Reincarnation.


Гео и язык канала: не указан, не указан
Категория: не указана


Me : @PurpleJewel
Let’s read a book together.

Связанные каналы

Гео и язык канала
не указан, не указан
Категория
не указана
Статистика
Фильтр публикаций


«وقتی اولین بار بئاتریکس‌رو دیدی در موردش چه فکری کردی؟»
«نمیدونم.زیبا بود.»
«وحالا؟»
«حال بهم زن»
«بالاخره زیباست یا نه؟»
«بله،در نگاه اول…»
«پس زیبا بودن فقط در یه نگاه به نظر میاد؟»
«نه وقتی آدم خوبی باشی…»
«پس خوبی مهمه؟من فکر کردم گفتی ظاهر مهمه.»
آگاتا دهانش را باز کرد،اما هیچ حرفی بیرون نیامد.
«آگاتا،زیبایی فقط برای مدت کوتاهی می تونه با حقیقت بجنگه.»


روى ديوار بزرگ مى نشينيم و پايين رفتن خورشيد در افق را تماشا مى كنيم.
اش دست گرمش را دور من انداخته.
اينجا حس مى كنم كاملم.
شورش،نجيب زادگان،حتی خود شهر اينجا خيلى دور به نظر مى رسند.
اينجا فقط آبى پررنگ آسمان هست و گزش ملايم باد و غرش خفه ى اقيانوس.
به دوستانم نگاهى مى اندازم و به اين فكر مى كنم كه سابقاً چه جور آدم هايى بوده ايم،به اينكه چقدر جلو آمده و پيشرفت كرده ايم.
من دوباره وايولت لستينگ هستم.
به خانه برگشته ام.


وارد کارگاه لوشن می شوم و خاطره ی آن مثل مشتی به شکمم می خورد.
ساعت های روی دیوار مثل همیشه تیک تاک‌ می کنند.،هیچ نمیدانند صاحبشان هرگز بر نمی گردد.
کتاب ها،کاغذ ها،بشر ها و… همه اش مثل همان روزی است که لوشن اینجا را نشانم داد،آن موقعی که من هنوز ایموجن بودم و کورال هنوز زنده بود.
نگاهم روی سه پایه ی نقاشی گوشه ی اتاق می افتد و فریادی آرام می زنم،چیزی میان هین کشیدن و هق هق.
همان عکسی که لوشن داشت نقاشی میکرد،همان که فقط طرح اولیه یک دختر بود.
نقاشی ای که فکر می کردم آزالیا باشد.
اما من هستم.
به آن زل می زنم،احساس گناه و غم و عشق درونم در کشمکش هستند.
اشک هایم شدید و سریع در جریان هستند و به خودم زحمت پاک کردن شان را نمی دهم.


کارنیلین داد میزند: «من ر‌و بگیرین!به جاش من رو بکشین.تو رو خدا!فقط به اون کاری نداشته باشین.»
نگاهم را از اش می کَنم تا به چهره ی او نگاه کنم که از ترس تکان خورده،اما صادق است.
-کارنیلین تمومش کن.داری خودت رو تحقیر می کنی.
دوشس حتی نگاهی هم به خواهرزاده اش نمی اندازد.
«چی برای من داره مگه؟تو زنده یا مرده ات برای من فرقی نداره.این ملازم زندگی اش رو به خطر انداخت تا با یه جایگزین باشه.می فهمی؟ اون دوستت نداره.حتی مادر خودت مرگ رو به بودن با تو ترجیح داد.مگه سخته این موضوع رو درک کنی که هیچ کس نمیخوادت؟»
حتی من هم سوزش کلماتش را حس میکنم و اینکه چطور مستقیم به عمق وجود کارنیلین زخم می زنند
دوشس اخرین نگاه تحقیر آمیز را هم به من می اندازد.
بعد نفسش را حبس می کند و کمرش قوس بر میدارد.
صدایی وحشتناک حاکی از خفه شدن از گلویش در می آید.
رنگ سرخ کم کم در لباس آبی رنگش نفوذ می کند.
کارنیلین پشت سر او ایستاده.
در حرکتی سریع خنجر را از کمر دوشس در می آورد و پیروزمندانه بالا می گیرد.
حتما وقتی از دست دوشس افتاده،او آن را برداشته
ادای دوشس را زیر لبی در می آورد«تو خیلی مایه ی ناامیدی هستی کارنیلین.»
دو‌باره خنجر را در کمر او فرو می کند.
«برای هیچ کس نظر تو مهم نیست،کارنیلین.»
خنجر برای بار سوم فرو می رود.
«هیچ کس دوستت نداره،هیچ کس…»
دوباره و دوباره دوشس را می زند و من فقط تماشا می کنم،مبهوت و وحشت زده.


برای همه زمزمه می کند:«رفت.»
شاید هم برای خودش،بلند تاییدش می کند تا بتواند واقعا باور کند حقیقت دارد.
زانو هایش طاقت نمی آورند و می افتد.
در لحظه گارنت کنارش رسیده و او را کنار خود جای می دهد.
ریون هق هق می کند.«رفت.»
گارنت در موهای او زمزمه می کند:«آره رفت.دیگه نمی تونه اذیتت کنه.دیگه هیچ‌وقت نمی تونه هیچکس رو اذیت کنه.»
ریون نفسی عمیق و لرزان می گیرد و به چشم های او خیره می شود.
برای لحظه ای طولانی به هم خیره می مانند.گارنت با لطافت روی گونه ی او دست می کشد.چنان حرکت خصوصی و صمیمانه ای است که مجبورم به طرفی دیگر نگاه کنم.


«تو چطور…»
اما ریون از قبل به سوی او رفته و در حرکتی سریع،محکم به صورت او مشت می زند.
صدای شکستن بینی اش را می شنوم.
خون از میان انگشتانی که صورت زخمی اش را چنگ زده اند،فواره می زند.
زوزه می کشد و تلو تلو خوران عقب می رود.
بعد ریون به سوی کنتس می چرخد.
می‌گوید:«سلام ابونی.»
عاشق دوستم هستم.یک بار جانش را نجات دادم و لازم باشد،دوباره هم این کار را می‌ کنم.اما آن لحظه که به کنتس خیره شده،چهره اش وحشتناک است.
کمرم را به لرز می اندازد‌ و کاری می کند موهای پشت گردنم سیخ بایستند.
کنتس انگار روح دیده که در واقع واکنش مناسبی است.
نفسش را حبس می کند.
«تو که مردی.»
ریون به خودش اشاره می کند.«من؟نه بابا.»
کنتس سریع خودش را جم و جور می کند.
«وقتی این ماجرا تموم بشه،می دم دست و پات و ببرن،صدونودودو.»
ریون هر کلمه اش را با دقت ادا می کند،می گوید:«اسم من ریون استرلینگه.و دوران‌شکنجه و ناقص کردن و ظلم تو دیگه به سر اومده.»
می بینم فردریک حرکت می کند و می خواهم با فریاد هشداری بدهم.
گارنت هم همزمان با من حرکت می کند و تفنگش را بالا می برد،اما ریون از هر دوی ما سریع تر است،انگار پیش بینی اش را می کرده.
جاخالی می دهد،طوری که قبلا فردریک پشت سر او بود اما حالا او پشت سر ندیمه قرار دارد.
ریون سر او را میان دستانش می گیرد.
می گوید:«وای،فردریک،خیلی خیلی وقت به این دیدار دوباره فکر می کردم.»
بعد با پیچش تندی گردنش را می شکند.
کنتس جیغ می زند:«نه!»
ریون بدون نگاهی دوباره،از روی جنازه ی او رد می شود.
کنتس به ریون خیره می شود.
ریون پوست سرش را لمس می‌کند،هر زخم را یکی یکی وارسی می کند«عجب موهبتی بهم دادی ابونی.حتی خودت خبردار نشدی.»
کنتس با خشم می گوید:«من رو با اسم کوچیکم صدا نکن.»ریون نشنیده می گیرد.
-میدونی،الان یه چیزایی می شنوم.می دونم که ترسیدی.بدتر از وقتی که مادرت یه هفته بهت گرسنگی داد،چون هنوز وزن کم نکرده بودی.تو سیاه چال حبست‌کرد و نذاشت بیای بیرون.هر شب با گریه به خواب می رفتی.
از حالت وحشت زده ی چهره ی کنتس،درخششی شیطانی در چشمان ریون پیدا می شود.
«آره رازهات رو شنیدم.افکارت رو میدونم.نمی شه که بری تو مغز یکی بگردی و توقع داشته باشی هیچ عکس العمل هم در کار نباشه.تازه اونم مغز یه پلدین.»
کنتس تلوتلوخوران به سوی پنجره شکسته عقب می رود.«من ازت نمی ترسم.»
ریون می گوید:«معلومه که می ترسی.»صدایش مثل هیس هیس ماری خطرناک شده.
«باید هم بترسی.»
قدمی دیگر جلو می رود،کنتس قدمی دیگر عقب می گذارد.
ریون که کنتس را از پنجره به بیرون هل می دهد،چشمان کنتس از غافلگیری گشاد می شوند و دهان بزرگش باز می ماند.
با جیغی ناپدید می شود و می افتد تا روی زمینی که خیلی پایین تر است،سقوط کند.
ریون در قاب پنجره ایستاده و به جایی خیره شده که کنتس ناپدید شد.


