Sulking


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


گوشه‌ای در شهر، زیر سقف آسمان، می‌نوشت و می‌نوشت؛

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


باران که به خاک می‌خورد، خاک که سازش را از هر عطر قدیمی می‌رهاند و وجودش را در آسمان پخش می‌کند، گربه‌ای که به دیوار سرد تکیه داده و سر تکان می‌دهد تمام چیزی‌ست که از امروز دریافتم.
زندگی در جریان است، جریانی تکراری، طاقت فرسا و سر ریز از غم.
زندگی در جریان است، جریانی نانوشته که حتی اگر برای تمام شدنش تلاش کنی باز پدید آورنده همان جریان زندگی هستی.
چه می‌توان گفت، جوانم و دلم امید و رویا را می‌بلعد.


اشکالی نداره گریه کنی؛
تو خیابون، کوچه، مترو، کتابخونه، درحال خرید کردن، سوار تاکسی، گریه کن.


گمانم در این خانه زنده‌ام؛
کاشی‌های سردِ حمام و دوش گرم، هر روز مرا در آغوش می‌گیرند.
عطرِ چای آویشن پراکنده، شیشه بخار گرفته نیز امیدِ روح مرا سازنده‌ست.
غم جایی درون من خوابیده، درد جایی درون من آب‌تنی می‌‌کند و رنج جایی درون من به دنبال نشانی خانه خود می‌دود.
عشق فراری و آینده خانه‌ای تنها در نقشه.


《می‌خواهم عمرم را با عشق تو سر کنم، از دروازه‌ی سپیده تا دریچه‌ی شب، می‌خواهم با بیداریِ تو رویا ببینم》
امید و رویا


Репост из: بر فرازِ آشیانه‌ها؛
نسبت به محبتت، جوابی جز لبخند و گفتنِ 'کاش می‌تونستم بغل بگیرمت' ندارم.. چه لطفی🫂 و خاطراتِ باب دیلن؟ اینکه وقتی حالت بده کسی سراغت رو نمی‌گیره؟ واقعا کاش می‌تونستم بغل بگیرمت:) ممنونم زیبا.


به نشانی شکیلا، عزیزِ دل؛
مدت‌هاست که دنبالت می‌کنم، گرم و امید بخشی. از زمان‌هایی که از صلح درون می‌نوشتی تا جاری شدن شعر‌ها و کنار هم قرار گرفتن واژه‌ها.
شب‌هایی بود که نوشته‌های تو دور و بر زندگی، تمام حرفی بود که نیاز داشتم اون لحظه بشنوم و چقدر قدردانم.
دنبال کردن نوشته‌های تو برای من به مانند نشستن روی قله کوه و تماشای پرواز پرنده‌ها، تنها یا گروهی بوده.
برای شما کاغذ کادو به رنگ خاکی انتخاب کردم و 《 خاطراتِ باب دیلن》 در اون جا گرفته.


استاد کدکنی یک نوشته‌ای دارن به این شرح که《‍ چنان که ابر، گره خورده با گریستنش، چنان که گل، همه عمرش مسخّرِ شادی است، چنان که هستیِ آتش، اسیر سوختن است، تمام پویه‌ی انسان به سوی آزادی است 》
فکر می‌کنم یکی از بهترین توصیف‌ها برای امید کم‌رنگ قلبِ ما بود که تاحالا شنیدم.


وقتی هم آغوش تو‌ام دردی قفسه سینه‌ام را له می‌کند؛ وقتی از دور به دیگران که چگونه کنار تو هستند و من دورتر از تمام دنیا هستم نگاه می‌کنم، درد می‌کشم. بمانم و درد بکشم یا بروم و درد بکشم؟ مغز می‌گوید دومی و دل نمی‌داند.


