استاد کدکنی یک نوشتهای دارن به این شرح که《 چنان که ابر، گره خورده با گریستنش، چنان که گل، همه عمرش مسخّرِ شادی است، چنان که هستیِ آتش، اسیر سوختن است، تمام پویهی انسان به سوی آزادی است 》
فکر میکنم یکی از بهترین توصیفها برای امید کمرنگ قلبِ ما بود که تاحالا شنیدم.
فکر میکنم یکی از بهترین توصیفها برای امید کمرنگ قلبِ ما بود که تاحالا شنیدم.