بعد صدایی می شنوم،چنان آشنا که مرا به درد می آورد،تنها صدایی که میان این دیوار خشم ناامیدی می تواند به من برسد.
-وایولت!
نفسم را حبس می کنم.
«اش؟»بلند می شوم و می دوم،مردم را از سر راهم کنار می زنم تا او را پیدا کنم.
و او آنجاست.
موهایش حتی بلندتر شده و ته ریشی زبر گونه هایش را پوشانده.
پیراهنی سیاه پوشیده و بازوبند سفید به طور واضحی روی دستش پیداست.
شمشیری زنگ زده و دندانه دار در دست دارد.رویش به طرف مخالف است و هنوز دارد صداییم می کند و میان جمعیت می گردد.
یک لحظه فکر می کنم شاید اصلا مرا نشناسد،یادش نیاید که قیافه ام فرق کرده.
بعد می چرخد و نگاهش به من می افتد.
شمشیر از دستش رها شده و روی چمن می غلتد.
می گوید:«وایولت.»
و صدایش را نمی شونم اما می دانم اسم من روی لب هایش است.
به سمت من می آید،اول آرام و بعد تندتر و من هم می دوم و بعد محکم به هم بر می خوریم.
بوی خون و عرق و نشانه ی محوی از باروت می دهد.
ته ریشش زبر است.
او را محکم تر از آنکه باید نگه می دارم؛احساس او را می بلعم،از خوشی نزدیک است توهم بزنم.
در گوشم نجوا می کند:«زنده ای.»
به خاطر همان سرخوشی مثل خودم نفس ندارد.
نجوا می کنم:«خیلی متاسفم.خیلی متاسفم اش.باید بهت باور می داشتم.»
زمزمه می کند:«چیزی نیست.تو زنده ای…»
بعد می زند زیر خنده و سینه اش باد می کند.
من هم می خندم هر چند نمی دانم چرا.


