اتمسفر خیال


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


تا حالا شده حس کنی یه جایی منتظرته؟
نه توی نقشه‌هاست، نه توی خاطره‌ها.
یه جای نانوشته، شاید اینجا همان جاست.
بیا ببینیم.
@htAtmosferKhialbot

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


فصل اول، قسمت بیست‌دوم

📸 آلبوم قدیمی

لیلا نشست روی زمین کثیف. آبی را نشاند روبرویش. شروع کرد به تمیز کردن زخم با آب سرد. آبی نفسی کشید — از درد — اما صدا درنیاورد.

فقط صدای قطره‌هایی که از شیر می‌چکید.

در میان قفسه‌های پایین، چیزی برق زد زیر نور چراغ قوه. جلد چرمی. براق. لیلا دستش را دراز کرد — بدون اینکه پانسمان را رها کند. آلبوم عکس. قدیمی. گرد گرفته.

روی جلدش هیچ نوشته‌ای نبود.

باز کرد.

صفحه اول. مادربزرگ. جوان. دستش پر از مدادشمعی.

ورق زد.

و ایستاد.

عکس دو بچه. یکی لیلا بود — پنج ساله، موهای نامرتب. دیگری آبی — دهان باز، داشت توی بادکنک صورتی باد می‌کرد. هر دو جدی به دوربین خیره شده بودند. انگار می‌دانستند روزی این عکس توی کتابخانهٔ متروکه پیدا می‌شود.

لیلا خندید. صدایش در کتابخانه پیچید. بلند. واقعی.

آبی برگشت نگاه کرد. عکس را دید. یک لحظه مکث کرد. بعد — خودش هم خندید. نه خندهٔ تلخ.

«خدا...» نفس‌نفس می‌زد. «اون بادکنک رو دزدیده بودم از غرفهٔ...»

«کل صورتم رو رنگ کردی اون روز. با مداد قرمز.» لیلا خنده‌اش بیشتر شد.

«تو خودت گفتی می‌خوای شبیه آدم‌فضایی باشی!»

کف دست سوخته را رها کرد. آلبوم را برگرداند. صفحهٔ بعد. عکس گروهی. مادربزرگ با چند مرد و زن. همه مدادشمعی در دست. و یکی از مردها — کت داشت. کتی که حتی در عکس سیاه و سفید، روشن‌تر از بقیه بود.

آبی گفت: «اون...»

«همون.» لیلا صداش آرام شد. «مرد کت طلایی. اون روز تو اتوبوس... تصادفی نیومده بود. می‌دونسته من کی هستم.»

┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...

https://t.me/AtmosferKhial
#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram
بزرگ شدن یعنی کم‌کم به همه‌چیز عادت کردن؛ به تکرار، به شکست، به معجزه‌هایی که دیگر معجزه به نظر نمی‌رسند.
اما «Wonder» آمده تا یادمان بیندازد هنوز هم می‌شود با چشم‌های یک کودک به آسمان نگاه کرد و از دیدن نور، شگفت‌زده شد.
🎵 Katy Perry - Wonder
گاهی نجات‌بخش‌ترین چیز دنیا، از دست ندادن حسِ شگفتی است.
#اتمسفر_خیال




فصل اول، قسمت بیست‌ویکم

🌙 نیمه‌شب در کتابخانه

کتابخانه در نیمه‌شب ساکت بود. لامپ‌های مهتابی خاموش. تنها نور از پنجرهٔ بالایی می‌آمد — ماه پشت ابر. بقیه در تاریکی.

مریم روی زمین کوله به کوله خوابیده بود. آلیسا گوشه‌ای، سفید در مشت، چشمان بسته. آبی — نبود.

لیلا از خواب پرید. تشنگی نه. مثانه. بی‌صدا بلند شد. چراغ قوهٔ کوچک جیبی را از جیب کتش درآورد. نور باریکی انداخت جلو.

راهروی بین قفسه‌ها. رد شد از کنار کتاب‌های خاک‌گرفته. صدای قدم‌هایش زیر پای خودش می‌پیچید.

وارد سرویس کوچک کتابخانه شد. شیر آب چکه می‌کرد. چکه... چکه...

اما کسی آنجا بود.

آبی. جلو سینک ایستاده بود. دستش را زیر آب سرد گرفته بود. نم نم آب از مچش می‌چکید روی زمین کاشی.

چراغ قوه را انداخت پایین. نور نیفتاد روی صورتش، افتاد روی دستش. همان دست. دست راست. کف دست سوخته.

آبی پیچید. دست را پشت کمرش قایم کرد. اما دیر بود. لیلا دیده بود.

نزدیک شد. چراغ قوه را گذاشت روی لبهٔ سینک. نور باریک به سقف خورد و فضای کوچکی را روشن کرد.

«بذار ببینم.» صدایش گرفته بود. از خواب یا چیز دیگر.

آبی دستش را جلو نیاورد. «چیز مهمی نیست.»

لیلا دستش را محکم گرفت. آبی دیگر نتوانست پس بکشد. کف دستش سوخته بود. پوست کنده. جای زخم تازه.

«چرا نگفتی؟»

آبی به دیوار نگاه کرد. «می‌دونستم پانسمان می‌کنی. نمی‌ذاشتی کار خودم باشه.»

لیلا چیزی نگفت. دستش را ول کرد. روی طاقچهٔ کنار سینک، یک جعبهٔ کمک‌های اولیه زنگ‌زده بود. برداشت. داخلش را گشت. پماد. باند.

┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...

https://t.me/AtmosferKhial
#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram
Andrea Bocelli,_David_Guetta_and_EJAE_ perform_Official_FIFA_World_Cup_2026_n them__DNA_
#اتمسفر_خیال


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram
این یکی شبیه آیینی که جنگجوها قبل از نبرد اجرا می‌کنند

#اتمسفر_خیال


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram
خوب بچه‌ها، مراسم افتتاحیه جام جهانی رو کی دید؟** من که با آهنگ Sanjoy - Siir Siir حسابی حال کردم! انرژی‌اش سطحش رو برد بالا 🚀⚽

حالا سوال مهم: به نظر شما بهترین آهنگ افتتاحیه جام جهانی کدوم بوده؟
🗣️ نظرت رو بگو، ببینیم کدوم آهنگ توی دل هوادارا جا داره!
#اتمسفر_خیال


فصل اول، قسمت بیستم

📚 بازگشت به کتابخانه

لیلا در را باز کرد. «خب آلیسا، این‌جا خونهٔ جدیده. این‌جا کسی غرق نمی‌شه.»

آلیسا وارد شد. چند قدم آرام برداشت. به قفسه‌های بلند نگاه کرد؛ نه با تحسین، نه با کنجکاوی. بیشتر شبیه بررسی یک محل حادثه.

گوشه‌ای نشست. «فکر می‌کنید این‌جا زنده است؟»

کسی جواب نداد. او ادامه داد: «این‌جا پر از چیزهایی‌ست که نوشته شده‌اند تا بمانند... اما دیگر کسی آن‌ها را صدا نمی‌زند. در دنیای من، این مرحله را "باقی‌مانده" می‌گفتند.»

مریم گفت: «باقی‌ماندهٔ چی؟»

آلیسا انگشتش را روی لبهٔ یکی از کتاب‌ها کشید. گردِ نازکی بلند شد. «باقی‌ماندهٔ چیزهایی که تمام نشده‌اند. فقط کنار گذاشته شده‌اند.»

لیلا گفت: «باز شروع کرد.»

مریم گفت: «به‌نظر من مشکل از آب دریاست. یه کم زیادی شور بوده.»

آبی از پشت میز گفت: «یا شاید هم ما زیادی جدی گرفتیمش.»

آلیسا به آن‌ها نگاه نکرد. «سفید برای حذف استفاده می‌شود. اگر بخواهم، می‌توانم این قفسه را طوری پاک کنم که انگار هیچ‌وقت ساخته نشده.»

لیلا گفت: «تهدید می‌کنی؟»

«نه. توضیح می‌دهم.»

