فصل اول، قسمت نوزدهم
🤍 دختر سفید
دختری با لباس سفیدِ براق روی آب شناور بود؛ نه دستوپا میزد، نه تقلا میکرد. انگار خودش را سپرده باشد.
لیلا و مریم او را بالا کشیدند. بیهوش بود. چیزی را در مشت راستش چسبانده بود. مریم انگشتهایش را باز کرد. مدادشمعی سفید.
نبضش ضعیف بود. مریم کف دستش را روی سینهٔ دختر گذاشت و چشم بست. نور سبزی کوتاه از میان انگشتهایش گذشت؛ نه درخشان، نه نمایشی — مثل چیزی که فقط باید اتفاق بیفتد.
دختر ناگهان سرفه کرد. آب از دهانش بیرون ریخت.
لیلا نفسی کشید. «زندهست.»
آبی با اخم نگاه کرد. «این کار رو چطور کردی؟»
مریم آرام گفت: «نمیدونم. فقط حس کردم نباید حذف بشه.»
دختر پلک زد. مردمکهایش ثابت شدند؛ مثل کسی که تازه فهمیده کجاست. اولین نفس را آهسته کشید. دومین نفس را با تردید.
«چرا فرآیند قطع نشد؟»
هیچکس جواب نداد. او روی آرنجش نیمخیز شد. به دستش نگاه کرد. مداد هنوز آنجا بود.
«من خروج را کامل اجرا کرده بودم.»
لیلا گفت: «چی؟»
دختر نگاهش کرد. نگاهش سرد نبود. «در دنیای من، سفید برای پایان استفاده میشود. پاکسازی بدون باقیمانده.»
مریم آهسته پرسید: «پاکسازیِ چی؟»
دختر گفت: «هر چیزی که دیگر نباید ادامه پیدا کند.»
باد روی آب کشیده شد. آبی زیر لب گفت: «پس چرا اینجایی؟»
دختر به هوا نگاه کرد، انگار دنبال ترک میگردد. «یا اینجا مانع پایان میشود... یا من بهاشتباه به ساختار دیگری منتقل شدهام.»
┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...
https://t.me/AtmosferKhial#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی