«ميدونى وايولت،من بهت اهميت مى دادم.واقعاً اين طور بود.»
به چشمانم نگاه مى كند،حقيقتاً غمگين به نظر مى رسد.
«چرا اين كار رو با من كردى؟»
خنجر را در دستانش نمى بينم؛فقط برقى نقره اى كه روى گلوى آنابل صدايى ايجاد مى كند.
چشمان آنابل گشاد مى شوند،بيشتر از روى تعجب تا درد.
بعد شكافى به رنگ قرمز سير روى گردنش دهان باز مى كند.
جيغ ميزنم:«نه!!»
آنابل به من نگاه مى كند.
چهره اش چقدر دوست داشتنی و نحيف است.
حالا آن سوال را مى بينم،آن قدر واضح روى چهره اش حک شده كه براى گفتنش نيازى به تخت ندارد.
"چرا؟"
به چشمانم نگاه مى كند،حقيقتاً غمگين به نظر مى رسد.
«چرا اين كار رو با من كردى؟»
خنجر را در دستانش نمى بينم؛فقط برقى نقره اى كه روى گلوى آنابل صدايى ايجاد مى كند.
چشمان آنابل گشاد مى شوند،بيشتر از روى تعجب تا درد.
بعد شكافى به رنگ قرمز سير روى گردنش دهان باز مى كند.
جيغ ميزنم:«نه!!»
آنابل به من نگاه مى كند.
چهره اش چقدر دوست داشتنی و نحيف است.
حالا آن سوال را مى بينم،آن قدر واضح روى چهره اش حک شده كه براى گفتنش نيازى به تخت ندارد.
"چرا؟"