فصل اول، قسمت بیستویکم
🌙 نیمهشب در کتابخانه
کتابخانه در نیمهشب ساکت بود. لامپهای مهتابی خاموش. تنها نور از پنجرهٔ بالایی میآمد — ماه پشت ابر. بقیه در تاریکی.
مریم روی زمین کوله به کوله خوابیده بود. آلیسا گوشهای، سفید در مشت، چشمان بسته. آبی — نبود.
لیلا از خواب پرید. تشنگی نه. مثانه. بیصدا بلند شد. چراغ قوهٔ کوچک جیبی را از جیب کتش درآورد. نور باریکی انداخت جلو.
راهروی بین قفسهها. رد شد از کنار کتابهای خاکگرفته. صدای قدمهایش زیر پای خودش میپیچید.
وارد سرویس کوچک کتابخانه شد. شیر آب چکه میکرد. چکه... چکه...
اما کسی آنجا بود.
آبی. جلو سینک ایستاده بود. دستش را زیر آب سرد گرفته بود. نم نم آب از مچش میچکید روی زمین کاشی.
چراغ قوه را انداخت پایین. نور نیفتاد روی صورتش، افتاد روی دستش. همان دست. دست راست. کف دست سوخته.
آبی پیچید. دست را پشت کمرش قایم کرد. اما دیر بود. لیلا دیده بود.
نزدیک شد. چراغ قوه را گذاشت روی لبهٔ سینک. نور باریک به سقف خورد و فضای کوچکی را روشن کرد.
«بذار ببینم.» صدایش گرفته بود. از خواب یا چیز دیگر.
آبی دستش را جلو نیاورد. «چیز مهمی نیست.»
لیلا دستش را محکم گرفت. آبی دیگر نتوانست پس بکشد. کف دستش سوخته بود. پوست کنده. جای زخم تازه.
«چرا نگفتی؟»
آبی به دیوار نگاه کرد. «میدونستم پانسمان میکنی. نمیذاشتی کار خودم باشه.»
لیلا چیزی نگفت. دستش را ول کرد. روی طاقچهٔ کنار سینک، یک جعبهٔ کمکهای اولیه زنگزده بود. برداشت. داخلش را گشت. پماد. باند.
┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...
https://t.me/AtmosferKhial
#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی
🌙 نیمهشب در کتابخانه
کتابخانه در نیمهشب ساکت بود. لامپهای مهتابی خاموش. تنها نور از پنجرهٔ بالایی میآمد — ماه پشت ابر. بقیه در تاریکی.
مریم روی زمین کوله به کوله خوابیده بود. آلیسا گوشهای، سفید در مشت، چشمان بسته. آبی — نبود.
لیلا از خواب پرید. تشنگی نه. مثانه. بیصدا بلند شد. چراغ قوهٔ کوچک جیبی را از جیب کتش درآورد. نور باریکی انداخت جلو.
راهروی بین قفسهها. رد شد از کنار کتابهای خاکگرفته. صدای قدمهایش زیر پای خودش میپیچید.
وارد سرویس کوچک کتابخانه شد. شیر آب چکه میکرد. چکه... چکه...
اما کسی آنجا بود.
آبی. جلو سینک ایستاده بود. دستش را زیر آب سرد گرفته بود. نم نم آب از مچش میچکید روی زمین کاشی.
چراغ قوه را انداخت پایین. نور نیفتاد روی صورتش، افتاد روی دستش. همان دست. دست راست. کف دست سوخته.
آبی پیچید. دست را پشت کمرش قایم کرد. اما دیر بود. لیلا دیده بود.
نزدیک شد. چراغ قوه را گذاشت روی لبهٔ سینک. نور باریک به سقف خورد و فضای کوچکی را روشن کرد.
«بذار ببینم.» صدایش گرفته بود. از خواب یا چیز دیگر.
آبی دستش را جلو نیاورد. «چیز مهمی نیست.»
لیلا دستش را محکم گرفت. آبی دیگر نتوانست پس بکشد. کف دستش سوخته بود. پوست کنده. جای زخم تازه.
«چرا نگفتی؟»
آبی به دیوار نگاه کرد. «میدونستم پانسمان میکنی. نمیذاشتی کار خودم باشه.»
لیلا چیزی نگفت. دستش را ول کرد. روی طاقچهٔ کنار سینک، یک جعبهٔ کمکهای اولیه زنگزده بود. برداشت. داخلش را گشت. پماد. باند.
┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...
https://t.me/AtmosferKhial
#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی