𝘌𝘱𝘩𝘦𝘮𝘦𝘳𝘢𝘭 𝘮𝘶𝘴𝘪𝘯𝘨


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


سوسک. (وقت مردنه!)

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


Репост из: بیگانه
بعضی وقت‌ها بحث این نیست که کار نداری یا وقت نداری. بحث اینه که انقدر حجم کاریت زیاده و بعضی‌هاشون استرس آورن که قفل می‌شی و ترجیح می‌دی به بطالت بگذرونی تا فقط با بگاییهاشون مواجه شی و گذر کنن. درتلاشم خودم رو از روی صندلی بلند کنم و بگم پاشو. پاشو باید تموم شن.




برنامه دارم که برای باقی عمرم این یاروئه رو بندازم گردنم.


بخدا من انقدر اینترنت مصرف نک-


You must be kidding me:


چرا نگاه کردن به این فضا و تصور اینکه آدم توش باشه باعث می‌شه سردرد بگیرم:


چرا یکی باید برا این دست بزنه💔


کاری به کسی که معلم شدن رو دوست داره ندارم. (حقیقتاً اینم درک نمی‌کنم که اصلاً چطوری یکی می‌تونه معلمی رو دوست داشته باشه _کار تو آموزش پرورش ایران، حقوق کم، سی سال تمام مقنعه پوشیدن و درس دادن به یه مشت چلغوز، مسخره شدن توسط اون یه مشت چلغوز، غیره_ ولی خب اینش به من ربطی نداره واقعاً.) منظورم بیشتر با کسیه که فرهنگیان رو "فرصت خیلی خوب"ـی می‌دونه.
Sure, اگه بخوای زندگی کارمندی رو انتخاب کنی معلمی قطعاً نسبت به… چه می‌دونم، کارمند بانک شدن گزینهٔ بهتریه. ولی حس می‌کنم این انتخاب از روی ترسه یه جورایی. اینکه تو سقف خواسته‌هات رو کوتاه کنی، فقط برای اینکه "مطمئن شی می‌ری سر کار." (عیبی داره که آدم از روی ترس انتخاب کنه؟ نه. فقط… ناراحت‌کننده‌ست شاید. لازم به ذکر نیست که با حقوق معلمی پفکم بهت نمی‌دن.)
معلمی خود مرگه به‌نظرم، البته کلاً کارمندی مرگه ولی معلمی بیشتر.


ببین من کسی رو زیر سوال نمی‌برم جدی، ولی نمی‌تونم به این فکر نکنم که کسی که می‌ره فرهنگیان باید مغز خر خورده باشه.


این درد نداره، تنها درگیریم باهاش همونه گه گفتم.


قشنگ منگنه‌هه رفت توش. خیلی درد داشت لعنتی.


یادش به شر، یه بار انگشت شستمو منگنه کردم. (طبیعتاً تصادفی بود.)


مشکلم با بریدگی انگشت اینه که با کوچک‌ترین حرکتی که به دستت می‌دی، شکافش باز می‌شه و حسش "خیلی" یه جوریه.


انگشتمو بریدم🙏


که می‌گه می‌خواد تا سال آینده "برند محصولات آرایشی‌بهداشتی خودش رو راه بندازه" و در مورد اینکه چطور "برای موفقیت‌هاش تلاش کرده" کسشعر تف می‌کنه.


ای کاش دخترک صورتی‌پوشِ ۱۵ سالهٔ باباپولدارِ خوشحال در حال چروندن سگش توی هند بودم.


قیمتش ده هزار تومن بوده=)))


(نکته: کتابه دو زبانه‌ست.)


سال ۹۵ از یه بنده‌خدایی یه کتاب هدیه گرفتم. کتابه چی بود؟ The World's Shortest Stories: 55 Fiction.
من چی بودم؟ بچه.
کتاب می‌خوندم، آره. ولی کتاب‌های مختص گروه سنی خودمو، طبیعتاً. حقیقتاً هنوزم نفهمیدم موقع هدیه دادن این به یه بچهٔ دبستانی با خودش چی فکر کرده بود؛ احتمالاً فکر نکرده بود کلاً.
وقتی دادش بهم خیلی هیجان‌زده شدم، رفتیم خونه، و شب قبل از خوابیدن تلاش کردم بخونمش. اولین داستانش رو، همینی که توی تصویره.
چیزی فهمیدم؟ نه.
حوصله‌م رو سر برد؟ بله.
چند ماه بعدش دوباره تلاش کردم؛ همون‌طور که انتظار می‌ره بازم نفهمیدم و جالب نبود برام. دو-سه سال بعد؟ بازم نه.
ناامید کننده بود، گذاشتمش تو کتابخونه و دیگه سراغش نرفتم.
خلاصه که چندین‌بار این یه دونه داستان رو بدون اینکه چیزی ازش بفهمم خوندم. الانم بعد این‌همه سال از روی بی‌کاری برداشتم یه نگاهی بهش انداختم، و هی، بالاخره فهمیدم چی می‌گه. بامزه‌ست.


روزام چقدر خالی‌ان، نمی‌دونم چی‌کار کنم باهاشون. از تفریحاتم هم زده شدم حتی، هیچ‌کدومشون درست به‌نظر نمی‌رسن.

Показано 20 последних публикаций.

11

подписчиков
Статистика канала