فصل اول، قسمت بیستدوم
📸 آلبوم قدیمی
لیلا نشست روی زمین کثیف. آبی را نشاند روبرویش. شروع کرد به تمیز کردن زخم با آب سرد. آبی نفسی کشید — از درد — اما صدا درنیاورد.
فقط صدای قطرههایی که از شیر میچکید.
در میان قفسههای پایین، چیزی برق زد زیر نور چراغ قوه. جلد چرمی. براق. لیلا دستش را دراز کرد — بدون اینکه پانسمان را رها کند. آلبوم عکس. قدیمی. گرد گرفته.
روی جلدش هیچ نوشتهای نبود.
باز کرد.
صفحه اول. مادربزرگ. جوان. دستش پر از مدادشمعی.
ورق زد.
و ایستاد.
عکس دو بچه. یکی لیلا بود — پنج ساله، موهای نامرتب. دیگری آبی — دهان باز، داشت توی بادکنک صورتی باد میکرد. هر دو جدی به دوربین خیره شده بودند. انگار میدانستند روزی این عکس توی کتابخانهٔ متروکه پیدا میشود.
لیلا خندید. صدایش در کتابخانه پیچید. بلند. واقعی.
آبی برگشت نگاه کرد. عکس را دید. یک لحظه مکث کرد. بعد — خودش هم خندید. نه خندهٔ تلخ.
«خدا...» نفسنفس میزد. «اون بادکنک رو دزدیده بودم از غرفهٔ...»
«کل صورتم رو رنگ کردی اون روز. با مداد قرمز.» لیلا خندهاش بیشتر شد.
«تو خودت گفتی میخوای شبیه آدمفضایی باشی!»
کف دست سوخته را رها کرد. آلبوم را برگرداند. صفحهٔ بعد. عکس گروهی. مادربزرگ با چند مرد و زن. همه مدادشمعی در دست. و یکی از مردها — کت داشت. کتی که حتی در عکس سیاه و سفید، روشنتر از بقیه بود.
آبی گفت: «اون...»
«همون.» لیلا صداش آرام شد. «مرد کت طلایی. اون روز تو اتوبوس... تصادفی نیومده بود. میدونسته من کی هستم.»
┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...
https://t.me/AtmosferKhial
#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی
📸 آلبوم قدیمی
لیلا نشست روی زمین کثیف. آبی را نشاند روبرویش. شروع کرد به تمیز کردن زخم با آب سرد. آبی نفسی کشید — از درد — اما صدا درنیاورد.
فقط صدای قطرههایی که از شیر میچکید.
در میان قفسههای پایین، چیزی برق زد زیر نور چراغ قوه. جلد چرمی. براق. لیلا دستش را دراز کرد — بدون اینکه پانسمان را رها کند. آلبوم عکس. قدیمی. گرد گرفته.
روی جلدش هیچ نوشتهای نبود.
باز کرد.
صفحه اول. مادربزرگ. جوان. دستش پر از مدادشمعی.
ورق زد.
و ایستاد.
عکس دو بچه. یکی لیلا بود — پنج ساله، موهای نامرتب. دیگری آبی — دهان باز، داشت توی بادکنک صورتی باد میکرد. هر دو جدی به دوربین خیره شده بودند. انگار میدانستند روزی این عکس توی کتابخانهٔ متروکه پیدا میشود.
لیلا خندید. صدایش در کتابخانه پیچید. بلند. واقعی.
آبی برگشت نگاه کرد. عکس را دید. یک لحظه مکث کرد. بعد — خودش هم خندید. نه خندهٔ تلخ.
«خدا...» نفسنفس میزد. «اون بادکنک رو دزدیده بودم از غرفهٔ...»
«کل صورتم رو رنگ کردی اون روز. با مداد قرمز.» لیلا خندهاش بیشتر شد.
«تو خودت گفتی میخوای شبیه آدمفضایی باشی!»
کف دست سوخته را رها کرد. آلبوم را برگرداند. صفحهٔ بعد. عکس گروهی. مادربزرگ با چند مرد و زن. همه مدادشمعی در دست. و یکی از مردها — کت داشت. کتی که حتی در عکس سیاه و سفید، روشنتر از بقیه بود.
آبی گفت: «اون...»
«همون.» لیلا صداش آرام شد. «مرد کت طلایی. اون روز تو اتوبوس... تصادفی نیومده بود. میدونسته من کی هستم.»
┄┄┄┄┄┄┄┄┄
✍️ نویسنده: A404fade
🔻 ادامه دارد...
https://t.me/AtmosferKhial
#اتمسفر_خیال #رنگ_ممنوع #داستان_قصه #داستان_فانتزی #داستان_کوتاه #فانتزی_تخیلی