امشب یک ساعتی کنار پریز و شارژر نشسته بودم و به روشهای مختلف سعی میکردم که این سیم خمیده باز هم این قاب مشکی رنگ رو شارژ کنه. انقدر غمگین بودم، انقدر از خودم ناراضی و خسته بودم که همزمان اشک میریختم و مدام سعی میکردم این سیم به یک نحوی زنده بمونه و ادامه بده. من هم زندهام و ادامه میدم، قول میدم که ادامه بدم و بسازم، قول میدم کم نیارم و هرچی هم گفتند و شنیدم باز مقابلِ کسی اشک نریزم و قوی بمونم اما کجاست سیم شارژر من؟ کاش میشد هنگ کنم، از همه برنامهها خارج شم، مجبور شم به تنظیمات کارخونه برگردم و دوباره سفید سفید شم و خوب کار کنم. کاش میشد.