Репост из: شب نورد.
سلام اتمسفر خیال...
من خودتم؛ از چند سال بعد.
اومدم از آخر یکی از فصلهای داستانت برات بنویسم.
نگران نباش.
اسپویل نمیکنم.
فقط یه چیز کوچیک میگم.
یادت میاد چقدر دنبال بعضی آدمها گشتی؟
چقدر برای بعضی پایانها آماده نبودی؟
چقدر دلت میخواست بعضی فصلها بیشتر طول بکشن؟
منم یادمه.
آنقدر یادمه که هنوز بعضی شبها اسم بعضی شخصیتهای داستان زندگیم رو زیر لب تکرار میکنم.
اما چیزی که آن روزها نمیدونستی این بود که همه آدمها قرار نیست تا آخر کتاب بمونن.
بعضیها فقط برای چند صفحه میان.
چند صفحه میخندن.
چند صفحه گریه میکنن.
و بعد بیسروصدا از داستان خارج میشن.
و عجیبتر اینکه...
بعدها میفهمی حذف شدن بعضی شخصیتها، باعث نجات ادامه داستان شده.
یه راز دیگه هم هست.
اون همه قصهای که نوشتی تا از واقعیت فرار کنی...
آخرش راه برگشتن به خودت شدن.
هر شخصیت، یه تکه از تو بود.
هر دیالوگ، یه حرف نگفته.
و هر پایان، یه زخمی که داشتی آروم آروم درمانش میکردی.
پس بنویس.
حتی وقتی هیچکس نمیخونه.
حتی وقتی فکر میکنی واژهها به جایی نمیرسن.
بعضی داستانها اول نویسندهشون رو نجات میدن...
بعد بقیه رو.
از طرف خودت، از آینده. 📖✨