آبی نقشه را روی میز پهن کرد. «چهارده همین ماه، همون شبی که منتظرش بودیم.» به آلیسا نگاه کرد. «مداد سفیدت می‌تونه کمک کنه. ولی قبلش باید بدونم — وقتی اوضاع به‌هم بریزه، می‌ایستی یا دوباره اجرا می‌کنی و خارج می‌شی؟»

┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...

https://t.me/AtmosferKhial
#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی


Репост из: آرونـــد|بــانــو امـیـری
اگر دوست داشتی فوروارد کن
اینجا جوین باش تا چنلت در
فولدر قرار بگیرد.🦢🤍

فقط ۳۰ چنل.


فصل اول، قسمت نوزدهم

🤍 دختر سفید

دختری با لباس سفیدِ براق روی آب شناور بود؛ نه دست‌وپا می‌زد، نه تقلا می‌کرد. انگار خودش را سپرده باشد.

لیلا و مریم او را بالا کشیدند. بیهوش بود. چیزی را در مشت راستش چسبانده بود. مریم انگشت‌هایش را باز کرد. مدادشمعی سفید.

نبضش ضعیف بود. مریم کف دستش را روی سینهٔ دختر گذاشت و چشم بست. نور سبزی کوتاه از میان انگشت‌هایش گذشت؛ نه درخشان، نه نمایشی — مثل چیزی که فقط باید اتفاق بیفتد.

دختر ناگهان سرفه کرد. آب از دهانش بیرون ریخت.

لیلا نفسی کشید. «زنده‌ست.»

آبی با اخم نگاه کرد. «این کار رو چطور کردی؟»

مریم آرام گفت: «نمی‌دونم. فقط حس کردم نباید حذف بشه.»

دختر پلک زد. مردمک‌هایش ثابت شدند؛ مثل کسی که تازه فهمیده کجاست. اولین نفس را آهسته کشید. دومین نفس را با تردید.

«چرا فرآیند قطع نشد؟»

هیچ‌کس جواب نداد. او روی آرنجش نیم‌خیز شد. به دستش نگاه کرد. مداد هنوز آن‌جا بود.

«من خروج را کامل اجرا کرده بودم.»

لیلا گفت: «چی؟»

دختر نگاهش کرد. نگاهش سرد نبود. «در دنیای من، سفید برای پایان استفاده می‌شود. پاک‌سازی بدون باقی‌مانده.»

مریم آهسته پرسید: «پاک‌سازیِ چی؟»

دختر گفت: «هر چیزی که دیگر نباید ادامه پیدا کند.»

باد روی آب کشیده شد. آبی زیر لب گفت: «پس چرا این‌جایی؟»

دختر به هوا نگاه کرد، انگار دنبال ترک می‌گردد. «یا این‌جا مانع پایان می‌شود... یا من به‌اشتباه به ساختار دیگری منتقل شده‌ام.»

┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...

https://t.me/AtmosferKhial
#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی


Репост из: حاشیه‌هایِ ذهن🌱
تا کِی ظلم بر زنان؟

مگر زن بندهٔ خدا نیست؟
مگر زن انسان نیست؟
مگر زن احساس ندارد؟
مگر زن حقِ آزادی ندارد؟
مگر زن حقِ زندگی ندارد؟

تا چه اندازه ظلم؟

من زنانی را دیده‌ام که تنها شش ماه از ازدواج‌شان گذشته بود، اما با چشمانِ اشک‌بار و قلبی شکسته، تدارکِ عروسیِ دوبارهٔ شوهرشان را می‌دیدند؛ فقط به این دلیل که هنوز باردار نشده بودند.

به راستی این ظلم نیست؟
این بی‌انصافی نیست؟

زن، هنگامی که ازدواج می‌کند، پس از الله متعال، همهٔ امید و تکیه‌گاهش را در شوهرش می‌جوید؛ اما گاه همان کسی که باید پناهِ او باشد، به بزرگ‌ترین دردِ زندگی‌اش تبدیل می‌شود.

زنان را «ناقص‌العقل» می‌خوانند، اما همان کسانی که این سخن را بر زبان می‌آورند، برای ارضای هوس‌های خویش، عفتِ دختری را می‌درند و سپس با بی‌رحمی او را «بی‌حیا» و «هرزه» می‌نامند.

