میدونید، مدتیه به این موضوع فکر میکنم که خیلی وقته هیچکس حالش خوب نیست.
جدا از اینکه کووید تا به حال دو سال از زندگیمون رو گرفته و شرایط رو برای همه سخت کرده، کلی دلایل دیگه میتونه پشت این قضیه و اتفاق باشه
چند وقت پیش داشتم یکی از پیج های اینستاگرام رو که تکست پست میکنه چک میکردم، و یکی از پست ها کاملا متفاوت با بقیه، متنش این بود "?Is your heart ok" و موج و سیلی از کامنت های اون پست همشون جواب منفی بود
همه رو توی دنیای معمولی، ویدیو کال یا پیج اینستاگرامشون میبینی کاملا خوب و نرمال به نظر میان اما بیشترش فقط تظاهر کردنه
بزارید اسم بهتری روش بزاریم، بروز ندادن.
البته تاحدی درستشم همینه، سوشال مدیا جایی نیست که آدم بخواد از احساسات عمیقش حرف بزنه و دلیلی هم وجود نداره اونو با ده ها، شاید صد ها نفر شر کنه
اما هرکسی به تعدادی آدم سیف احتیاج داره تا باهاشون روز های خوب و بدش رو بگذرونه و از احساساتش بگه
هرکسی احتیاج به فرد یا افرادی داره که باعث شه احساس تنهایی نکنن یا مورد اعتمادش باشن
از نظر من آدم به جای خاصی تعلق نداره، آدم به احساسات ود افکارش تعلق داره و اون احساسات خیلیاش متعلق به ادم های اطرافمون هستن
شخصی که تو زندگیش‌افرادی رو داشته باشه که به احساساتش صدمه نزنن، بلکه کمک کنن اون احساسات رو پرورش بده
شخصی که آدم های سمی اطرافش نباشن که بهش اسیب بزنن
شخصی که تونسته باشه ناراحتی و خوشحالیش رو درست و سالم بروز داده باشه و ساپورت شده باشه
شخصی که به خاطر دیگران منتال هلثش آسیب ندیده باشه
میتونه تمام وایب خوب و مثبت بودنی که توی وجودش ذخیره کرده رو به محیط اطراف انتقال بده
اما متاسفانه از همون اول ما هیچکدوم عادت به ابراز احساسات و کنار اومدن باهاشون نداشتیم. انگار با این ترس بار اومدیم که اگه احساساتمون رو بروز بدیم اسیب میبینیم
"پدر و مادری را در نظر بگیرید که به فرزندش میگوید : گریه نکن! مرد که گریه نمیکند یا مثلا میگوید : بلند نخند زشت است یا جملات معروفی که بسیار زیاد استفاده میشود: بعد از هر خنده گریه است مواظب باش و...
در تمام این جمله ها و کلمه ها نوعی تحدید میبینیم که مواظب احساس های خود باش و آنها را سرکوب کن"
_تکه هایی از یک کل منسجم
شاید مسخره به نظر بیاد اما شده توی خیابون یکی رو ببینید و فکر کنید چقدر خوشگله، و این رو بیانش کنید؟ یا مثلا از استایل یکی که فکر میکنید خیلی قشنگ بوده تعریف کنید؟
قطعا نه چون ما حتی راحت به اطرافیان خودمون هم نمیتونیم احساساتمون رو نشون بدیم
غافل از اینکه این کار چقدر میتونه گاهی اوقات نجات بخش که آدم باشه یا حداقل خوشحالش کنه و باعث لبخندش بشه
آدمی که احساساتش سرکوب بشن، آدمی که درونش پر بشه از احساسات منفی و کسی نباشه که اون هارو ازش دور کنه، آدمی که حی کنه همه کنارشن ولی هیچکس رو نداره به سمت زوال میره
و فقط خودمونیم که میتونیم این شرایط رو برای خودمون و دیگران بهتر کنیم
خواستم بگم تقریبا همه شما توله سگا جز آدم های ارزشمند زندگی منید و خوش شانس بودم که شناختمتون
حضورتون باعث شد فرق آدم های واقعی و درست ریل لایف رو با آدم های سمی و تاکسیک تشخیص بدم و با ادم های درست زمان بگذرونم و الان رو به زوال نباشم♡✨
_مُب
جدا از اینکه کووید تا به حال دو سال از زندگیمون رو گرفته و شرایط رو برای همه سخت کرده، کلی دلایل دیگه میتونه پشت این قضیه و اتفاق باشه
چند وقت پیش داشتم یکی از پیج های اینستاگرام رو که تکست پست میکنه چک میکردم، و یکی از پست ها کاملا متفاوت با بقیه، متنش این بود "?Is your heart ok" و موج و سیلی از کامنت های اون پست همشون جواب منفی بود
همه رو توی دنیای معمولی، ویدیو کال یا پیج اینستاگرامشون میبینی کاملا خوب و نرمال به نظر میان اما بیشترش فقط تظاهر کردنه
بزارید اسم بهتری روش بزاریم، بروز ندادن.