ناگهان صدای گلوله ای طنین انداز می شود.
تیر های زیادی شلیک می شوند،برای همین تعجب می کنم که به طور مخصوص از میان هیاهو این یکی را می شنوم.
بیشتر از دیدن حسش می کنم که در عرض محوطه ی چمن با سرعت به سوی ایندی می رود.
در لحظه جریانی هوا به سمتش می فرستم،اما دیر است.
نمی فهمم چرا سرش به عقب می چرخد،یا آن فواره ی سرخی که از میان موهای زیبای طلایی اش بیرون می زند چیست.
یک جورهایی با ظرافت به زمین می افتد،بدن بلند و لاغرش می چرخد و تکان می خورد.با صدای تلپی می افتد و دیگر بلند نمی شود.
جیغ می زنم:«ایندی!» و میان چمن شروع به دویدن می‌کنم.
گلوله ها‌ در حال پرواز هستند،اما خشم مرا قوی می‌کند و با تکان دستم عنصر هوا همه را به سمتی دیگر منحرف می کند.
هوا گلوله ها را در دیوار و نظامی های پشت سرم پخش می کند.
چشمان ایندی باز هستند.
با چهره ای کمی غافلگیر،به آسمان آبی صاف خیره شده.
لب هایش بازند و موهایش دور صورتش ریخته اند.
حوضچه ای از خون دارد از پشت سرش بیرون می زند‌ و تار های طلایی مویش را سرخ می کند.
حدود بیست نظامی دارند از مزایده خانه به من نزدیک می شوند.
به آن ها خیره می شوم،با خشمی بی شباهت به چیزی که در عمرم شناخته ام،خشمی که با هر ضربان قلبم قدرت می گیرد.
داد می کشم:«دفنشون کن!» خشمم آتشی سوزان است.چنان سریع و کامل به خاک متصل می شوم که انگار زیربنای این کاخ هستم،ریشه های چمن و پایین تر از آن،جایی که این جزیره به اقیانوس می رسد.
من تک تک این ها را نابود خواهم کرد.


-وایولت؟
صدای ریون تنم را می شکافد،شادی ام در این لحظه قوی تر از آن است که فکر می کردم فعلا توانایی حس کردنش را داشته باشم.
سر او از قطار آلویی رنگ دروازه جنوبی پیدا می شود.
داد می زند :«وایولت!» از واگن پایین می پرد.
نمی توانم جلوی فریادی را که از لبانم می گرزید بگیرم،در واقع بیشتر زوزه ای پر درد است.
عرض ایستگاه را می دوم و او هم به سوی من روان می شود و به همدیگر بر می خوریم.


«اين فقط تقصير منه.»
دارم سرم را به چپ و راست تكان مى دهم،چون تقصير من است،تقصير من.
احساس گناه داغ و سوزاننده است.
به ريه هايم چنگ مى اندازد و قلبم را ريش ريش مى كند.
من بايد آن بالا باشم نه او.شهر به او نياز دارد.
من هم همين طور.
نرم ترين لبخند را به من مى زند و من بخشش را در نگاهش مى بينم و بيشتر از آنكه فكر مى كردم ممكن باشد،از خودم متنفر مى شوم.
بيشتر از دوشس يا مزايده يا اين حلقه ى شوم و مجلل از خودم متنفر مى شوم.
وقتى لوشن دوباره حرف مى زند،انگار كه ما تنهاييم،انگار فقط دارد با من حرف مى زند.
مثل همان روز اولى كه او را در اتاق آماده سازى ديدم،روزى كه زندگى ام تغيير كرد.
مى گويد:«ماجرا اين شكلى شروع مى شه.»
كلمات خواهرش را تكرار مى كند،كلماتى كه ماه ها پيش گفته شدند،جلوى ديوار هاى دروازه جنوبى.
لبخندى خيلى كوچک روى لبانش مى شكفد.
«من نترسيده ام.»
بعد آرام سرش را روى سنگ مى گذارند،انگار كه بالش باشد.
نمى توانم جلوى اشكى را كه بگيرم كه چشمانم را پر مى كند.
داغ اند و پرشرم و من لياقت ريختن اين اشک ها را ندارم.
تبر وقتی هوا را مى شكافد،صداى سوتى ايجاد مى كند.
خون،سنگ سفيد را به رنگ سرخ در مى آورد و روى ياقوت ها و پيچ هاى طلا مى چكد.