آیا از میزانِ خودکشی و قتلِ زنان و دختران افغان آگاه هستید؟

آیا می‌دانید دختری که قربانیِ ظلم و بی‌رحمی شده است، گاهی مرگ را تنها راهِ رهایی از زندگیِ تلخِ خود می‌بیند؟

آیا می‌دانید زنی که با هزاران امید، مردی را شریکِ زندگیِ خویش برگزیده است، چگونه زیر بارِ تحقیر، خشونت و بی‌عدالتی فرو می‌شکند؟

آیا می‌دانید هزاران دختر هنوز با امیدِ باز شدنِ دروازه‌های مکتب و پوهنتون زندگی می‌کنند؟


آیا می‌دانید یک زن، امروز از فردایِ زایمانِ خویش هراس دارد؟
هراس از آن‌که در آینده، به سبب محروم ماندن دختران از آموزش و تحصیل، شمارِ داکتران زن روزبه‌روز کمتر شود و او مجبور گردد در حساس‌ترین و دشوارترین لحظهٔ زندگی‌اش، در برابر داکتری مرد قرار گیرد.
آیا این دردناک نیست که در کشوری اسلامی، زنی از روزِ زایمانِ خویش بیم داشته باشد؟

آیا می‌دانید یک دختر، هنگامِ بیرون شدن از خانه، چه اندازه از آزار، تحقیر و ناامنی هراس دارد؟

آیا می‌دانید هزاران دختر با چشمانِ اشک‌آلود بر سفرهٔ عقدِ اجباری نشسته‌اند؟

و هزاران دردِ ناگفتهٔ دیگر...

بس کنید و از خدا بترسید.

زنان به اندازهٔ کافی رنج کشیده‌اند؛
بی‌توجهی دیده‌اند،
محدود شده‌اند،
تحقیر شده‌اند،
ناامید شده‌اند،
و زخم‌های بسیاری را در سکوت بر دوش کشیده‌اند.

ظلم تا کِی؟

#سمیرا_عمری


ای خواهرِ ناتمام در قابِ ظلم،
اندوهت را دریا نمی‌گنجد، اما من گوش‌های کوچکی دارم برای شنیدن ناگفته‌هایت.
تو طوفانی‌ای که کسی باور نکرد،
اما روزی ساحل، تو را به یاد خواهد آورد.
تا آن روز، در خشمِ به‌حقِ تو شریکم.
#اتمسفر_خیال


رفتم فقط حمایت کنم…
برگشتم با ۳ تا نقل‌قول، ۲ تا بحران فکری و یه آهنگ غمگین 🥲🤌
خلاصه کانالش حال‌وهوای «یه کم بخند، یه کم فکر کن، یه کم زل بزن به سقف» داره 😂🤍
@Petrichorr21


فصل اول، قسمت هجدهم

🍎 سیب قرمز

بعد از چند دقیقه، مریم بی‌آنکه به لیلا نگاه کند، گفت: «دیشب خواب دیدم.»

لیلا به تاریکی جنگل خیره بود. «چی دیدی؟»

مریم نفس کشید. «تو... زیر یه درخت کاج نشسته بودی. کنار آتیش. یه بچه شیر کنار تو خوابیده بود. سرش رو گذاشته بود روی پات.»

باد از میان برگ‌ها گذشت.

لیلا برگشت. «بعدش چی؟»

مریم سیبی از جیبش درآورد — قرمز. گذاشت روی زانوی لیلا.

«هیچی. فقط همین.»

لیلا سیب را نگرفت. فقط نگاهش کرد.

مریم آرام گفت: «می‌دونی یعنی چی.»

لیلا چیزی نگفت. فقط سیب را برداشت.

صدای شکستن شاخه از جنگل آمد. آبی برگشت. چند مرد دیگر هم همراهش بودند، بی‌حرف، بارها را خالی کردند.

آبی چند سکه از یکی از آنها گرفت. طناب را باز کرد. صدا زد: «همه سوار شن. تا نهنگ دوباره نیومده سراغ مون.»

مریم و لیلا سوار شدند. هیچ‌کدام حرفی نزد.

---

در مسیر بازگشت

لیلا به سکه‌های کف دست آبی نگاه کرد. «قرار نبود لباس‌ها رایگان باشه. چرا پول گرفتی؟»

آبی چشم از خط دریا برنداشت. «اگه بخوایم دوباره پارچه بخریم، پول لازم داریم. با نیت خوب نمی‌شه انبار رو پر کرد.»