سلام؛
تصمیم گرفتم امروز کمی به خودم و دیگران حس خوب منتقل کنم؛ لطفا اگر مایل هستید و قابل می‌دونید این پیام رو فروارد کنید و من با توجه به حسی که از نوشته‌ها و محتوایی که تو چنلتون می‌ذارید بهتون یک کتاب یا یک هنرمند معرفی می‌کنم! 🪴
اگر چنلتون پرایوت هست لینک رو برای من به نشانه‌خانه‌کوچک‌من بفرستید! 🍃
پایان.




《ماریا وقتی از همه چیز خسته شده ای، یک واژه ی بسیار زیبا وجود دارد: هیچ!
به هیچ فکر کن. نه به صدراعظم و نه به کاتولیک ها، بلکه تنها به دلقکی فکر کن که در وان حمام اشک میریزد و قطرات قهوه بر روی دمپایی هایش می چکد. 》


Видео недоступно для предпросмотра
Смотреть в Telegram
ببینید، بشنوید؛


روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش
در دامن سکوت به تلخی گریستم
نالان ز کرده‌ها و پشیمان ز گفته‌ها
دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم
- فروغ فرخزاد
۲۳:۳۶ در اغوش خواب باز قلب کم رونقم نوایی رها و یاد تو را زنده کرد.


[اسفند ماه سبزه؛
در ذهنم دیوار‌ها سبز، آغوش‌ها سبز، خداحافظی‌ها سبز و فوت کردن شمع تولد، سبزه.]
خود را به سان کودکی گمشده در میان جعبه سیب‌های سبز بهاری در میدان میوه می‌بینم.




امشب یک ساعتی کنار پریز و شارژر نشسته بودم و به روش‌های مختلف سعی می‌کردم که این سیم خمیده باز هم این قاب مشکی رنگ رو شارژ کنه. انقدر غمگین بودم، انقدر از خودم ناراضی و خسته بودم که همزمان اشک می‌ریختم و مدام سعی می‌کردم این سیم به یک نحوی زنده بمونه و ادامه بده. من هم زنده‌ام و ادامه می‌دم، قول می‌دم که ادامه بدم و بسازم، قول می‌دم کم نیارم و هرچی هم گفتند و شنیدم باز مقابلِ کسی اشک نریزم و قوی بمونم اما کجاست سیم شارژر من؟ کاش می‌شد هنگ کنم، از همه برنامه‌ها خارج شم، مجبور شم به تنظیمات کارخونه برگردم و دوباره سفید سفید شم و خوب کار کنم. کاش می‌شد.


پیروزِ ما، بدان که روزی پیروز خواهیم شد؛


من آدمِ پیراهن راه راه سفید و آبی آسمانی، ساعت‌های عقربه‌ای و کتونی‌های تیره هستم. من آدمِ زیر سایه درخت در پاک، مغازه نقلی فلافلی، سنگ‌فرش‌های دربندم.
من نیز در بَندم و انسان در بند چاره‌ای جز دل بستن به پیراهن راه راه خود ندارد!




امروز نان بر سفره صبحانه خشک و خسته و گوشه گیر بود. امروز چای در استکان سرد شد و تنها رها. امروز خودکار روی دست اشک می‌ریخت و دستِ نوازش‌گر نیز نمی‌توانست آن را پاک کند. امروز پاک‌کن‌ کاغذ را مچاله، کاغذ دست‌ را برید. امروز قرص در گلو پیچ نخورد و مو به خوبی پیچ خورد و سرم را فشرد. امروز ظهر آفتاب می‌سوزاند و آب گلویم را خنک نمی‌کرد. امروز کله‌ام داغ کرده بود و تا شب هرچه صبر کردم، آب حمام برای چند دقیقه‌ای نشستن و گریستن داغ نشد؛ در نهایت آب سرد دل داغ زده‌ام را سرد نکرد. کسی امروز نپرسید حالت چطور است؛ اگر می‌پرسید تمام واژه‌ها می‌گفتند که امروز خوب نبود.

Показано 20 последних публикаций.

22

подписчиков
Статистика канала