البته تاحدی درستشم همینه، سوشال مدیا جایی نیست که آدم بخواد از احساسات عمیقش حرف بزنه و دلیلی هم وجود نداره اونو با ده ها، شاید صد ها نفر شر کنه
اما هرکسی به تعدادی آدم سیف احتیاج داره تا باهاشون روز های خوب و بدش رو بگذرونه و از احساساتش بگه
هرکسی احتیاج به فرد یا افرادی داره که باعث شه احساس تنهایی نکنن یا مورد اعتمادش باشن
از نظر من آدم به جای خاصی تعلق نداره، آدم به احساسات ود افکارش تعلق داره و اون احساسات خیلیاش متعلق به ادم های اطرافمون هستن
شخصی که تو زندگیش‌افرادی رو داشته باشه که به احساساتش صدمه نزنن، بلکه کمک کنن اون احساسات رو پرورش بده
شخصی که آدم های سمی اطرافش نباشن که بهش اسیب بزنن
شخصی که تونسته باشه ناراحتی و خوشحالیش رو درست و سالم بروز داده باشه و ساپورت شده باشه
شخصی که به خاطر دیگران منتال هلثش آسیب ندیده باشه
میتونه تمام وایب خوب و مثبت بودنی که توی وجودش ذخیره کرده رو به محیط اطراف انتقال بده
اما متاسفانه از همون اول ما هیچکدوم عادت به ابراز احساسات و کنار اومدن باهاشون نداشتیم. انگار با این ترس بار اومدیم که اگه احساساتمون رو بروز بدیم اسیب میبینیم
"پدر و مادری را در نظر بگیرید که به فرزندش میگوید : گریه نکن! مرد که گریه نمیکند یا مثلا میگوید : بلند نخند زشت است یا جملات معروفی که بسیار زیاد استفاده میشود: بعد از هر خنده گریه است مواظب باش و...
در تمام این جمله ها و کلمه ها نوعی تحدید میبینیم که مواظب احساس های خود باش و آنها را سرکوب کن"
_تکه هایی از یک کل منسجم
شاید مسخره به نظر بیاد اما شده توی خیابون یکی رو ببینید و فکر کنید چقدر خوشگله، و این رو بیانش کنید؟ یا مثلا از استایل یکی که فکر میکنید خیلی قشنگ بوده تعریف کنید؟
قطعا نه چون ما حتی راحت به اطرافیان خودمون هم نمیتونیم احساساتمون رو نشون بدیم
غافل از اینکه این کار چقدر میتونه گاهی اوقات نجات بخش که آدم باشه یا حداقل خوشحالش کنه و باعث لبخندش بشه
آدمی که احساساتش سرکوب بشن، آدمی که درونش پر بشه از احساسات منفی و کسی نباشه که اون هارو ازش دور کنه، آدمی که حی کنه همه کنارشن ولی هیچکس رو نداره به سمت زوال میره
و فقط خودمونیم که میتونیم این شرایط رو برای خودمون و دیگران بهتر کنیم
خواستم بگم تقریبا همه شما توله سگا جز آدم های ارزشمند زندگی منید و خوش شانس بودم که شناختمتون
حضورتون باعث شد فرق آدم های واقعی و درست ریل لایف رو با آدم های سمی و تاکسیک تشخیص بدم و با ادم های درست زمان بگذرونم و الان رو به زوال نباشم♡✨
_مُب