از كنار اتاق سيگار دوك كه مى گذرم،صدايى آهسته مى شنوم شبيه هق هق.
در كمى نيمه باز است،براى همين نگاهى به داخل مى اندازم و گارنت را مى بينم كه در يك صندلى راحتی نشسته و سرش را ميان دستانش گرفته.
نميدانم چه كنم.
چيزى نمانده بچرخم و بروم كه گارنت سرش را بالا مى كند.
مى گويد:«عه.»
و سريع اشك را از روى گونه اش پاك مى كند.
مى پرسم:«خوبى؟»داخل مى روم و در را پشت سرم مى بندم.سوأل احمقانه اى است.
آهى مى كشد و در صندلى به عقب تكيه مى كند.
مى گويد:«از اينجا متنفرم.هميشه بودم.بو ميده.هيچ وقت نفهميدم چرا پدرم اين قدر سيگار دوست داشت.»
صداش در هنگام گفتن كلمه پدر خيلى كم دورگه مى شود.
نجوا مى كنم:«متأسفم.»
صورت گارنت سرخ مى شود و به طرفى ديگر نگاه مى كند.
مى گويد:«حتی اون قدرا هم دوستش نداشتم.هميشه مايه ى خجالت بود.خسته كننده بود.هميشه مست.اما من كه…نميخواستم كه…»
بعد او مچاله مى شود و هق هق هاى سنگين مى كند.
كنارش مى نشينم و دستش را مى گيرم.
نجوا ميكنم:«تقصير تو نيست.»
سر گارنت روى شانه ام مى افتد و من مى گذرام تا مدتى اشك هايش لباسم را خيس كنند.


يك لحظه لوشن غرق احساس به نظر مى رسد،چشمانش از عواطف برق مى زنند.
بالاخره مى گويد:«ممنون.نمى دونى چقد اين برام مهم بود.و چقدر برام دردناكه كه بخوام اين خواهش رو ازت بكنم.»
مى گويم:«هر چيزى دوست دارى.»
-اگه وقتش برسه…مزايده…و ما ببازيم…
-بذار بهش فكر نک…
دستش را بالا مى برد.
«اگه ديدى اوضاع ما داره بد مى شه…مى خوام اينجا رو نابود كنی.»
نفسم را حبس مى كنم.
«چى؟چرا؟»
لوشن بشر ها،ساعت ها و پرتره ى ناتمام آزالیا را از نظر مى گذراند.
«نمى ذارم اينا به دست شون بيفته.و تو تنها كسی هستی كه مى تونه نابودش كنه."
همان موقعى كه اين حرف را مى زند،حس مى كنم كه هواى دورم تحريك مى شود و مى چرخد.
من و هوا مى توانيم به آسانى اينجا را پايين بريزيم.حتی اگه اين كار قلبم را بشكند.
با نگاهى بسيار مستاصل و پر التماس به من خيره مى شود.
«لطفا وايولت.نذار اين آخرين بخش وجود من رو به دست بگيرن.»


از پنجره به بيرون خيره مى شود.
نقاب عبوسی كه معمولاً به چهره دارد،محو مى شود و جايش را حالت نااميدى كامل مى گيرد.
"مرگ و زندگى من براى هيچ كس مهم نيست."
يادم مى آيد اش به من چه گفت،وقتى در سردخانه منتظر لوشن بوديم تا بيايد.
به من گفت كارنيلين غمگين بود و آن غم به تلخى و خشم تبديل شده بود.
تمام مدتى كه اينجا زندگى مى كردم،او را مايه ى آزار مى ديدم.
بدخلقى را مى ديدم و اندوه و درد پشتش را ناديده مى گرفتم.
چون راست مى گويد.
اگه امروز مرده بود هيچ كس در اين قصر اهميتی نمى داد.
تمام نفرت و انزجارى كه نسبت به كارنيلين در قلبم داشتم،آب مى شود.
دخترى را مى بينم كه مدت ها نااميد شده و مورد بدرفتارى قرار گرفته.
دخترى را مى بينم كه اش ديد،همانى كه ناديده اش گرفتم چون سخت مشغول حسادت و دست كم گرفتن خودم بودم.
دخترى را كه دلتنگ مادرش است.
دخترى كه مى خواهد دوست داشته شود.
همان موقع تصميم مى گيرم جسور باشم،در حالى كه قبلا بزدل بودم.
مى خواهم انسانى متفاوت باشم،انسانى بهتر.
به سويش مى روم و روى تخت مى نشينم. چشمانش را در حدقه مى چرخاند.


