را نابود کرد. سرانجام در سال ۱۹۵۲ با کشف داروی کلرپرومازین، این روش غیر انسانی باطل اعلام شده و به تدریج منسوخ گردید.
مونیز در سال ۱۹۴۹ برای کشف ارزش درمانی لوبوتومی در علم روانپزشکی، جایزه نوبل پزشکی را دریافت کرد و این جایزه هیچگاه به طور رسمی مردود اعلام نشد. از روش درمانی لوبوتومی در فیلم سینمایی پرواز بر فراز آشیانه فاخته (دیوانه از قفس پرید) نیز یاد شده است.
@explorermindset 🌐