گمانم در این خانه زندهام؛
کاشیهای سردِ حمام و دوش گرم، هر روز مرا در آغوش میگیرند.
عطرِ چای آویشن پراکنده، شیشه بخار گرفته نیز امیدِ روح مرا سازندهست.
غم جایی درون من خوابیده، درد جایی درون من آبتنی میکند و رنج جایی درون من به دنبال نشانی خانه خود میدود.
عشق فراری و آینده خانهای تنها در نقشه.
کاشیهای سردِ حمام و دوش گرم، هر روز مرا در آغوش میگیرند.
عطرِ چای آویشن پراکنده، شیشه بخار گرفته نیز امیدِ روح مرا سازندهست.
غم جایی درون من خوابیده، درد جایی درون من آبتنی میکند و رنج جایی درون من به دنبال نشانی خانه خود میدود.
عشق فراری و آینده خانهای تنها در نقشه.