«تهش همه مى ميريم،حالا اين جور يا جور ديگه.»
مى گويم:«چه نگاه غمگينی به اين ماجرا دارى.»
شانه بالا مى اندازد.
«رك حرف ميزنم.ترجيح مى دم توى جنگيدن با نجيب زاده ها بميرم تا در حال خدمت بهشون.»


-لوشن،اون رو جلوی مجتمع نگهداری من اعدام كردن.
خيلى…قوى و شجاع بود.
وقتی دادرس ازش پرسيد آخرين حرفش چيه،گفت:ماجرا اين جورى شروع مى شه.من نترسيده ام.
بعدش هم گفت:به كوبالت بگيد دوستش دارم.مى دونى كوبالت كى بود؟
قطره اشكى روى گونه ى لوشن مى چكد و مثل تكه اى الماس مى درخشد.
نجوا مى كند:«من.»


-اون عاشقته،اين رو مى فهمى؟عاشقته و از خودش متنفره و هرگزِ هرگز به اندازه ى كافى خوب نخواهد بود،نه براى تو نه براى خانواده اش يا هر كسی.
اون دزديده شده،بَرده شده و شكستنش و هر چيزى كه درونش ناب بوده،رها شده تا بپوسه و از بين بره.
اون خجالت زده است.
به زمان حال برمى گردد و به اش نگاه مى كند.
«همه ى ما از يه چيزايى خجالت زده ايم.»
لب هاى اش از هم باز شده اند و چشمانش گشادند.
«تو از كجا…»


«اگه پيش خودت قبول كنی كه به ادما نياز دارى،اون وقت ممكنه از دست شون بدى.»
نگاهش تيز مى شود و به زمان حال برمى گردد.
«اما همين احساس نياز به مردم،مى تونه زندگى ات رو نجات بده.»


«ميدونى وايولت،من بهت اهميت مى دادم.واقعاً اين طور بود.»
به چشمانم نگاه مى كند،حقيقتاً غمگين به نظر مى رسد.
«چرا اين كار رو با من كردى؟»
خنجر را در دستانش نمى بينم؛فقط برقى نقره اى كه روى گلوى آنابل صدايى ايجاد مى كند.
چشمان آنابل گشاد مى شوند،بيشتر از روى تعجب تا درد.
بعد شكافى به رنگ قرمز سير روى گردنش دهان باز مى كند.
جيغ ميزنم:«نه!!»
آنابل به من نگاه مى كند.
چهره اش چقدر دوست داشتنی و نحيف است.
حالا آن سوال را مى بينم،آن قدر واضح روى چهره اش حک شده كه براى گفتنش نيازى به تخت ندارد.
"چرا؟"


به سمت در مى رود ولى وقتی دستش روى دستگيره است مكث مى كند.
مى گويد:«اميد خيلى چيز ارزشمنديه،مگه نه؟اما هيچ كدوم ما وقتى از بين بره قدرش رو نميدونيم.»


به من نزديك تر مى شود
«وايولت،اگه الان تمومش نكنيم،مى ترسم كه.. كه ديگه هرگز نخوام تموم كنم.»
به سويش خم مى شوم.
انگشتانش گونه ام را نوازش مى كند و پوستم از انتظار مى سوزد.
با اميدواری مى پرسم:«مى خواى دوباره من رو ببوسی؟»
لبخند مى زند.
«بله وايولت.مى خوام دوباره ببوسمت.»

Показано 20 последних публикаций.

10

подписчиков
Статистика канала