لیلا مشت‌هایش را گره کرد. «اونا چهار ماهه حقوق نگرفتن.»

مریم ناگهان گفت: «اون‌جا رو ببین.»

نقطه‌ای سفید میان موج‌ها بالا و پایین می‌رفت. قایق چرخید.

┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...

https://t.me/AtmosferKhial
#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی


Репост из: Meow
فور کنید
بهتون یه تیکه از اهنگ ی که بهتون میخوره رو هدیه بدم :)
جوین باش گربع کوچولو


Репост из: شب نورد.
سلام اتمسفر خیال...

من خودتم؛ از چند سال بعد.

اومدم از آخر یکی از فصل‌های داستانت برات بنویسم.
نگران نباش.
اسپویل نمیکنم.
فقط یه چیز کوچیک میگم.
یادت میاد چقدر دنبال بعضی آدم‌ها گشتی؟
چقدر برای بعضی پایان‌ها آماده نبودی؟
چقدر دلت میخواست بعضی فصل‌ها بیشتر طول بکشن؟
منم یادمه.
آنقدر یادمه که هنوز بعضی شب‌ها اسم بعضی شخصیت‌های داستان زندگیم رو زیر لب تکرار میکنم.
اما چیزی که آن روزها نمیدونستی این بود که همه آدم‌ها قرار نیست تا آخر کتاب بمونن.
بعضی‌ها فقط برای چند صفحه میان.
چند صفحه میخندن.
چند صفحه گریه میکنن.
و بعد بی‌سروصدا از داستان خارج میشن.
و عجیب‌تر اینکه...
بعدها میفهمی حذف شدن بعضی شخصیت‌ها، باعث نجات ادامه داستان شده.
یه راز دیگه هم هست.
اون همه قصه‌ای که نوشتی تا از واقعیت فرار کنی...
آخرش راه برگشتن به خودت شدن.
هر شخصیت، یه تکه از تو بود.
هر دیالوگ، یه حرف نگفته.
و هر پایان، یه زخمی که داشتی آروم آروم درمانش میکردی.
پس بنویس.
حتی وقتی هیچکس نمیخونه.
حتی وقتی فکر میکنی واژه‌ها به جایی نمیرسن.
بعضی داستان‌ها اول نویسنده‌شون رو نجات میدن...
بعد بقیه رو.

از طرف خودت، از آینده. 📖✨


نامه‌ات رو خوندم و یه لحظه حس کردم واقعاً از چند فصل جلوتر اومده.
نمی‌دونم آینده واقعاً این شکلیه یا نه، ولی اون قسمتش که گفتی بعضی آدم‌ها فقط برای چند صفحه میان… یه جوری آشنا بود.
فقط یه قول از زمان حال می‌دم: تا وقتی هنوز صفحه‌ای مونده، نوشتن رو متوقف نمی‌کنم. شاید آخرش داستان قرار نباشه دنیا رو عوض کنه؛ ولی اگر نویسنده‌ش رو نجات بده، کافی بوده.
— از طرف خودت، از فصلی که هنوز تموم نشده 📖
#اتمسفر_خیال


Репост из: ماهِ‌🌗دوران
همیشه به مادرم یا پدرم می‌گفتم که برم قصه کنند در باره طالب های بیست‌وچند سال قبل
برم میگفتند از ظلم های شان گرفته تا صد گپ دیگر شان
ای بار که حکومت طالب در کشور ما آمد همه مردم می‌گفتند که نخیر ای طالب ها تا او طالب های چندین سال قبل فرق دارند
اما نی هر روزی که میگذره خودشان ثابت می‌کنند که هیچ فرقی میان شان نیست
هر روز ما تاریک‌تر از شب میشه


بعضی قصه‌ها قرار بود فقط قصه بمونن، نه اینکه نسل بعد دوباره زندگیشون کنه.
امیدوارم روزی مردم افغانستان بیشتر از درد، از آرزوهاشون حرف بزنن.
#اتمسفر_خیال


Репост из: کیهانِ وجود✨️
اگه چنل شما یه کتاب بود می‌شد 》فروشگاه فرصت های دوباره

Показано 20 последних публикаций.

72

подписчиков
Статистика канала