کاری به کسی که معلم شدن رو دوست داره ندارم. (حقیقتاً اینم درک نمیکنم که اصلاً چطوری یکی میتونه معلمی رو دوست داشته باشه _کار تو آموزش پرورش ایران، حقوق کم، سی سال تمام مقنعه پوشیدن و درس دادن به یه مشت چلغوز، مسخره شدن توسط اون یه مشت چلغوز، غیره_ ولی خب اینش به من ربطی نداره واقعاً.) منظورم بیشتر با کسیه که فرهنگیان رو "فرصت خیلی خوب"ـی میدونه.
Sure, اگه بخوای زندگی کارمندی رو انتخاب کنی معلمی قطعاً نسبت به… چه میدونم، کارمند بانک شدن گزینهٔ بهتریه. ولی حس میکنم این انتخاب از روی ترسه یه جورایی. اینکه تو سقف خواستههات رو کوتاه کنی، فقط برای اینکه "مطمئن شی میری سر کار." (عیبی داره که آدم از روی ترس انتخاب کنه؟ نه. فقط… ناراحتکنندهست شاید. لازم به ذکر نیست که با حقوق معلمی پفکم بهت نمیدن.)
معلمی خود مرگه بهنظرم، البته کلاً کارمندی مرگه ولی معلمی بیشتر.
Sure, اگه بخوای زندگی کارمندی رو انتخاب کنی معلمی قطعاً نسبت به… چه میدونم، کارمند بانک شدن گزینهٔ بهتریه. ولی حس میکنم این انتخاب از روی ترسه یه جورایی. اینکه تو سقف خواستههات رو کوتاه کنی، فقط برای اینکه "مطمئن شی میری سر کار." (عیبی داره که آدم از روی ترس انتخاب کنه؟ نه. فقط… ناراحتکنندهست شاید. لازم به ذکر نیست که با حقوق معلمی پفکم بهت نمیدن.)
معلمی خود مرگه بهنظرم، البته کلاً کارمندی مرگه ولی معلمی بیشتر.